Maak je klaar voor Juf Kitty 2.0!

Wouw!

Wat een indrukken doe je op tijdens zo’n studiereis naar Amerika!
En wat is het vreemd om vervolgens weer voor de groep te staan en te merken dat hier alles nog gewoon zo is zoals het is… Tenminste… De kinderen, je collega’s, de ouders, het lokaal.
Maar hoe zit dat met mij? Ik merk dat ik ben veranderd! Er staat een nieuwe juf voor de groep.

Het begint zondagavond al met de manier waarop ik naar bed ga. Allemaal plannen in mijn hoofd van hoe ik de dag ga starten maar 1 hoofdzaak blijft me bij:

Ik ga zorgen dat ik ieder kind zie en dat ik weet wat de kinderen willen, denken en voelen!

Maandagmorgen start ik fris en fruitig in de groep. Natuurlijk begint de dag met het welkom heten. Leuk om te merken dat ouders en kinderen blij zijn dat je er weer bent. Maar bij mezelf merk ik vooral hoe blij ik ben om de kinderen weer te zien. Bij de deur even een praatje maken en proberen op te letten hoe de kinderen binnen komen. Meteen ervaar ik veel meer betrokkenheid bij mijzelf en bij de kinderen. Er lijkt veel meer contact en interactie te zijn dan normaal. En dat alleen doordat ik mijzelf hier nog meer voor openstel en niet bezig ben met nog even snel een laatste voorbereiding of gedachte in mijn hoofd.

Dan starten we met een gesprekje met de klas. De kinderen willen heel graag weten hoe het was in Amerika. Ik heb met ze gekletst en vertelde dat ik ook hele interessante dingen had gezien. In mijn groep was het stilkrijgen soms best een probleempje. Ik liet de kinderen zien hoe één van de juffen dit in Amerika deed.

Klap 1x als je me hoort
Klap 2x als je me hoort
Klap 3x als je me hoort

En vervolgens was iedereen stil… De kinderen waren hier erg van onder de indruk en wilden dit ook proberen. En ja hoor. Het werkt! Ze vinden het leuk, ik hoef niet te mopperen en ik bereik mijn doel op een positieve manier

Toen we de weekendkring gingen doen deed ik dit ook op een vernieuwde manier. De kinderen kregen een blaadje met daarop een open plek om te tekenen en wat lijntjes. Hierop mocht iedereen wat tekenen en schrijven over het weekend. De kinderen gingen enthousiast aan de slag en ik had zo de tijd om rond te lopen, bij iedereen even mee te kijken en al korte gesprekjes te voeren met de kinderen. Na 15 minuten zijn we op de gang op de grond in een kring gaan zitten. (in de klas is hier nog geen ruimte voor, dus waarom zouden we de gang niet gebruiken?!?) Kinderen die wilde presenteren hielden hun blad bij zich, terwijl anderen het bij mij inleverden. De verhalen waren kort, bondig en boeiend. Iedereen had erover nagedacht, het werd ondersteund met een plaatje en de kinderen waren enthousiast! De verhalen die niet gepresenteerd werden, had ik wel en daar kon ik met die kinderen nog persoonlijk op terugkomen. Het was een boeiende activiteit. Ik heb iedereen gezien en gehoord en kinderen zijn ook nog bezig geweest met tekenen en schrijven. Geweldig als je het mij vraagt!

Tijdens de gehele dag voelde ik verder een enorme rust over mijzelf heen Ik was relaxt, ik werkte naar mijn doelen toe en ik was minder bezig met het afhandelen van lesjes, maar meer bezig met het overbrengen van de inhoud van de les. De klok was ineens een veel minder belangrijk item in de klas en ik kijk nu meer naar wat de kinderen nodig hebben.

Ook bij de bouwhoek kwam meteen een grote verandering! Waar 2 kinderen normaal een half uurtje in de bouwhoek mogen spelen en het daarna weer opruimen, zodat het weer netjes kijkt en de volgende dag nieuwe kinderen kunnen spelen, deed ik dit nu niet… Ik vroeg welke 3 kinderen het leuk vonden om een hele week, iedere dag een half uur, in de bouwhoek te spelen. Ik koos 3 jongens uit. Voordat ze in de bouwhoek gingen heb ik ze uitgelegd dat ze de hele week te tijd hadden. We zijn samen een plan gaan maken. Wat willen jullie gaan maken? Ze kwamen meteen op het idee om een brug te bouwen. Ik vond dit een goed plan en heb ze verder los gelaten. Wel gaf ik aan dat het misschien handig was om deze brug eerst te tekenen, zodat iedereen wist wat er moest gebeuren. En wat er toen gebeurde was fantastisch! De kinderen gingen niet naar de bouwhoek, maar gingen met z’n drietjes aan een tafel op de gang zitten. Daar startten het plan. Er werd een brug getekend, er werden blokken bijgehaald om hun verhaal te bekrachtigen en er werden woorden bij hun tekening geschreven (GROEP!!!) Toen was het half uurtje om. De volgende dag gingen de kinderen verder. De brug werd gebouwd. De 3e dag wilden ze met auto’s over de brug gaan rijden, maar kwamen ze tot de conclusie dat dit niet werkte omdat het een soort trapbrug was geworden. Dus kreeg ik de vraag of ze even iets op google mochten opzoeken (ik wist niet eens dat de kids dit kenden?!?) Er werden plaatjes uitgeprint en opgehangen en er werden boeken gebruikt om de brug steiler te maken. Op dag 4 werd er ook nog een dierentuin gemaakt om de brug heen, zodat de auto’s over de dierentuin heen moesten rijden en de dieren veilig waren en op dag 5 werd er vooral lekker gespeeld. Het was een topactiviteit met heel veel inhoud en de kinderen vertelden heel enthousiast tegen hun klasgenootjes was ze allemaal hadden gedaan. Hier zat een hele trotse juf!!!

Wat mij ook nog veel rust geeft is het feit dat ik niet meer de hele tijd zit te hameren op de manier waarop de kinderen op hun stoel zitten. De kinderen luisteren, en letten op, wat maakt het mij dan uit hoe ze op hun stoel zitten? Wel heb ik met de kinderen besproken dat het anderen geen last op moet leveren. Dus als je gaat staan, moet je niet voor anderen gaan staan, of als je gaat hangen, moet je dit wel op je eigen tafeltje doen. En vooral ook even zorgen dat je niet van je stoel afvalt… Uiteindelijk ligt er in de klas een mat waar kinderen mogen werken, er zijn 2 statafels waar aan gewerkt kan worden en er is veel meer rust in de groep. De overige tafeltjes staan nu in groepjes zodat er meer interactie tussen de kinderen plaatsvindt. Heerlijk!

Zoals je kunt lezen is juf Kitty 2.0 enorm geïnspireerd geraakt in the USA! Niet alleen heb ik de rust gevonden waar ik al jaren naar zocht, ik heb ook ideeën opgedaan en ben echt op een andere manier naar kinderen gaan kijken. Waar ik altijd dacht dat ik de kinderen goed kende en dat mijn kracht was dat ik een goede band had met de kinderen, is deze nog veel beter en intiemer geworden. Ik heb een enorme energie boost gevonden en na mijn zwangerschapsverlof hoop ik daar nog veel verder in te kunnen gaan! Ik wil heel graag de inrichting van de klas onder de loep nemen en hier een nieuwe draai aan geven. Wel wil ik hier goed over nadenken en kijken wat er gebeurd in de klas. Het zal dus echt aan de groep liggen hoe deze gaat worden. Sterrebos 2.0 kan zich klaarmaken voor juf Kitty 2.0!

5 gedachten over “Maak je klaar voor Juf Kitty 2.0!

  1. Mooi Kitty! Ik herken veel van je enthousiasme en word vrolijk van je veranderende aanpak met de kinderen!

  2. Wauw Kitty wat een super mooi verslag lekker enthousiast geschreven !
    Ik heb mijn collega’s gewezen op jouw blog hoop dat veel collega’s dit ook gaan lezen en geïnspireerd raken. 👍

  3. Wat mooi, Kitty, dat je zo geïnspireerd aan de slag bent gegaan in jouw groep. En wat fijn dat ik het allemaal van dichtbij mag meemaken. Het is leuk om te zien en te horen wat jij vanuit de USA hebt meegenomen naar de Sterrebos en ik sluit daar met mijn ervaringen van vorig jaar graag bij aan. Kunnen zo samen wat mooie dingetjes neerzetten in de praktijk van “onze” groep 3!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.