Stormen razen door mijn hoofd

Vandaag een dag op Mission Hill en aan den lijve ondervonden hoe moeilijk het is om de CES principes op volwassen niveau waar te maken en voor te leven. Na een tot tranen roerende inleiding van de directeur van het Boston medisch kindcentrum gingen we de klassen in, om opnieuw de prachtige dingen van CES te mogen aanschouwen. Te aanschouwen?
Dat impliceert al dat ik van buitenaf zal gaan kijken naar wat er elders gebeurt.

Tot mijn grote verbazing merk ik dat het mij niet lukt. Er raast een storm in mijn hoofd. Niet omdat ik me onrustig voel of door andere fysieke oorzaken. Nee, ik bemerk kleine dingen in onze groep en de communicatie. Geen grote zaken, geen zaken om pagina’s lang over te bloggen, maar toch zetten ze me aan het denken en verwarren ze me.

Ik worstel met mezelf en met de vraag: “Wat maak IK nu ECHT al waar van de prachtige CES principes. Nu in deze mooie groep, tijdens deze bijzondere reis waarin we ontzettend veel leren. Ik word me er vandaag bewust van er niet altijd aardige opmerkingen naar elkaar worden gemaakt….. Be kind???
Ik merkte het op en ….. deed er niks mee.
Stormen razen door mijn hoofd.

Ook werd ik er bewust van dat niet iedereen uit de groep lekker in het vel zat. NU deed ik er wel iets mee. Mijn actie was niet op  groepsniveau, maar op persoonlijk niveau en daar ben ik blij mee. Maar….
Stormen razen door mijn hoofd

Als groep hebben we toch de verantwoordelijkheid voor elkaar?
Zorgen we toch goed voor elkaar?
Be kind – no one left behind – untill every one is right!
We zouden elkaar toch moeten aanspreken op de CES principes?
Want daar zitten we allemaal vol van en daar staan we allemaal achter. Ieder op zijn of haar manier. Individueel en op groepsniveau.
Stormen razen door mijn hoofd. 

Hoe komt het nu dat het dan toch zo moeilijk is?

Ik merk vandaag aan den lijve, hoe belangrijk het is om je veilig te voelen en elke dag, op elk moment, in elke situatie erop gericht te zijn :

* Be kind:
En als je ziet dat dat niet gebeurt, help dan om het mee op te lossen en maak het
bespreekbaar.
* No one left behind:
En als je ziet dat dat toch gebeurt, maak het dan bespreekbaar en zorg dat het niet
meer gebeurt.
* Untill every one is allright:
Untill every one is allright

Dat neem ik mee naar Nederland en naar de drie teams waar ik leiding aan geef.
JA DAT IS HET….!

Het stormt nog vast wel ergens, maar niet meer in mijn hoofd!

3 thoughts on “Stormen razen door mijn hoofd

  1. “Als één kind niet gelukkig is, is niemand gelukkig”. Kanamori, filosoof en cultuurhistorisch vrijdenker met een krachtige mensvisie heeft een wens: Kinderen leren samen gelukkig te worden.

  2. Soms is storm wel even fijn. Een frisse wind erdoor heen..dat lucht ook wel op.
    Maar nog fijner, als de wind dan ook weer “kind ” is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s