Het is tijd om tijd te maken

Na twee prachtige dagen op Mission Hill en Parker School is het tijd om me te focussen op wat deze reis werkelijk betekent voor de dagelijkse praktijk in mijn klas.Wat gaat er veel door mijn hoofd. Ik heb zoveel moois gezien gezien en ervaren! Het moet nog ‘even’ een plekje krijgen.

Onderwijs krijgt hier een hele andere dimensie. Ik ben op een andere manier naar kinderen gaan kijken. Wat kunnen ze veel meer dan ik vaak denk. Heb vertrouwen in wat ze kunnen en laat los.

Ik denk wel dat ik mijn kinderen ken en dat ze elkaar kennen, maar is dat wel echt? Door naar hen te luisteren en de juiste vragen te stellen hoop ik meer inzicht te krijgen in wat hen werkelijk bezig houdt. Waar word je blij van,  wat vind je lastig, waar wil je hulp bij en en op welke manier wil je dat?                                                                                                                                                                                       Een belofte aan mezelf is dat ik tijd ga maken hiervoor.Waar kan ik lessen inkorten, waar kan ik weglaten.

Heb heus niet de pretentie de wereld te verbeteren, maar al breng ik maar een fractie van de rust, het respect en de betrokkenheid die ik ervaren heb mee terug naar mijn klas, dan ben ik een gelukkig mens. En nog belangrijker: heb ik gelukkigere kinderen.

En wat is nou een mooiere basis om tot leren te komen!

Een warm bad

Vandaag gekeken op de Castle Bridge School.

Ook op deze school is er veel focus op de sociale vaardigheden. Alle kinderen zijn welkom en juist die diversiteit wordt als een belangrijk pluspunt gezien door de ouders.
Een kind zegt : “Ik heb elke dag zin om naar deze school te gaan.” Dat is toch het mooiste compliment dat je kunt krijgen als school?

Ook hier is respect voor elkaar in alle lagen te voelen. Met zachte stem en lieve gebaren wordt gecommuniceerd met elkaar. Het moet als een warm bad voelen om hier op school te zitten. Wat wordt er zo veel bereikt!

Het lijkt wel of er helemaal geen tijdsdruk is. De leerkracht praat rustig en neemt alle tijd om een kind aan het woord te laten. Geeft hem de kans om fouten te maken. En stelt de juiste vragen om tot een beter inzicht te komen. 

Mijn belangrijkste focus wordt om die rust mee naar Nederland te nemen. Ik denk dat ik zo een betere juf word: door mijn kinderen te ‘horen’ en ze te laten voelen dat ik echt naar ze luister.  Zo hoop ik, op basis van respect, hen in dat warme bad te kunnen dompelen.

M’n hoofd zit vol!

Weer heel veel gezien vandaag in de Neighborhoodschool. Lees maar.

Projecttime
Op deze school kennen de leerkrachten hun leerlingen door-en-door. Zij zijn voortdurend in gesprek met hen. Elk kind wordt op zijn eigen niveau benaderd. Als huiswerk hebben de kinderen de opdracht gekregen na te denken over waar ze aan gaan werken  tijdens project-time en wat hun doel is. Dat is heel specifiek: “ik wil met hout de basis van het empire state building maken” of ” mijn doel is om 100 cm te breien”. De kinderen hebben zelf hun ontwerp/plan gemaakt in hun journal. Hoe ga je nu hiermee verder: welk gereedschap en materiaal heb je nodig/ welke stappen maak je en waarom? Na projecttime reflecteren ze op hun werk in hun journal.                                                                                                                                                                                            De kinderen werken op basis van respect en vertrouwen: ze helpen elkaar waar nodig (“I always mess up when I am knitting” met als reactie van een medestudent “Can I help you?”) en kijgen in de bovenbouw de volledige verantwoordelijkheid om met lijmpistolen en stanleymessen te werken (Iehh) .Ook hier weer in een hele relaxte sfeer.


Portfolio

We voeren een heel mooi gesprek met een paar leerlingen die vertellen over hun portfolio. Ze hebben een map met werkjes waar ze trots op zijn, werkjes die nog beter kunnen en werkjes die een doel laten zien wat ze na willen streven. Kinderen bepalen zelf wat erin komt, aan de hand van reflectiegesprekken met leerkrachten. Als ze maar kunnen verantwoorden waarom zij juist die werkjes hebben gekozen. Zij presenteren dit aan hun ouders. Heel knap hoe zij dit als zeer kritische en mondige mensen doen. Ook hier ben ik onder de indruk.

Ik worstel met de vraag hoe ik al dit moois ga inzetten op de JFK. Of eerst maar eens in mijn eigen klas.

Maar help: waar haal ik de tijd vandaan….

En waar begin ik? Een confrontatie met mezelf. M’n hoofd zit vol!

CES en IPC

Het begint op te schieten: over vier maanden gaan we naar de USA!

Op de Kennedyschool werken we nu een jaar met IPC projectonderwijs in de middagen. Dit is een hele andere manier van thematisch onderwijs, waarbij de leerdoelen centraal staan en bijdragen aan de ontwikkeling van kennis,vaardigheden en begrip. Geen voorgekauwde lesjes waarbij het produkt belangrijk is. Vooral de weg er naar toe telt!

Vandaar mijn leervragen:

Welk leerkrachtengedrag krijg ik te zien tijdens projecttime, waardoor de kinderen zich uitgedaagd en gemotiveerd voelen en zo tot leren komen? Hoe halen leerkrachten het beste uit hun leerlingen?

Hoe en wanneer demonstreren de leerlingen de geoefende vaardigheden? Aangezien er geen kant-en-klare toetsen zijn, na een bepaald thema, ben ik heel benieuwd hoe zij duidelijk maken dat ze wel degelijk iets geleerd hebben!

En omdat ik ondertussen wel in de gaten heb dat de relatie tussen leerkrachten en leerlingen op de CES scholen zo goed is, wil ik sfeer gaan proeven. Hoe kom je tot die respectvolle omgeving?

Ben heel benieuwd! Hou jullie op de hoogte.

Annemiek A