Goodmorning beautiful people!

Vandaag zijn we in Boston op Mission Hill. Een school met meer dan 200 kinderen van 3- tot 15 jaar. Een school die tot diep in zijn kern de CES-principes beleidt. Be kind, work hard is hun motto. En dat is wat ik ook echt zie, wat ik voel en wat ik lees als ik door de school heen loop. 

In elke klas hangt het motto, soms wel meer dan één keer. Ik hoor het de leerkrachten in de loop van de dag meerdere keren hardop uitspreken in verschillende situaties. Want Be kind Work hard staat voor alles wat er op school gebeurt. Ben je onaardig tegen iemand? Be kind to the other. Stiekem een beetje aan het klooien tijdens het werken? Work hard! Ongewenst gedrag wordt door hen teruggelegd bij de kinderen. Het volgende prachtige voorbeeld zag en hoorde ik vandaag in een groep. Twee jongens waren niet geconcentreerd met hun werk bezig en werden bij de juf geroepen. Did you worked hard? Yes. Don’t lie to me…. Did you worked hard? No…. What do you need to get back to work? A break, is het antwoord. Oke, do 15 jumpingjacks outside and than go back to work! Kind blij, juf blij. Work hard! Maar dit is echt ook wat de leerkrachten doen. Ze werken ontzettend hard om de kinderen helemaal te zien, maar dan ook echt helemaal! Elke ochtend morning meetings, even checken hoe de kinderen in hun vel zitten. Ook de leerkracht doet mee in dit proces. Heel eerlijk, heel open. Zoveel positiviteit in de klas, dat wil ik ook. Ik begin er maandag meteen mee. Na de gym morning meeting, ik ga schuiven in mijn rooster, ik zorg dat het gaat passen. De kinderen echt horen, de kans geven om te vertellen hoe ze zich voelen. De juf begint. Goodmorning beautiful people…..

Alle leerdoelen van het CES-principe passen bij deze school, ik weet niet welke ik moet kiezen. Ik kies al mijn leerdoelen, ze passen allemaal bij wat ik vandaag heb gezien. Wat een prachtig onderwijs wordt er hier gegeven…..

Betrokkenheid, ook van ouders…..

Bij ons op school is het lastig om ouders deelgenoot te maken van ons onderwijs. Met veel pijn en moeite, gedreig met het moeten aflassen van uitstapjes, lukt het ons om ouders mee te laten rijden naar bijvoorbeeld een excursie. Maar ook als er op school iets georganiseerd wordt, kost het ons erg veel moeite om de ouders erbij te betrekken. Ik snap het wel, werkende ouders hebben overdag ook echt niet altijd tijd om mee te doen of mee te gaan. Maar als ik dan de ouders van alle drie de scholen hier in New York hoor spreken over hun ouderbetrokkenheid, word ik wel een beetje jaloers. Ouders zijn daar bijna onmisbaar en willen zelf ook niet gemist worden in het onderwijs van hun kinderen. Moeten ze werken overdag? Dan helpen ze wel op een ander moment, in de avond bijvoorbeeld. Iedereen neemt op zijn of haar manier deel aan het onderwijs van de kinderen. 

Wat is het geheim? Ik ben er nog niet helemaal achter. Misschien zijn het de workshops die door de scholen worden georganiseerd om ouders te leren hoe hun onderwijs in elkaar steekt, misschien is het de bevlogenheid van de leerkrachten die zo aanstekelijk werkt dat ouders graag naar school komen, misschien worden de ouders gewoon heel veel gevraagd en ingezet in de klas. Misschien is dat het wel! Misschien moeten we nog meer aan onze ouders vragen. Kom mee helpen in de klas, op de momenten dat we extra handjes kunnen gebruiken. Tijdens vrij lezen, tijdens IPC, tijdens rekenen, tijdens spelling. Wie weet zijn er ouders die dat graag willen doen en lukt het ons zo om meer betrokken ouders te krijgen. Misschien creëren we zo wel behalve betrokken leerkrachten en kinderen, ook betrokken ouders en wordt er tevens een ‘handjes tekort’ probleem opgelost! Commitment to the entire school, ook bij ons.

Het is maar een idee……

Table Twitter, de stille dialoog

Vandaag zijn we te gast op de Neighborhood school. Een mooie, opgeruimde school, ondanks dat de lokalen vol staan met materialen. Verbruiksmaterialen wel te verstaan, methodes heb ik niet gezien. 

Er wordt vandaag gewerkt met Table Twitter, eigenlijk een heel stille dialoog tussen de kinderen. Aan de hand van stellingen of foto’s gaan de kinderen met elkaar de dialoog aan…..op papier! Dus zonder te praten, te overleggen of gedachten met elkaar uit te wisselen, schrijven ze hun gedachten en meningen op papier. Klasgenootjes mogen hier op reageren, ook op papier. Een meisje zei zo mooi: ‘ik vond het fijn om zo stil te werken, ik werd helemaal niet afgeleid door andere gesprekken.’ Daar zit denk ik onderandere de kracht van de opdracht, zonder ruis met elkaar kunnen communiceren. De leerkracht hielp de kinderen waar nodig, maar het was hun proces.

Iets anders moois waar ik vandaag bij aanwezig mocht zijn was een soort zelfde opdracht. Op grote vellen papier werden stellingen over de verkiezingen en de nasleep ervan geschreven. Daaromheen stonden de vragen What do I see, what do I think en what makes me wonder. Aan de hand van deze vragen gingen de kinderen in kleine groepjes aan de slag. Zij schreven hun bevindingen op Post-its en plakten deze bij de vragen. De leerkracht hielp de kinderen die moeite hadden met de vragen, maar zei niks voor. Er werd niks opgelegd, er werden alleen maar vragen gesteld aan de kinderen. Wat denk je hiervan, wat zie je, wat zou er nog meer kunnen denk je? 

Twee prachtige voorbeelden van Student as a worker, teacher as a coach. En ik ga ze allebei in mijn rugzakje stoppen en in mijn eigen klas weer uitpakken volgende week!

Tijd en vertrouwen, zoveel tijd en vertrouwen….

De eerste indrukken op Central Park East vind ik fantastisch. Er is zoveel rust, zoveel tijd en zoveel ruimte voor de kinderen en hun leerkrachten. De tijd nemen voor allemaal, allemaal op hun eigen moment. De tijd nemen voor het gesprek, de tijd nemen om alle meningen zonder oordeel aan te horen, en de tijd nemen om bruggen te slaan tussen de grote boze buitenwereld en de (hopelijk veilige) wereld van de kinderen. De leerkrachten spreken uit dat ze vertrouwen hebben in de kinderen, vertrouwen in hun aandeel en vertrouwen in hun mening. Zoals ik het bekijk, A tone of decency and trust ten top! Ik hoop dat ik dit de kinderen in mijn klas ook kan bieden…..

America, here we come!!

Nog volop genietend van het zonnige weer, huppelt er toch af en toe de (waarschijnlijk koude) maand november door mijn hoofd. Gaaf gaaf gaaf, dan gaan we met een leuke groep mensen de reis naar Amerika maken! Behalve dat ik het natuurlijk super leuk vind dat ik mee mag (hallo, naar Amerika!!!!) ben ik ook heel erg benieuwd met hoeveel bagage in mijn hoofd ik straks weer terugkom. Na de ontzettend inspirerende bijeenkomst Van Be Kind, Work Hard eerder dit jaar werd mijn nieuwsgierigheid naar de CES-scholen alleen maar groter. Hoe doen ze dat? Kan ik dat ook? Krijg ik mijn collega’s net zo enthousiast en gemotiveerd om deze manier van coachend lesgeven te hanteren? Allemaal dingen die ik in november hoop te zien, te horen, te voelen en vooral te ervaren. Heel leuk dat ik de Amerikaanse collega’s later die week ook nog even in een kleine setting kon spreken op de Cirkel. Wat een meesters en juffen, ik mag hopen dat ik hun vaardigheid ooit een beetje kan evenaren…..

Aangezien wij op de Brinck druk bezig zijn met het ontwikkelen van een hernieuwde visie en gaan werken met IPC, denk ik dat de principes die de CES-scholen hanteren ook steeds beter bij onze vorm van onderwijs kunnen gaan passen. Voor mezelf ben ik heel benieuwd of ik het principe Personalization nog beter onder de knie krijg. We gaan met combinatieklassen werken dit jaar, dus daar zal ik nog meer moeten differentiëren en mijn aandacht nog beter moeten verdelen in dezelfde tijd. Voor een ervaren combiklas juf of meester waarschijnlijk geen enkel probleem, maar ik heb het al heeeeel lang niet meer gedaan….Toen we vorig schooljaar aan de slag gingen met de proeftuin van IPC, kwamen we er achter dat je veel minder aan het ‘lesboeren’ bent tijdens de verwerking van een uit en veel meer langs de zijlijn begeleidt. Hier komt dus het principe Student as a worker, teacher as coach om de hoek kijken. Tijdens het werken met IPC wordt er veel verwacht van de zelfstandigheid van de kinderen. Hierin moeten ze echt nog een beetje worden ‘opgevoed’, de manier van werken bij IPC verschil enorm met wat ze gewend waren de afgelopen jaren. Het principe A tone of decency and trust zal hiervoor mij goed aan sluiten. Lukt het mij om het de kinderen zo te leren dat ze op een respectvolle manier met elkaar omgaan in de school?  Ik hoop dat ik met de reis die we gaan maken een schakeltje kan zijn in onze veranderende school. Ik ga hier in ieder geval mijn uiterste best voor doen!

Nog een week of 11, dan is het zover. Tot die tijd surf ik nog maar even rond op de sites van de scholen die we gaan bezoeken, gewoon…..omdat het zo gaaf is!