Parker high

Wat neem ik mee van deze school??
In alles wat ik vandaag heb meegemaakt ben ik het meest geraakt door het feit, dat de studenten zich in hun studietijd meer en meer ontwikkelen tot een deelnemer van een democratische maatschappij.

De CES principes zijn leidend en het curriculum , de uitdagingen, de portfolio’s, zijn een weerspiegeling van dit alles.
Het vertrouwen, dat de studenten de uitdaging aangaan en zelf de koers kunnen bepalen.
De student is de driver of his OWN bus!!!!
Ook hier weer: het eigenaarschap van de student.
De leraar is de coach en de student bepaalt zijn of haar richting.

Al reflecterend de afgelopen dagen, met dank aan alle ondersteuning van de groep, kom ik meer en meer tot de conclusie, dat ik mijn focus meer hierop wil gaan richten.
⁃ vragen stellen aan het kind
⁃ Wat zijn jouw doelen
⁃ Wat zijn jouw hulpvragen
⁃ Hoe kan ik je helpen
⁃ Hoe vind je zelf, dat je jezelf ontwikkelt
⁃ Vertrouwen en verantwoordelijkheid geven
Wat ga ik doen?
Oefenen om “be kind” te zijn, vertrouwen te geven, respect uit te dragen in de diepste zin van het woord en oprecht eerlijk te zijn tegen iedereen uit mijn omgeving.
Ik ga het niet niet alleen laten horen en zien, dat ik er voor hem of haar ben, maar ik ga het kind laten “voelen” dat ik er voor hem.

Eigenaarschap

Een korter bezoek vandaag, maar zeker niet minder de moeite waard. De warmte, de rust, die uitgestraald wordt. En de Ouderbetrokkenheid is geweldig.

Vandaag  wederom speciaal gekeken naar de special needs. Alle leerkrachten zijn special aid gecertificeerd. Hier zie ik, dat er zowel binnen als buiten de klas gewerkt wordt met de special needs kinderen. Er wordt gekeken naar waar op dat moment de behoefte ligt.

En…het team doet het samen!

Ik ben aanwezig geweest bij een begeleiding van 2 jongetjes , waarbij geweldig zichtbaar was dat de begeleiding gericht is op het totale kind. Een van de kinderen is een kind met dyslexie.  Hij heeft een flinke weerstand t.a.v. schrijven. Door middel van een  spel wordt het kind positief uitgedaagd en overwint hierbij deze weerstand.

Duidelijk  zichtbaar is de benadering van het “totale” kind. Het sociaal emotionele welbevinden is het uitgangspunt.

Is dat ook mijn en ons uitgangspunt? Of steken wij meteen in op het bieden van  specifieke clustergerelateerde hulp en lopen we dan ook het meest essentiële voorbij?

Wat maakt dat ik me steeds afvraag, hoe ik het passend onderwijs passender kan maken?

Waarom denk ik, dat het voor het kind niet altijd echt passend is, wat ik bied? Het reflectiegesprek werkte voor mij heel verhelderend en was een eye-opener voor mij.

Heb ik eigenlijk wel echt gevraagd aan het kind, wat het zelf wil of hoe het kind de begeleiding ervaart?

Ga ik niet teveel als vanzelfsprekend uit van wat wij als volwassenen denken te weten, wat het kind nodig heeft en wat het kind een prettige manier van werken vindt?

Ga ik niet te gemakkelijk uit van allerlei aannames?

Laat ik daar maar eens mee beginnen en laat ik me daar maar eens over verwonderen!

Stel maar eens vragen aan het kind!  Maak het kind eigenaar !!!

 

 

 

 

 

 

 

Struggle

Na de hartelijke en geweldig voorbereide ontvangst kwam ik in een bovenbouwklas terecht. Ook daar was de ontvangst warm en hartelijk!img_0071

Daar was meteen al merkbaar, hoe sterk de uitslag van de verkiezingen nu een rol speelt in het leven van de kinderen en leerkrachten. Tijd hiervoor nemen past ook echt in de doelstellingen en leerdoelen van de school voor dit schooljaar. “Waar  vind en zie ik/jij de identiteit van de school?”

De leerkracht had een geweldige werkvorm , waarbij de kinderen de dialoog aan konden gaan.

Het  was een schriftelijke  (silent) dialoog, waarbij 2 vragen centraal stonden:

Wat zijn je vragen? Waar denk je aan?

Echt alle kinderen doen actief mee.

Leervragen  aan elkaar stellen…WoW!!!!

Hoe mooi is dit!

En….waar zie ik special needs kinderen? Ze zitten er gewoon!!!

Niks…uit de klas halen…kinderen halen hun hulp/begeleiding gewoon in de groep. In gesprek met de leerkracht hoor ik, dat in het verleden hier ongeveer hetzelfde gewerkt werd met hen zoals het bij ons nu is.

Echter…zoals de leerkracht ook zegt ” ALLE kinderen hebben speciale zorg nodig!! Daarom wordt de ondersteuning meer ingezet door meer handen in de klas te creëren En waar nodig krijgen ALLE kinderen de speciale aandacht, die ze nodig hebben.

Wij kijken  misschien nog teveel vanuit het probleem…cluster…..

Wat we moeten doen:  kijken  vanuit een filosofie, dat het kind deel is van de community , het kind is een persoon en niet een persoon met een indicatie.

Hoe kunnen WIJ de zorg naar het kind toe brengen?

Puh, IK WEET HET EVEN NIET MEER!!!!!

Wow, het maakt wat los.

Het zit hem natuurlijk ook in de organisatie, maar daar draait het niet echt om….het zit hem in het fundament: hoe kijk je naar kinderen en hoe wil je omgaan met kinderen…….als MENS.

En dat is de essentie!!!! Maar  ook de struggle!!!

Mijn hoofd zit er nu vol van!!!!!

Bevlogenheid op CPE.

Hier word ik stil van.

Gesprek met een zeer betrokken moeder.

Ouders, kinderen en ouders dragen SAMEN de verantwoordelijkheid voor de Education.

De bevlogenheid is voelbaar in elke zin, die er gesproken wordt.

Er is een intensief contact over en weer.

De “rapportage” over het wel en wee van de kinderen gebeurt middels allerlei ouder/kindgesprekken (family meetings)waarbij het kind aan het woord is, laat zien en horen, waarover het kind tevreden is en waarover het kind nog vragen of hulp nodig heeft . Dit  gebeurt 2 of 3 x per  jaar.

Er wordt gesproken over sociale, emotionele, creatieve en academische ontwikkeling

Er zijn education workshops, er zijn maandelijkse bijeenkomsten met ouders en leerkrachten, daarbij wordt over het onderwijs/opvoeding gesproken.
Ze maken de school ECHT samen.

Leerkrachten spreken niet zo zeer over school maar over de Community.

En..dan ben ik toevallig getuige van een gesprekje met een jonge leerling en de juf, waarbij de juf door vragen te stellen het kind een positief gevoel kan meegeven, zodat het kind weer verder kan.

Dit alles op een geweldige respectvolle manier.

Hoe mooi kan het zijn.

Leerkrachten maken steeds weer tijd voor het kind.

Het kind heeft een “voice”.

Er wordt geluisterd …zonder oordeel!!!!!

Good process makes good  products!!!

Statements, die basaal, zichtbaar en fundamenteel aanwezig zijn!! 

Een gesprek in de groep van Eunice raakte me dan ook diep. 

Een kind maakte zich zorgen over de muur, die Trump wil gaan bouwen.

De vragen, die gesteld werden , gaven diepte aan de discussie.

Kinderen analyseerden het probleem en uit alles sprak engagement.

Daar word ik stil van!

Commitment to the entire school

Twee vliegen in 1 klap.
1. Delen van een mooie start op onze school.
2. Oefenen met het posten van een foto op de site.
Dit schooljaar zijn we op onze school gestart met de Gouden Weken.
Bovenstaande poster was en is hierbij een prachtig visueel hulpmiddel!!!
Samen zijn we verantwoordelijk voor de hele school en ieder levert daar een actieve bijdrage aan.
Dit verwacht ik ook veel te zien in New York en Boston.
Vol verwachting klopt mijn hart !!!!!!!