Mission Hill school and Parker School in Boston.

At the Mission Hill School,  my third CES-school, I saw inclusive education for all kids. In a project there are all important matters, just as mathematics, language, science, technics, health, music, art etc. By constantly questioning the kids, the teachers are in research to approve to the differences in abilities of the kids in order to give them joyfull lives. The mindset of high expections  apply the students to reach their goals, and is written in their portfolios. Teachers listen carefully, gave feedback individually or to a group of children. Succes ans respect are very important.

Nu weer even Nederlands: Ik heb mooie lessen in de onderbouw gezien en in de middenbouw. In K1 en K2 zag ik kleuters al met hulp van de juf zinnetjes schrijven bij hun tekening (journaling), bedjes waar kleuters tussen de middag op konden slapen. Ik heb veel complimentjes gehoord en kinderen die even boos op elkaar waren, moesten eerst even diep ademhalen om daarna elkaar vertellen hoe ze verder kunnen gaan samen. In de middenbouw waren drie groepjes kinderen verschillende strategieën voor verschillen typen  sommen aan het oefenen. Met drie leerkrachten…dat was echt nodig. Wat een dynamiek…wat een goede voorbereiding. Mijn complimenten.

At the Parker school I was astonished, to see the high motivation and engagement of these older students. One boy said that at this school a teacher listens to you. They know you! The growth of each student is seen in their portfolios, containing projects, choosen by their own. By reflecting all the time the students know what to do. They learn only Spanish as the second language and they do a lot of art. Wauw.

Op deze school bezocht ik de les “7th Seminar” voor brugklassen. Deze ging over “efforts”, die zij moeten maken om iets te bereiken. Met gewichtjes konden zij voelen wat inspanning was en met de theorie van Carol Dweck werden 7 stappen beschreven van wat inspanning inhoudt. Ook zag ik een les Health and Art, die met het voorlezen van een tekst in een gespeelde rechtbank te maken had. Kinderen mochten met accenten aangeven wat belangrijk was, kinderen leerden elkaar aankijken, goede vragen stellen enz. Opvallend was in beide lessen de goede sfeer, gelijkheid voor iedereen, oudere kinderen respecteren jongere kinderen, huiswerkkaarten, vele reflecties, veel kunst.

Wat ga ik daarmee doen op school, dacht ik? Hoe vertel ik dit aan mijn collega’s? Waar moet ik beginnen?

Ik denk dat ik zeker meer vragen ga stellen aan de leerlingen over wat ze willen leren, dat ik meer ga reflecteren met ze, hen meer laat nadenken over hoe ze zich voelen tijdens activiteiten, eenvoudigere regels invoeren, BE KIND AND WORK HARD ga maken, meer ga knutselen enz.  Kortom ik wil mijn nieuwe inspiratie laten zien aan de kinderen en de collega’s om het tot een  sucCES te maken!

The Neighbourhoodschool in NY, wat een saamhorigheid…

 

Bij binnenkomst van school viel mij op dat vele kinderen aan het ontbijt zaten, omdat ze thuis geen ontbijt hadden gehad of dat op school opaten.  Na een korte uitleg mochten we weer naar de klassen. Kijken, observeren…..super!

Wat ik zoal zag was:  –     Morning meeting in group 1-2.

  • Taallesje over –ot, dot, lot, hot
  • Welk boek pakt je als je gaat kiezen ( titel, plaatje, interesse) en samen gelezen.
  • Dirigentje (quietly}
  • In andere Group 1-2 werkjes nabespreken (do you have a comment?}

Prachtige tekeningen (thank you, I like it a lot).

Ouders kwamen vertellen waarom de school zo fijn was voor hun kind.

Kinderen kwamen mooie werkjes laten zien van hun projecttime.

Na even reflecteren over waar we mee bezig zijn en een  goede lunch, zijn we weer de klassen ingegaan. Ik heb een Spaanse les bijgewoond, via het digibord (Storyplace) werden Spaanse woordjes geleerd, daarna in een bovenbouwklas een rekenles gezien waarbij geleerd werd hoe je de komma moest plaatsen in grote getallen en een kind Lyla kwam mij interviewen.

Na afloop heb ik een onderbouwvergadering bijgewoond waarbij een uitstapje naar Brooklyn Botanical Garden voor 4 groepen kinderen werd geregeld met de gele schoolbus.

Wat een betrokkenheid en saamhorigheid…je zag het aan het geduld en positieve reacties van de leerkachten . de inrichting van de lokalen met dieren, zaadjes van  planten, regel, de rust, de goede vragen, de beleefdheid, de werkjes, de tekeningen, de ruimte om naar de gang te kunnen gaan enz.

Woensdag mochten we terug:

Ook nu waren  alle kinderen aan het zingen in de aula. Heel veel ouders  hebben dit mooie moment van samen zingen meebeleefd, net als wij. Liedjes die elk kind leuk vond en die zo zuiver gezongen werden. Er was begeleiding van vier gitaristen.

Daarna begon de workshop rondom het begrip “Authority”. Met slices mochten we woorden die daar mee te maken hadden erbij hangen. Daarna kregen we “projecttime”…, zoals ze dat op deze scholen ook met kinderen doen. Ik had gekozen voor schilderen. Anderen waren aan het kleien, en met blokken en lego aan het spelen rondom dit thema. Ook onze werkjes werden nabesproken. Bij terugkeer in de groep hebben we een nabespreking gehad rondom onze ervaringen.

Ook nu blijkt dat projecttime ons raakt…dat we ontdekken dat we iets van onszelf laten zien…dat dat zo verschilt van wat anderen ervaren, dat we ervan leren….echt boeiend!

Daarna naar het hotel, de bus in en op naar Boston!

 

Vertrouwen in elkaar….superbelangrijk!

In deze onzekere tijden van stakingen, burn-outs, grote werkdruk staat de leerkracht voor de groep. Een man, een vrouw, die zijn vak verstaat en aan de slag wil met kinderen en zich meestal gesteund voelt door zijn leidinggevenden. Dag in, dag uit in de weer om lessen in rekenen, taal, lezen, wereldoriëntatie, gym, muziek en creativiteit te verzorgen op niveau van elk kind….chapeau. Wat een duizendpoot!

Daartegenover staat het kind, dat kijkt naar zijn/haar juf of meester, die heel veel en heel mooi kan vertellen over de wereld om hem/haar heen. Wat een uitdagingen. Wat een fijne lieve juf of meester!

Maar dan is er ineens dat andere kind, dat jouw potlood pakt of dat andere kind dat jouw tas stuk maakt. Verwarring….Of daar is die vreemde man of vrouw, die je uit de klas haalt en vraagt of je meegaat voor een toets, of extra les….Verstoring van de fijne vertrouwde sfeer….afgeleid, even niet kunnen leren….

Wat kun jij doen als leerkracht, als het kind zich even niet veilig voelt…als op den duur zijn zelfvertrouwen niet groeit? Als juf/meester krijg je daar een zesde zintuig voor en ben je erg waakzaam. Het veilig voelen als kind in de groep is erg belangrijk voor je. Met gesprekjes met het kind, feedback geven en met gedragsregels in de groep bereik je veel. Respect groeit…

Hoe zou dat gaan in NY en Boston? Wat voor regels hebben zij in de groep? Wat zie je van de borden “BE KIND AND WORK HARD”? Hoe werkt dat daar? Kan dat bij ons ook? Wat als kinderen regels moeilijk vinden? Wat zijn hun normen en waarden? Zijn die echt zoveel anders dan die van ons? Ik ben benieuwd hiernaar als ik over 10 dagen naar NY en Boston mag.

 

We gaan naar de CES-scholen…

De voorbereidingen zijn begonnen….New York en Boston komen in beeld…Leuk!

Ik ben benieuwd naar het andere onderwijs daar, naar hoe gesprekken met kinderen verlopen, hoe het onderwijs daar aangepast wordt aan elk kind, hoe de leerkracht het kind in zijn verdere ontwikkeling begeleidt enz.

I am curious about the other concept of education in New York and Boston. I would like to learn how to deepen the conversations with children, how to adapt the education to each child and how to go along with the child in his/her further development.