​Vasthouden, verder verdiepen en juist ook dingen loslaten…

Vandaag heb ik weer kunnen ervaren hoe belangrijk het creëren en vasthouden van een veilig klimaat is.

Tijdens het verhaal van een leerkracht over de kracht van een goed positief klimaat kwam het volgende in mij op: een klas is een gezin en binnen dat gezin moet het fijn zijn. Dat gezin is echter niet op zichzelf aangewezen, maar (in ons geval het gehele IKC) moet zich ook goed en fijn voelen in zijn familie. Om dit gevoel te creëren heb je iedereen nodig.

Een mooi voorbeeld hiervan is dat kinderen elkaar hier in de gang niet voorbij lopen als ze iemand iets zien doen wat niet binnen ‘be kind, work hard’ past. Ze spreken elkaar aan op een passende manier. Kan ik helpen? Er is geen oordeel.

Op ons IKC hebben we een team dat het pedagogisch klimaat hoog in het vaandel heeft staan. Daar investeren we veel in en daar gaan we vol overgave voor. We geloven ook ontzettend in de kracht hiervan.

Met het voorbeeld van de leerling op de gang in mijn achterhoofd zie ik ruimte voor verdieping. Er is geen oordeel; er is helpen. Binnen het pedagogisch klimaat wil ik dus veel vasthouden van wat we doen en daarnaast ook verder verdiepen!

Ook als teamlid willen we ons fijn voelen binnen die familie. Het is belangrijk om elkaar daarin op dezelfde manier te benaderen als we bij de kinderen doen. Positief en vragend. Zonder oordeel. 

Bij mezelf en in ons gehele team zie ik ook een worsteling rondom dit vasthouden: Op welke manier ontwikkelen we hiernaast ook nog met net zoveel overgave de andere ontwikkelingsaspecten van kinderen? We zien dat er aspecten zijn die hierin kunnen en moeten verbeteren. We willen ook verbeteren, maar soms (stiekem best vaak) ben ik het spoor een beetje bijster: Waar halen we de tijd vandaan om te investeren in al die andere dingen die we belangrijk vinden? En misschien belangrijker om ons gevoel hierbij te veranderen: wanneer zijn we dan tevreden? Waar liggen onze prioriteiten naast deze sociale ontwikkeling die wij zo belangrijk vinden? Voor mij is het antwoord steeds duidelijker aan het worden: ‘less is more‘. Durf keuzes te maken. Keuzes leiden tot ontwikkeling van meer diepgang.

Ik wil volle bak blijven investeren in het gehele kind, het gehele pedagogische klimaat, in de verbinding met de ouders. Vasthouden en verdiepen dus!

Om mijn handen daarnaast vrij te hebben voor de dingen die ik binnen het ontwikkelen van het algehele kind belangrijk vindt moet ik keuzes gaan maken en dus ook dingen gaan loslaten: Less is more! Focus, vertrouw op jezelf en geniet samen met de kinderen en je team van de successen die je dan behaald.

Ruimte vinden en geven…

Jezelf en anderen de ruimte geven stond voor mij weer centraal vandaag. Hoeveel ruimte geven wij het kind? Hoeveel ruimte geven we elkaar ? Hoeveel ruimte geeft het Nederlandse onderwijssysteem ons? Waar kunnen we ruimte geven/pakken/creëren? Of kleiner gezien: hoe kan ik dit voor mezelf doen?

De vraag die hieraan ten grondslag ligt is: Krijgt het kind voldoende ruimte om zich te ontwikkelen als mens? Als wereldburger?

Een moeder met kinderen op Castle Bridge vertelde vandaag: ‘Ik was ervan overtuigd dat mijn kinderen wel zouden leren lezen, rekenen, schrijven. Maar de wereld waar we in leven nu vraagt meer dan dat en ik was niet zeker hoe de kinderen geleerd zou worden om daar mee om te gaan’.

Dit houdt me ontzettend bezig. Wat heeft een kind opgroeiend in de wereld van nu nodig van mij als leerkracht? En hoe ga ik daarin nog meer in ondersteunen als coach? 

En ja daar zie ik héél veel goede voorbeelden van en daarbij is het nog belangrijk om het op en rijtje te krijgen en te gaan vertalen naar mijn handelen…

Van de waps raken en weer op zoek naar houvast…

Er komt ontzettend veel op me af. Zoals gister al beschreven: Ik zie, voel, ervaar en beleef constant. Vooral het voelen en het ervaren zorgt ervoor dat ik de weg af en toe helemaal kwijt ben. Hoe organiseer ik deze gedachten allemaal? Hoe zorg ik ervoor dat ik de juiste dingen ook echt ga onthouden? En ook; hoe blijf ik weg van de beren op de weg? 

Terwijl ik met twee collegae in de wachtrij stond bij de wc (jaja, de meest intelligente plek om een gesprek te hebben) ontstond er een mooi gesprek. We verwonderden ons over de klassikale momenten waarin een leerkracht veel laat gebeuren. Sommige kinderen lijken niet betrokken of zijn heel onrustig. Hier hebben zij zelf of hun klasgenoten toch last van? Of zijn wij (als leerkracht) degene die hier last van hebben? 

We bespraken dat wij (als leerkracht) zoveel dingen tegelijk willen doen. Wij voelen vaak de druk om dingen op een bepaalde manier te doen. Waar komt dat gevoel vandaan? Moet het echt op die manier of is het een zelf opgelegde druk? Het veel dingen tegelijk willen doen vertaald zich ook in ons werk met kinderen: Als we in een klein groepje aan het werk zijn houden we toch nog de rest in de gaten. Kun je dan wel voldoende diepgang brengen in het proces wat je doorloopt met dat kleine groepje? Vanuit daar stelde ik hardop de vraag; ‘Maken wij dan de juiste keuzes? Wat is de juiste keuze?’ 

In mijn titel geef ik al aan dat ik op zoek ben naar houvast. Mensen die mij kennen zullen dit niet vreemd vinden. Ik ben nogal van de lijstjes, structuur, planningen en alles wat daarbij hoort. Maar; in sommige gevallen zit houvast hebben hem in iets anders. Hier ben ik al een hele tijd mee aan het stoeien en tijdens dit gesprek werd voor mij weer benadrukt hoe belangrijk het is om steeds ruimte te houden voor vragen en veranderingen. 

Houvast hebben zit hem dus ook in jezelf en elkaar steeds ruimte geven om vragen te stellen. Belangrijke vragen die wat mij betreft vaker centraal moeten staan zijn; ‘Wat vinden wij de juiste dingen?’ en ‘Doen wij de juiste dingen?’ 

Projecttijd; zien, voelen ervaren en beleven….

Jeej, wat heb ik nu al veel gezien, gevoeld, ervaren en beleefd! We kwamen CPE1 binnen en mochten vrij snel mee naar de opening van de week. 

De week werd geopend met een gezamenlijk moment van zingen. De liedjes waren positief en zorgden voor een warm welkom voor kinderen, ouders en natuurlijk ook voor ons! We zongen met ze mee en dat zorgde meteen voor een gevoel van saamhorigheid.

Na dit mooie moment werd ik ontzettend gegrepen door het verhaal van twee ouders. Hier werden we overspoeld met een gevoel van betrokkenheid dat niet te beschrijven is. Ouders praten over ‘we’ en weten precies waar de school voor staat. Sterker nog; ze voelen zich medeverantwoordelijk en benoemen dat ze het met z’n allen moeten doen. De vader die aan het woord was raakte me, omdat hij zo geīnspireerd is geraakt door deze visie en er in eerste instantie heel sceptisch tegenover stond. Hij zei: ‘Er wordt een kinderen geleerd hoe te denken en niet wat te denken’. Daarbij vertelde hij dat ouders ook geleerd werd hoe je dat dan coacht. Hiermee kwam ik bij mijn eigen leervraag; Hoe doen ze dat dan? Hoe coacht een leerkracht de kinderen in dit denkproces? En wat wordt er met ouders gedaan om ze hierin mee te krijgen?

Eunice (één van de leerkrachten hier) vertelde ons in haar introductie al dat ze heel goed luisteren naar de kinderen. Dat gesprekken ook regelmatig opgenomen worden, zodat er terug geluisterd kan worden. De taak van de leerkracht is: kinderen de juiste materialen bieden, de juiste aanmoediging geven en de juiste vragen stellen. Op deze manier zorgen wij ervoor dat het leerproces voldoende diepgang krijgt. Ik kon niet wachten om dit te gaan zien. Hier kom ik voor! Ze gaf aan dat dit veel tijd vraagt van de leerkracht en dat hier dus ook echt bewust tijd voor gepakt wordt… 

Tijdens project tijd ben ik Matthew gaan volgen. Hij was bezig met een vogelhuis. Hij vertelde me dat hij met zijn eerste project is gestopt, omdat het te ingewikkeld werd. Hij was zelf tot dit inzicht gekomen en was ook zelf weer met een nieuw idee gekomen. Ik werd gegrepen door de manier waarop hij kon vertellen over zijn proces. Hij vertelde me dat er vooral veel vragen gesteld werden door zijn leerkrachten. Soms was dat frusterend. Soms waren het teveel vragen. Soms zaten er ook hele gekke vragen tusen, maar de vragen hielpen hem wel. Toen ik vroeg hoe het hem hielp vertelde hij: ‘Door de vragen die ze stellen laten ze me de juiste keuzes maken in mijn project. Ze zorgen ervoor dat ik in zie wat ik goed of fout doe en dus anders of meer moet doen’. In mij kwam meteen de zin: ‘Leer mij het zelf doen’. 

Samen keken we naar zijn project-journal, de aantekeningen en de vragen van de leerkracht. Het gesprek, de gedrevenheid en vooral het weten wat ik aan het doen ben en waarom ik het aan het doen ben greep me… 

Ik ben hongerig naar meer zien, voelen, ervaren en beleven….

Ik ga op reis en ik neem mee…

Een koffer vol met leerdoelen, een hart vol met passie voor onderwijs en een hoofd vol met vragen.
Ik ben dit jaar één van de gelukkigen die mee mogen naar de CES-scholen om de CES-principes zelf te gaan ervaren en vooral zelf te gaan voelen.

In de afgelopen jaren heb ik het boekje ‘the essential schools in de VS’ al meerdere malen gelezen, ook heb ik al twee keer het geluk gehad dat er Amerikanen bij ons op afdeling onderwijs zijn geweest. Deze ontmoetingen hebben tot de dag van vandaag tot inspirerend mailcontact geleid. Tot slot ben ik ook bij de studiedag geweest die georganiseerd werd op de Fonkeling. Al aardig wat CES-bagage in mijn koffer dus, maar toch mist het meest essentiële: zelf ervaren. a-tone-of-decency-and-trustdemocracy-and-equity

Vanuit de gesprekken en de studiedag is mij ontzettend bijgebleven dat er een onvoorwaardelijk vertrouwen is. Dit probeer ik ook uit te dragen richting de kinderen op IKC Regenboog. Ik wil ze steeds laten voelen dat ik 100% vertrouwen in ze heb, dat ik in ze geloof. In Amerika hoop ik te zien hoe ik dit lerarengedrag sterker kan maken. Maar ook hoe ik dit door kan trekken binnen de gehele groep. Hoe krijg je een sfeer die veilig is voor ieder kind? Ongeacht afkomst, religie, thuissituatie of wat dan ook.

student-as-worker-teacher-as-coachVanuit deze veilige omgeving wil ik op zoek naar kinderen die leren om zelf te denken. Kritisch zijn op je eigen werk, maar ook kritisch mogen zijn op andermans werk zonder te oordelen. learning-to-use-ones-mind-wellEen goed antwoord of ‘mooi’ eindproduct is minder belangrijk dan het (leer)proces. Hoe zorg ik ervoor dat project-tijd steeds meer vanuit de kinderen gedragen wordt? Hoe maak ik mijn rol meer ondersteunend? Hoe daag ik de kinderen uit tot het beleven van hun meest waardevolle leerproces? Welke vragen stel ik om dit proces te bevorderen? Welke belangrijke factoren van dit proces kan ik meenemen naar ons IKC en mijn klaslokaal?

In de loop der jaren ben ik geïnspireerd geraakt door de CES-principes. Ik ben ook veranderd als leerkracht en merk dat ik sommige CES-principes al een beetje begin uit te dragen. Helaas beland ik ook regelmatig in een strijd met mezelf. Soms vinden theorieën en gevoel elkaar niet. Ik loop soms vast door regels, methodieken en/of werkwijzen die er nou eenmaal zijn of die we nou eenmaal gekozen hebben.  Zo ben ik vanuit mijn rol als taalcoördinator erg benieuwd naar het aanbod op het gebied van lezen en spellen. Binnen deze domeinen hebben wij op ons IKC een methodiek die zijn vruchten afwerpt, maar haaks staat op een aantal principes. Hoe kan het elkaar toch vinden en waar moeten er dan toch echt veranderingen plaatsvinden?  Binnen deze dilemma’s die ik regelmatig tegen komt zit hem zeker ook veel in het durven loslaten en het hebben van vertrouwen. Laat dat nou iets zijn wat bij mij nog niet altijd vanzelfsprekend is…  

Tijdens mijn bezoeken aan de CES-scholen hoop ik uitgedaagd te worden tot het worden van een betere leerkracht. Ik wil door (overheids)regels, methodieken en werkwijzen heen kijken. Niet alles is te vergelijken, maar één ding is zeker: de leerkracht doet er toe! Daarbij maakt het niet uit binnen welk onderwijsconcept je werkt. Vanuit deze gedachte wil ik op zoek naar de betere versie van mezelf.  

Let’s get stronger together….