​What an amazing experience!

Het laatste schoolbezoek is alweer achter de rug… Deze indrukwekkende en inspirerende week is ècht voorbij gevlogen! En met deze twee woorden heb ik de week echt, bij lange na niet, samengevat!

Waar de week is begonnen met het ervaren van de manier van werken in de scholen, kwam de focus halverwege op mezelf te liggen. Wie ben ik als intern begeleider? Wie was ik als leerkracht? Wie ben ik als mens? Hoe hebben de kinderen mij destijds als leerkracht ervaren? Ik heb het nooit aan de kinderen gevraagd, maar later heb ik van de ouders, van een aantal kinderen die ik in de groep heb gehad, diverse reacties mogen ontvangen. Het gevoel van veiligheid voor het kind om zichzelf te mogen zijn, voerde daarbij de boventoon. Wat vond, en vind, ik dat toch altijd fijn om terug te horen!

Veiligheid, in combinatie met wederzijds respect en oog hebben voor het kind in zijn geheel, dus met al zijn/haar kwaliteiten die de belemmeringen overschaduwen. Ik ben me ervan bewust dat ik het kind zie! En zeker ook de kwaliteiten van een kind! Maar ik wil me er nog meer van bewust worden, want hier in Amerika zien ze de kinderen ècht! En dan bedoel ik vooral, vanuit het kind zelf, dus in gesprek! Hetzelfde geldt voor mijn collega’s, ook hen wil ik meer horen en zien! In wat zij doen met de groep en hen daarin ondersteunen. Ondersteunen in de zin van extra handen, zoals ik de afgelopen week heb mogen ervaren. Hoe ik dit concreet vorm ga geven, dat heeft wat tijd en vooral bezinking nodig. Want waar je van het ene meer gaat doen, zal voor het andere minder tijd zijn. Of zal de tijd anders ingevuld moeten worden?! In ieder geval in gesprek gaan en de diepere lagen boven halen vanuit ieders intrinsieke motivatie!

Ik ga erover nadenken…

Who counts?!

Van New York naar Boston… Tijdens de 4 uur durende busreis de fijne gesprekken gevoerd, waardoor ik voor de laatste 2 dagen de focus heb kunnen leggen.

Vandaag weer geweldige ervaring gehad op de Mission Hill School. Een school voor kinderen in de leeftijd van 3 t/m 15 jaar. Wederom veel dingen gezien en gevoeld; mogen ervaren!

Waar aan het begin van de week de extra handen voor mij de boventoon voerden, en in mijn achterhoofd nog steeds wel, maar dan in een andere context:

Alles voor het kind en vooral met het kind!

Ik ben me er zeker van bewust dat wij dit in Nederland ook in dergelijke mate doen; alles voor het kind. Maar doen we ook alles met het kind samen? Het belang van de betrokkenheid van kinderen bij hun eigen leer/- en ontwikkelingsproces. Wat wil het kind graag leren, in plaats van wat willen wij als volwassenen dat kinderen leren?

Puzzel

Afbeelding

Wederom een geweldig gevoel van rust en respect op de Neighborhood school! Kan het nog meer dan gisteren? Ja! Ik heb vandaag ervaren dat er nog meer rust in een school mogelijk is! Rust in de zin van: wederzijds respect, vertrouwen en een positieve benadering. Echt ‘a tone of decency and trust’ mogen ervaren! Wauw!

’s Middags ben ik in gesprek geraakt met de guidance counseler (begeleidingsadviseur) van de school. We hebben gesproken over wat ons bezig houdt en hoe beide (Amerikaanse en Nederlandse) systemen in elkaar zitten. Er is zeker verschil, maar er zijn ook tal van overeenkomsten! De manier waarop wij onze special needs kinderen begeleiden, verschilt daarin enorm! Waar ik gisteren vooral verbazing had over de ‘extra handen’, heb ik vandaag de ‘commitment to the entire school’ besproken, gezien en gevoeld. De extra handen in de groepen worden hier ingezet door collega’s, daar waar wij iemand van buitenaf laten komen om onze special needs kinderen te begeleiden. Weinig commitment dus… Maar wel van wezenlijk belang! De extra ondersteuning wordt hier preventief aangevraagd. In december moet worden aangegeven hoeveel kinderen een bepaalde expertise (logopedist, fysiotherapeut, e.d.) nodig hebben. Daar moeten ze dan het hele jaar hun ondersteuning uit halen. Dus niet eerst een diagnose voordat er extra ondersteuning geboden kan worden. Ieder kind heeft special needs, zij het in meer en mindere mate, zo redeneren zij en daar kan ik me volledig bij aansluiten!

Bij het afscheid heeft de guidance counseler me op het hart gedrukt, en dat zie en weet ik ook, dat we in Nederland heel veel goede dingen doen! Maar hetgeen ik van vandaag meeneem is de commitment! Daar valt voor de special needs kinderen nog wat in te behalen!

Extra handen…

Respect en rust! Het overheersende gevoel toen we bij CPE1 binnen waren.

Kinderen komen al zingend binnen in het auditorium. Kinderen die wat later dan de rest binnenkomen worden hartelijk en met respect ontvangen door hun leerkracht. Het gaat zoals het gaat!

Na de ontspannende weekopening in gesprek met de ouders, kinderen èn leerkrachten. De betrokkenheid van ouders is erg groot, dit komt zowel door de ouders, maar zeker ook het team dat daarvoor zorgt! Geen rapporten met cijfers, maar beschrijvingen van het kind op 4 verschillende gebieden: sociaal, academisch, cognitief en creatief. Deze worden besproken in een driehoeksgesprek, zoals het ook op de Tweede Stroming gaat. Veel herkenbaar! Mooi! Daarbij zijn er driemaandelijkse conferenties met ouders èn team, om ouders de manier van onderwijs eigen te maken. Veel diverse lijnen tussen ouders, kind en school; gezamenlijke verantwoordelijkheid voor het kind! Wauw!

De groepen in… Op deze school hebben ze naast de groepsleerkrachten 5 (ja 5!!) fulltime special needs leerkrachten. In bijna iedere groep bijna fulltime extra handen en ogen! Daarnaast voor de kinderen met een arrangement een fulltime 1 op 1 leerkracht. Èn in bepaalde groepen ook nog een onderwijs-/klassenassistent. En de groepen hebben een groepsgrootte van ongeveer 20-25 kinderen.

Een mooi gegeven, maar de vraag die ik meeneem de komende week, is of deze extra handen ervoor zorgen dat er minder/geen kinderen naar een sbo/so school verwezen hoeven te worden? Zijn deze scholen überhaupt in Amerika?!

Vijf weken…

Vijf weken geleden zijn we begonnen aan een nieuw schooljaar… Nog maar vijf weken!Over vijf weken zitten we in ‘the USA’… Nog maar vijf weken!!

Ik heb enorm veel zin om me te laten onderdompelen op de CES scholen in New York en Boston! Wat ga ik leren, wat ga ik zien, maar vooral: Wat ga ik voelen? En wat ga ik ervaren? Een hoop, is me verzekerd door collega’s die me voor zijn gegaan. De focus leggen… Tja, en dat terwijl ik verwacht zoveel moois en inspirerends te zien!

Ik ben nieuwsgierig naar de wijze waarop de leerkrachten omgaan met kinderen met een extra ondersteuningsbehoefte. Met daarbij (onder andere) de volgende vragen: – Welk leerkrachtgedrag is te zien in de omgang met de kinderen? – Hoe wordt er gezorgd voor diepgang tijdens de gesprekken? – Wat kan ik betekenen voor deze kinderen, en wat heb ik hiervoor nodig? – Wat hebben de coaches van mij nodig? – Wat hebben we van elkaar nodig en hoe kan dit in de praktijk gerealiseerd worden? – Hoe zorgen we voor de gezamenlijke verantwoordelijkheid in de ontwikkeling van ‘onze kinderen’? Niet alleen de kinderen met een extra ondersteuningsbehoefte, maar alle kinderen!

Tijdens mijn onlangs afgesloten ‘Rots en Water training’ heb ik wederom ervaren dat veiligheid en vertrouwen de sleutelwoorden zijn om iets te kunnen bereiken met een groep. Zolang dit er niet is, is het een hele opgave om überhaupt iets te kunnen bereiken!Hoe zorgt het personeel op de CES scholen ervoor dat er een gevoel van veiligheid en vertrouwen heerst? Op welke manier maken zij dit zichtbaar? Zowel bij de kinderen, als bij de leerkrachten, als bij de ouders! Wat doen zij? Wat laten zij merken? Wat zie ik?

Veiligheid en vertrouwen wil ik voelen en ervaren in the USA!