Prachtige momenten

Met een hoofd vol ideeën en herinneringen kwam ik gisteren weer aan in Amsterdam. Prachtige scholen bezocht en mensen gezien. Het zien van de relatie en sfeer waarin onze Amerikaanse collega’s werken met kinderen is op basis van gelijkheid. Gelijkheid als mens, dit heeft niets met je functie te maken. Het voeren van gesprekken en de juiste vragen stellen is een essentieel om jezelf en de ander in ontwikkeling te brengen.
Ik heb hele mooie gesprekken mogen voeren met de principals van de scholen die we hebben bezocht. Bevlogen mensen die vanuit hun hart werken, maar ook duidelijk de principes van CES uitdragen. Less is more is me heel erg bijgebleven. Ik heb scholen gezien zonder methodes en met heel weinig hulpmiddelen. Het leerproces van het kind  staat centraal en de leerling is eigenaar van zijn eigen leerproces. Leerkrachten en ook principals geven sturing door de juiste vragen te stellen. Hoe mooi zou het zijn als wij dit ook door kunnen voeren. Geen toetsen, maar uitgaan van de kerndoelen die we moeten behalen. Een portfolio waarin een kind laat zien wat hij of zij geleerd heeft en hoe zijn/haar ontwikkeling is. Een groeiverslag van de leerkracht. Zoveel mooie onderwijskundige dingen. Ik werd er helemaal enthousiast van. MAAR veranderingen kun je niet alleen en wat ik mij vooral duidelijk werd is de ces regel Depth over couverage. Laten we vooral niet te snel gaan maar dat het voor ons ook een mooi geleidelijk proces mag zijn waarin we kinderen leerkrachten en ouders samen het proces vormen.
Tjonge wat heb ik veel te vertellen en meegemaakt. Ik kan er over blijven praten en in mijn hoofd zal de verwarring zeker nog een tijdje  hoogtij vieren.  Het was een prachtige reis en hiervoor wil ik Martijn, Ingrid, Sandra, maar ook alle lieve inspirerende medereizigers bedanken.
Ik heb er ontzettend van genoten en hoop jullie snel weer te zien.
Judith

Elke dag een beetje beter

Afgelopen maandag was ik ontroerd door de sfeer van warmte, saamhorigheid en vertrouwen. Vooral dat laatste raakte mij. Tijdens een vergadering die wij bij mochten wonen werd besproken wat iede r in het curriculum van plan was te gaan doen. Het vertrouwen in elkaars kunnen straalde ervan af. Er was geen twijfel of het zou lukken. Toch was er ruimte. Ruimte voor het niet behalen van goals. Goals die de kinderen of leerkrachten opstellen. Fouten maken mag door iedereen. Kinderen leerkrachten en ouders. Het sterkt ons in ons hele doen en laten. Het is een cultuur waar ik mij in thuis voel. Het mogen maken van fouten en het vervolgens in alle rust kunnen bespreken zonder waarde oordeel. Of zoals ze het hier ook doen door het te laten rusten en de draad weer oppakken. Soms moet je het laten rusten om het te kunnen verbeteren. Elke dag een beetje beter.

Voor lief nemen

In New York geland. Wow voet op Amerikaanse bodem het leek zo bijzonder. En dat was het ook, maar het moment van grote verwondering kwam toen ik de metro instapte en van uit het vliegveld drie kwartier in de metro onder de grond ging. Alles grauw, vies en vooral donker.  Ik denk dat ik wel 10 meter onder de grond was en dat benauwde me wel even. Beland bij het juiste station , uitstappen en naar buiten. Dat was echt verwondering. Ik stond in een keer midden in het bruisende leven van New York.
Het was net of ik in een film beland was.
Inmiddels ben ik 36 uur in the big Apple. Het ene maakt nog meer indruk dan het andere. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit allemaal mag meemaken. En dan heb ik het niet alleen over het bekijken van de bezienswaardigheden. De emotie die ik voelde bij het Statue of Liberty. Het vrij mogen zijn, doen wat je wilt, leven in een vrij land, de mogelijkheid hebben om je mening te geven, te houden van de gene van wie je wilt.
Verworvenheden die wij voor lief nemen. Maar die dat voor anderen helemaal niet zijn.
Hoeveel gezinnen die ik in het afgelopen jaar heb leren kennen, hebben alles achter moeten laten, omdat wat wij zo normaal vinden, daar waar zij wonen dat je dood kan betekenen.

Samen delen

In de afgelopen dagen heb ik hele verdrietig mensen gezien. Rouwende mensen om het verlies van een heel dierbaar en bijzonder persoon. Een van de stoer sterke mannen van de rugbyclub is overleden. Een groot verlies.
Wat ik ook gezien heb is een groep mensen die er voor elkaar zijn, met elkaar meeleven en delen in elkaars emotie. Tranen mochten vloeien en ieder kon er op zijn eigen manier mee omgaan. Het mocht er allemaal zijn. Wij mochten er allemaal zijn. Een warm gevoel voor elkaar.
Wat dit met mijn reis en het bezoek aan de Ces scholen te maken heeft? Ces rule 8 Iedereen is verbonden met en verantwoordelijk voor de hele school, Ces rule 9 Werken en leren op basis van respect en vertrouwen, Ces rule 10 Diversiteit wordt gewaardeerd. Alle drie levenslessen.
Kinderen een levenswijze laten zien en ervaren om ze te laten ontwikkelen tot personen die volwaardig mee kunnen doen in de maatschappij. Je hebt elkaar nodig om fijne momenten te delen en de verdrietige momenten.
We hebben een grote verantwoordelijkheid naar kinderen om straks als het nodig is hetzelfde te kunnen neerzetten als wat ik afgelopen week heb mogen ervaren bij de rugbyclub.

 

 

New York, concrete jungle


Het lied New York van Alicia Keys heb ik altijd zo ontzettend mooi gevonden. Niet alleen door haar mooie zangkunst maar ook door de tekst van het lied. I ‘ve got a pocket full of dreams, concrete jungle where dreams are made of there’s nothing you can’t do, bright lights will inspire you. Veel mooie grote beloftes over New York en nu mag ik er zelfs naar toe. Een droom die uitkomt.

Er is een spannende tijd aangebroken. Voorbereiden op de reis, kennismaken met de mensen waarmee ik samen ga. Een mooie gezonde spanning, kriebels over hoe leuk het allemaal wel is en kriebels of ik ga vinden waarop ik hoop. Ik ben zo benieuwd naar de Essential schools waar de CES principes terug te zien zijn, zelfs doorleefd. Om het allemaal zo goed mogelijk in me op te kunnen nemen wil ik vooral absorberen als een spons. Alles in me opnemen en later filteren wat ik ervan kan en wil gebruiken in de ontwikkeling die we zelf als school doormaken.

Het mooie aan dit alles is dat ik afgelopen donderdag op kamp van groep 7-8 was. Aan het begin van het schooljaar had ik beloofd dat ze voor het nieuwe schoolplein een basketbal zouden krijgen. Ik had deze meegenomen naar Kamp als cadeautje. Na het uitpakken begonnen een 6-tal kinderen een potje te basketballen. Met prachtig weer en heerlijk in het zonnetje zat ik toe te kijken. Ik schoot helemaal vol van wat ik zag. Deze kinderen gaven even een voorbeeld van hoe je met elkaar omgaat. Er werd samengespeeld, overgespeeld, overlegd, iedereen kreeg de bal, niemand werd buitengesloten, spelregels werden uitgelegd. Er was geen enkel sturing of begeleiding nodig. Ze konden het zelf en het liep fantastisch. Ik zag een aantal van de CES principes langskomen. Ze waren bij deze kinderen al doorleefd. Geweldig.

In mijn leervragen heb ik staan dat ik wil zien hoe je als leidinggevende de ces principes door kunt voeren in je school.  Het potje basketbal heeft mijn gevoel dat dit bij onze school past bevestigd en maakt dat mijn leergierigheid en nieuwsgierigheid nog meer gegroeid is.

New York, here we come.