Maak je klaar voor Juf Kitty 2.0!

Wouw!

Wat een indrukken doe je op tijdens zo’n studiereis naar Amerika!
En wat is het vreemd om vervolgens weer voor de groep te staan en te merken dat hier alles nog gewoon zo is zoals het is… Tenminste… De kinderen, je collega’s, de ouders, het lokaal.
Maar hoe zit dat met mij? Ik merk dat ik ben veranderd! Er staat een nieuwe juf voor de groep.

Het begint zondagavond al met de manier waarop ik naar bed ga. Allemaal plannen in mijn hoofd van hoe ik de dag ga starten maar 1 hoofdzaak blijft me bij:

Ik ga zorgen dat ik ieder kind zie en dat ik weet wat de kinderen willen, denken en voelen!

Maandagmorgen start ik fris en fruitig in de groep. Natuurlijk begint de dag met het welkom heten. Leuk om te merken dat ouders en kinderen blij zijn dat je er weer bent. Maar bij mezelf merk ik vooral hoe blij ik ben om de kinderen weer te zien. Bij de deur even een praatje maken en proberen op te letten hoe de kinderen binnen komen. Meteen ervaar ik veel meer betrokkenheid bij mijzelf en bij de kinderen. Er lijkt veel meer contact en interactie te zijn dan normaal. En dat alleen doordat ik mijzelf hier nog meer voor openstel en niet bezig ben met nog even snel een laatste voorbereiding of gedachte in mijn hoofd.

Dan starten we met een gesprekje met de klas. De kinderen willen heel graag weten hoe het was in Amerika. Ik heb met ze gekletst en vertelde dat ik ook hele interessante dingen had gezien. In mijn groep was het stilkrijgen soms best een probleempje. Ik liet de kinderen zien hoe één van de juffen dit in Amerika deed.

Klap 1x als je me hoort
Klap 2x als je me hoort
Klap 3x als je me hoort

En vervolgens was iedereen stil… De kinderen waren hier erg van onder de indruk en wilden dit ook proberen. En ja hoor. Het werkt! Ze vinden het leuk, ik hoef niet te mopperen en ik bereik mijn doel op een positieve manier

Toen we de weekendkring gingen doen deed ik dit ook op een vernieuwde manier. De kinderen kregen een blaadje met daarop een open plek om te tekenen en wat lijntjes. Hierop mocht iedereen wat tekenen en schrijven over het weekend. De kinderen gingen enthousiast aan de slag en ik had zo de tijd om rond te lopen, bij iedereen even mee te kijken en al korte gesprekjes te voeren met de kinderen. Na 15 minuten zijn we op de gang op de grond in een kring gaan zitten. (in de klas is hier nog geen ruimte voor, dus waarom zouden we de gang niet gebruiken?!?) Kinderen die wilde presenteren hielden hun blad bij zich, terwijl anderen het bij mij inleverden. De verhalen waren kort, bondig en boeiend. Iedereen had erover nagedacht, het werd ondersteund met een plaatje en de kinderen waren enthousiast! De verhalen die niet gepresenteerd werden, had ik wel en daar kon ik met die kinderen nog persoonlijk op terugkomen. Het was een boeiende activiteit. Ik heb iedereen gezien en gehoord en kinderen zijn ook nog bezig geweest met tekenen en schrijven. Geweldig als je het mij vraagt!

Tijdens de gehele dag voelde ik verder een enorme rust over mijzelf heen Ik was relaxt, ik werkte naar mijn doelen toe en ik was minder bezig met het afhandelen van lesjes, maar meer bezig met het overbrengen van de inhoud van de les. De klok was ineens een veel minder belangrijk item in de klas en ik kijk nu meer naar wat de kinderen nodig hebben.

Ook bij de bouwhoek kwam meteen een grote verandering! Waar 2 kinderen normaal een half uurtje in de bouwhoek mogen spelen en het daarna weer opruimen, zodat het weer netjes kijkt en de volgende dag nieuwe kinderen kunnen spelen, deed ik dit nu niet… Ik vroeg welke 3 kinderen het leuk vonden om een hele week, iedere dag een half uur, in de bouwhoek te spelen. Ik koos 3 jongens uit. Voordat ze in de bouwhoek gingen heb ik ze uitgelegd dat ze de hele week te tijd hadden. We zijn samen een plan gaan maken. Wat willen jullie gaan maken? Ze kwamen meteen op het idee om een brug te bouwen. Ik vond dit een goed plan en heb ze verder los gelaten. Wel gaf ik aan dat het misschien handig was om deze brug eerst te tekenen, zodat iedereen wist wat er moest gebeuren. En wat er toen gebeurde was fantastisch! De kinderen gingen niet naar de bouwhoek, maar gingen met z’n drietjes aan een tafel op de gang zitten. Daar startten het plan. Er werd een brug getekend, er werden blokken bijgehaald om hun verhaal te bekrachtigen en er werden woorden bij hun tekening geschreven (GROEP!!!) Toen was het half uurtje om. De volgende dag gingen de kinderen verder. De brug werd gebouwd. De 3e dag wilden ze met auto’s over de brug gaan rijden, maar kwamen ze tot de conclusie dat dit niet werkte omdat het een soort trapbrug was geworden. Dus kreeg ik de vraag of ze even iets op google mochten opzoeken (ik wist niet eens dat de kids dit kenden?!?) Er werden plaatjes uitgeprint en opgehangen en er werden boeken gebruikt om de brug steiler te maken. Op dag 4 werd er ook nog een dierentuin gemaakt om de brug heen, zodat de auto’s over de dierentuin heen moesten rijden en de dieren veilig waren en op dag 5 werd er vooral lekker gespeeld. Het was een topactiviteit met heel veel inhoud en de kinderen vertelden heel enthousiast tegen hun klasgenootjes was ze allemaal hadden gedaan. Hier zat een hele trotse juf!!!

Wat mij ook nog veel rust geeft is het feit dat ik niet meer de hele tijd zit te hameren op de manier waarop de kinderen op hun stoel zitten. De kinderen luisteren, en letten op, wat maakt het mij dan uit hoe ze op hun stoel zitten? Wel heb ik met de kinderen besproken dat het anderen geen last op moet leveren. Dus als je gaat staan, moet je niet voor anderen gaan staan, of als je gaat hangen, moet je dit wel op je eigen tafeltje doen. En vooral ook even zorgen dat je niet van je stoel afvalt… Uiteindelijk ligt er in de klas een mat waar kinderen mogen werken, er zijn 2 statafels waar aan gewerkt kan worden en er is veel meer rust in de groep. De overige tafeltjes staan nu in groepjes zodat er meer interactie tussen de kinderen plaatsvindt. Heerlijk!

Zoals je kunt lezen is juf Kitty 2.0 enorm geïnspireerd geraakt in the USA! Niet alleen heb ik de rust gevonden waar ik al jaren naar zocht, ik heb ook ideeën opgedaan en ben echt op een andere manier naar kinderen gaan kijken. Waar ik altijd dacht dat ik de kinderen goed kende en dat mijn kracht was dat ik een goede band had met de kinderen, is deze nog veel beter en intiemer geworden. Ik heb een enorme energie boost gevonden en na mijn zwangerschapsverlof hoop ik daar nog veel verder in te kunnen gaan! Ik wil heel graag de inrichting van de klas onder de loep nemen en hier een nieuwe draai aan geven. Wel wil ik hier goed over nadenken en kijken wat er gebeurd in de klas. Het zal dus echt aan de groep liggen hoe deze gaat worden. Sterrebos 2.0 kan zich klaarmaken voor juf Kitty 2.0!

Kitty’s bevindingen op Parker essential school

Wat heb ik gezien:
Dit is een middelbare school.
De dag wordt geopend in een kleine kring. Even de dag starten en met elkaar kletsen.
Grappig om te zien dat deze leeftijd nog met een knuffel in de hand kan praten.
Hier was duidelijk ook de funfactor te zien! De leerkracht probeerde ook echt lolte hebben met de kids.

Bij de scheikundeles was less is more erg goed te zien.
Dit heb ik uitgewerkt in mijn vorige korte blog.

Bij de presentatieles was de funfactor erg goed te zien.
leerlingen van 14 jaar werkten met het liedje twinkle twinkle little star en moesten omstebeurt een woord uit het lied presenteren.
In het begin was dit grappig en kinderachtig, maar aan het eind werd dit erg goed gedaan!
Erg leuk om te zien dat dit een hele speelse werkvorm was.

In een gesprek met een leerling vroeg ik naar het respect wat er was voor elkaar.
Op deze school maakt het echt niet uit hoe je eruit ziet, hoe je jezelf kleed en wat je vindt.
Hoe is dit als ze in de wijk zijn en in de dagelijkse samenleving?
Ze gaf aan dat ze leren om respect te tonen en dit uit te dragen naar de buitenwereld.
Iemand vroeg haar ooit: “ow… waarom ga jij maar die school? Waarom niet gewoon naar een grote school?
Zij antwoordde toen met: “waarom niet? En waarom ga jij niet?” Dit vond ik erg knap.

Uitspraken van de dag:
“Ik voel mij hier thuis omdat er veel geïnvesteerd wordt in de band tussen leerlingen en leerkrachten.”

“Toen ik hier kwam was ik erg verlegen, parker heeft mij geleerd om open te zijn en zelfvertrouwen te hebben.”

“De leerkrachten geven geen huiswerk waarin ze zeggen dat we alles af moeten hebben, maar ze zeggen werk er 30 minuten aan met een goede focus”

“Stop de dingen te doen die je niet wilt doen en maak keuzes in de andere dingen, je kunt niet alles goed doen, dus offer wat op om andere dingen goed te doen”

Wat neem ik mee:
Weer de rust van de leerkrachten en de band met de kinderen!
It’s a tone of decency and trust!

Less is more… ik heb nu echt de diepgang kunnen zien bij de scheikundeles.
Ik hoef niet alle sommen te laten maken, als ik de uitleg interactiever maak samen met de klas.

Mijn bevindingen:
Voor mij soms lastig om de link naar de praktijk te mken omdatmdit een middelbare school was, maar wederom een super inspirerend team van leerkrachten!

Less is more depth over coverage

image

Scheikunde les gaat over 4 formules…
Bij ons zou dit in 5 minuten behandeld worden.
Hier duurt het een heel lesblok!
De leerkracht gaat er helemaal op in em zorgt dat aan het eind van de les iedereen weet hoe je een formule moet benoemen.

Zelfs de noemers worden nog even genoemd…

Veel geduld en rust bij de leerkracht.
En iedereen doet mee!!!

Kitty’s bevindingen op Mission Hill

Wat heb ik gezien en gehoord:
Dit is een school die echt volgens de CES principes werkt

Een kind dat erg veel geweld gebruikte, waardoor de ouders moesten komen.
Na uren wachten en praten gaf de juf hem een knuffel en ze wilde dat hij haar aankeek zodat ze kon zeggen: I want you to know that I’m supporting you and that I care about you.

Window and mirror: when I look at this book do I see myself and do I see the connection to the world?
Dit kan een boek interessantmen boeiend maken.

De communicatie met ouders is verschillend. Sommigen willen gesmst worden, anderen willen worden gemaild. De meesten komen binnen. Als ouders niet komen gaan leerkrachten naar hun huis. Door ouders te kennen, gaat dit goed.

Alle leerkrachten staan met passie, geduld en respect in de klas.

Bovenbouwgroepen zijn betrokken, helpen elkaar en werken ook met methodes en boeken voor rekenen.
Deze gebruiken ze, ze gaan erin werken,  maken een uitstapje en pakken de methode er weer bij.

Middenbouwgroepen werken met een thema. Zij hebben met de hele klas hetzelfde thema, dit bespreken ze klassikaal en daarin maken ze zelf keuzes.

De kleutergroepen hebben de speelplaats aansluitend aan het klaslokaal en kunnen de deur lekker open gooien. Bij mooi weer gaan er heel veel spullen naar buiten.  Niet alleen speelmaterialen, maar ook werkmaterialen.

De kinderen hebben allemaal een portfolio. Hierin zit het werk waar ze het meest trots op zijn.
Hierover maken ze ook een essay en ze presenteren het tijdens de laatste avond van primairyschool.
Ze moeten de habits of minds zich eigen gemaakt hebben.
Er is een spciale portfoliobegeleider die de student ook aanspreekt over het product en het proces.

We hebben ook een hele inspirenrende ontmoeting gehad met 2 kinderen van school.
Zij hebben hun portfolio laten zien.
Geweldig om te zien hoe trots ze zijn op hun werk.

Mooie uitspraken van de dag:
“Our focus is to every child and the whole child”

“The world that we grew up in, isn’t the world we are in today”

“Wij zeggen niet gewoon nee tegen toetsen, maar we zeggen ook hoe en wat we dan gaan doen.”

“We worked really hard en not everything ismperfect bu the most beautiful is natural respect!”

“Als je iemand echt respecteert, wil je dat ze op hun best presenteren!”

“Our children are learning to think for themselfs”

“We all have amazing brains that works different”

Wat neem ik mee:
Er is veel variatie en dus veel uitdaging in het lokaal.

Leerkrachten werken met passie, liefde en geduld vooral dit laatste blijft voor mij altijd een aandachtspunt.

Onder iedere bladzijde in het tekenboek staan lijntjes zodat de kinderen hun tekening meteen kunnen beschrijven en evalueren. Dit kon de juf ook.

Een les die de interesse van de kinderen heeft, blijkt veel zinvoller! Zo hoef je minder te herhalen en houd je tijd over.

Mijn bevindingen:
Wouw! Wat een passie is hier te zien bij leerkrachten en medewerkers!
Wat een rust en wat een ruimte!
De kinderen geven aan dat de kracht van school ligt bij het geduld en repect van de leerkrachten en het feit dat de kinderen zichzelf kunnen en mogen zijn.

Deze dag was voor mij van grote meerwaarde!

Ik ga mezelf nu afvragen of wij ons geld allemaal wel goed besteden…
Nieuwe digiborden, mooie gebouwen, passend meubilair, dure methodes…
Weinig handen voor de klas…

Interessante foto’s:
image
Een geweldige speelomgeving!

image
Bij mooi weer gaan de materialen naar buiten.

image
Laptops kun je verplaatsen zodat ze ook met verlengde instructie te gebruiken zijn.

image
Lijntjes op tekenpapier zodat kinderen over hun eigen werk kunnen schrijven.

image
Bij de herfsttafel kunnen kinderen ook schilderen.

image
Een mooie spreuk!

Kitty’s bevindingen bij the Bronx charter school

Wat heb ik gezien en gehoord:

Ze werken met de hele school de eerste 2 maanden aan hetzelfde thema. Zodat er connectie is en zodat kinderen van elkaar kunnen leren en elkaar leren kennen. Dit vond ik erg mooi dat ze groepsoverstijgende betrokkenheid ontstaat!
Aan het eind organiseren ze een museum waarbij ze het project aan elkaar en aan ouders presenteren.

Hoe krijg je ouders binnen de school?

– First parents friday (ouders mogen een uur deelnemen aan het onderwijs op welke manier dan ook)
– ouders brengen hun kinderen binnen.
– het is onze uitdaging.
– klassroom newsletters met foto’s.
– 3x per jaar een rapport.
– Evenementen en filmavonden.
– Clubnight iedere week. Iedere leerkacht doet iets waar hun passie ligt. Kinderen mogen kiezen wat ze doen. Ouders wilden dit ook en organiseren dit nu ook.
– brieven worden vertaald naar het Engels en spaans.

image

image

Uitspraken van de dag:

“Toen we in een nieuw gebouw kwamen,  bestudeerden we met z’n allen het gebouw. Iedere klas deed een ander onderdeel.
Uiteindelijk werd het gebouw gevierd.”

“It’s our challenge to get parents into the school and to make them a participation into the proces”

“Als je een fout maakt, laat je zien dat je zelfvertrouwen hebt”

Wat neem ik mee?

Ik ben wederom geïnspireerd geraakt door de klasseninrichting! Wow! Wat uitdagend!

Ik wil ouders meer betrekken bij mijn onderwijs. Ik denk dat ik hier wel wat voorbeelden gezien heb.

Heel veel afspraken, gebruiken en lesstof wordt visueel gemaakt in de klas!

Rapporten bestaan uit 2 onderdelen:
Een checklist met resultaten (bijv. Cito resultaten) een verslag van gebeurtenissen, gedrag en interesses.

image

image

image

image

image

Opdracht immigration

Wat hebben we gedaan?

Met blokken mochten we een project uitwerken met het thema immigration.
Istvan en ik hebben een filmpje gemaakt van ons bouwwerk.
Hieronder een filmpje met het resultaat:

Filmpje

Wat betekent dit voor mijn onderwijs?

Voor mij een echte eyeopener naar projectwerk!
Het is leuk! Het is de funfactor waar ik naar zoek!

Vooral de nabespreking is erg belangrijk en daar zie ik de rol van de leerkracht erg belangrijk worden.
In dit gesprek ontstaat de echte diepgang waar ik naar zocht!
Stel de goede vragen.
Ga in niet alleen in op het product,  maar vooral op het proces.
Waarom heb je dit gedaan? Hoe heb je dit gedaan? Hoe ben je begonnen? Heb je overleg gehad. Hoe ging dit? Ben je klaar? Ben je tevreden.

Door kinderen na afloop ook nog te latem schrijven in hun projectdagboek, wordt ook de interesse in schrijven en spelling gestimuleerd.

Uitspraken van de dag:

“Ik wil eerst een kind goed leren kennen. Waarom kiest het voor bepaalde materialen? Kiest het voor een taak of voor een maatje? Wat is het plan van aanpak?”

“Het is erg leuk om te schrijven over iets wat je leuk vindt of waar je trots op bent.”

Kitty’s bevindingen van de eerste dag op CPE :

Wouw!
Wat een gave dag!
Wat een indrukken heb ik opgedaan en wat heb ik al veel ideetjes van dingen die ik zou willen proberen!

Allereerst vond ik het geweldig om te zien dat de week geopend werd met de hele school door samen liederen te zingen.
Wat ik hieraan zo gaaf vond, was allereerst dat kinderen meehielpen met de voorbereidingen (kabels uitzoeken, instrumenten klaarzetten enz.)
Ook vond ik het erg leuk dat ook ouders, buurtgenoten en geïnteresseerden welkom waren om te komen luisteren en meezingen.

image

Uitspraken van de dag:

“Not only teachers are teachers.
You can learn something to your younger brother or sister, your friend, your parents.
So everyone here is a teacher!”

“Meetings are not boring, teachers have to learn also, and that’s what te do in meetings.”

Kies in gedachte alvast 3 taken voor het geval dat de eerste keuzes al bezet zijn. (Dit was bij het uitdelen van de projecttaken op het takenbord)

“Dit is een goede school omdat iedereen  mij kent”

“Een goede leerkracht geeft niet alleen les, maar bouwt ook een goede vriendschap op met het kind”

Wat neem ik mee voor als ik weer aan het werk ga:

Niet ieder kind heeft een eigen tafel en stoel nodig. Dit creëert rust, ruimte, plezier en gesprekken.
Een mooie vraag als een kind niet stil kan zitten en een beetje storend gedrag vertoont  ” wil je even een goede, fijne plek zoeken om te gaan luisteren.”
Wat manieren waarop de kinderen werken:

image

image

image

Ik wil zorgen dat ik mijn kinderen ken. Persoonlijke gesprekjes zijn hierin erg belangrijk! Ook in de oudergesprekken kan ik daar al informatie over krijgen.

Kinderen mogen bij mij maar 1 dag in de bouwhoek.
Ik wil uitproberen om ze aan te laten geven hoelang ze erin willen (kan dus ook 3 dagen) zodat ze een groter project kunnen bouwen.
Hieronder een resultaat van de kinderen van CPE:

image

Afsluiting van de dag:

We zijn de dag geëindigd met een gesprek in kleine groepjes tussen leerkrachten van kinderen in dezelfde leeftijd.
Dit vond ik erg waardevol!
Het vergelijken, bespreken en uitwisselen vond ik super boeiend!
Dit gaf voor mij echt diepgang aan het bezoek.
Moe, maar voldaan kan ik de dag afsluiten!

Leervragen Kitty

Nog maar 3 weekjes te gaan… Sjonge jonge wat gaat dat snel! Ik heb er echt zoveel zin in!
Ik ben zo ongeveer de hele wereld rond geweest samen met mijn lieve vriend Noud en altijd bezoeken we even een schooltje om te zien hoe het er ergens anders in de wereld aan toe gaat.
En dan moet ik gewoon eerlijk toegeven dat ik nog nooit naar the USA ben geweest! Can you imagine???
Hoe gaaf is dan deze kans die SKBO ons biedt?
Ik kan niet wachten om in het vliegtuig te stappen en heel gericht naar een andere vorm van onderwijs te gaan kijken!
Hieronder heb ik mijn leervragen opgeschreven:

Less is More

Less is more, depth over coverage

Minder is meer, diepgang boven oppervlakkigheid.

Ik ben een persoontje die het heerlijk vind om lekker hard te werken. Wanneer er iets gedaan moet worden, zal ik vaak degene zijn die zich geroepen voelt en aangeeft het wel aan te pakken. Dit is een eigenschap die in mijn schuilt en tegelijkertijd komt dit door de grote betrokkenheid die ik voel bij onze school de Sterrebos.

Echter merk ik steeds vaker (zeker nu ik parttime ben gaan werken) dat ik niet alles kan doen. Of ja… ik kan wel veel doen, maar ik kan beter zeggen dat ik niet alles GOED kan doen.

Ik word vaak geïnspireerd door mede collega’s om mijn onderwijs te ontwikkelen. Leuke ideeën, boeiende theorieën, interessante aanpakken, het pakt me vaak en ik wil zoveel… Ik ga dan weer experimenteren in de klas. Uitzoeken, uitproberen en aan de slag. Ik vergeet echter vaak een heel belangrijk aspect: evalueren en als vast stramien inpassen in mijn dagelijks leven… Het gaat mij dan vooral om het feit dat ik vaak verschillende dingen boeiend vind en ik ga met allerlei acties aan de slag.

Als ik dan lees over Less is More, spreekt mij dit erg aan… Wat zou er gebeuren als ik me op minder dingen zou focussen en deze meer diepgang zou gaan bieden? … Zou het mij dan lukken om meer diepgang te bieden? Hoe ziet mijn onderwijs en dan uit? Het is in mijn ogen zeker een onderzoek waard. Ik zie wel eens collega’s een volle overtuiging voor één aspect hebben en ben dan soms wel een beetje jaloers, dat zij al het andere los kunnen laten omdat zij deze ene overtuiging erg strikt na willen leven.

Ik zou in Amerika graag eens willen kijken hoe ik dit terug kan zien in het onderwijs en ik ben vooral benieuwd of ik overtuigd wordt door de stelling: Less is More!

Demonstration of Mastery

Demonstration of mastery

Laten zien wat je kent en kunt en wie je bent.

In mijn huidige onderwijs betrap ik mijzelf er vaak op dat ik de lessen voorbereid volgens de methode en volgens de inzichten die ik daarnaast heb om mijn lessen boeiender te maken. Om heel eerlijk te zijn, komt het er op neer dat ik de lessen aardig voorkauw voor de kids. Natuurlijk is er naast de basisinstructie nog ruimte voor de verlengde instructie en de verkorte instructie… Maar of ik de kinderen ook echt leermeester maak van hun eigen proces???

Ik ben veel bezig met de funfactor op school en deze vind ik ook erg belangrijk! Ik wil dat kinderen het naar hun zin hebben in mijn klas. Ik wil dat ouders graag de klas binnen komen lopen en dat ze daar trots rondkijken naar de klas van hun kind. Dat mensen kunnen zien dat er geleerd wordt en dat we vooruitgang boeken met z’n allen. Ik wil dat de kids trots zijn op hun leerproces. Dat ze zich betrokken voelen en graag laten zien wat ze kunnen. Ik ben van mening dat dit laatste ook echt een natuurlijk karakter van alle kinderen is, maar het is aan de leerkracht om dit er ook uit te krijgen en het samen met de kinderen te tonen. Ik ben denk ik al vrij goed op weg als het gaat om het presenteren van geleerde zaken, maar ik zou nog veel kunnen leren op het gebied van inrichting en het kind eigenaar te maken van zijn of haar eigen leerproces.

Ik hoop in Amerika geïnspireerd te raken door de leerkrachten en de manier waarop zij kinderen mee laten denken in het leerproces.

Daarnaast hoop ik geïnspireerd te raken door de inrichting van de school. Hoe wordt er een uitdagende leeromgeving gecreëerd en hoe kan ik zien dat ouders en kinderen trots zijn op wat ze leren?

Tot mijn volgende blog…