Use your mind well.

20171022_165657Afgelopen week was ik naast heel erg geïnspireerd ook wel een verbaasd of verwonderd over keuzes die leerkrachten op de CES scholen maakten. Reden genoeg voor kritische vragen. Ik raakte met Karinthia in gesprek over het feit dat CES helemaal uitgaat van de eigen ontwikkelingsmogelijkheden van een kind en dat het mij verbaasde dat ik overal zie dat er rekening wordt gehouden met de diversiteit van kinderen en hun wijze van leren, maar dat vakken zoals rekenen of taal volledig klassikaal worden gegeven. Ik vroeg mezelf dus af waarom ze deze keuze maakte.

Er ontstond een mooi gesprek waarin we elkaars visie hierop bekeken. Karithia werd geraakt door mijn kritische vraag en wilde hier wat langer over nadenken. De vraag liet haar niet los.

Later, tijdens een groepsmeeting kwam de hierop terug en gaf aan dat ze zichzelf hier nooit zo bewust van was geweest en dat ze zeker meer wil gaan kijken naar de inztructiebehoefte van het kind en dat kinderen hier ook keuzes in kunnen maken. Ze was blij dat ze hierover aan het denken was gezet. Mooi om elkaar zo aan  het denken te zetten en dus van elkaar te leren.

Later die dag spreekt een collega mij aan:

Esther, nu heb je nog geen echt antwoord gekregen op jouw vraag.

Waarop ik zei: “Ik ben hier niet op zoek naar juiste antwoorden, er is geen goed of fout. Ik ben op zoek naar ervaringen, meningen en belevenissen die ons allen actief denkende houden.

Zoals een van de CES principes ook zegt. Learn to use your mind well.

 

Vandaag mogen wij zelf de manier van werken ervaren zoals de kinderen hier werken aan projecttime. We worden hierin gecoacht door een aantal leerkrachten van Castle Bridge en de Neighbourhoodschool.

We starten met een gesprek over het woord authority en schrijven op memo’s waar wij aan denken bij dat woord. Ik denk aan woorden als boss, power, abuse, government etc. Nadat we van iedereen de memo’s verzameld hebben vat Karinthia het samen en plaatst onze gevonden woorden in categorieën. Er ontstaat een gesprek over hoe jouw eigen ervaring invloed heeft op hoe jij over het woord denkt.

Ik besef mezelf dat al mijn gedachten rondom dit woord negatief zijn. Dan vertelt Jose, zijn kijk op authority. “When we share authority, authority can be really positive”. We worden gewezen op het woord author dat in authority zit. Het zet me aan het denken.

Gaandeweg het werken aan projecttime, waarbij ik overigens kies om met een naaimachine aan het werk te gaan, schiet er vanalles door mijn hoofd. De uitspraak van Jose laat me niet los. Waarom kijk ik zo gekaderd naar het woord, waarom stel ik mezelf er niet voor open? Ook kinderen hebben, met hun verschillende ervaringen en achtergronden, natuurlijk verschillende interpretaties bij woorden/ thema’s die wij hen aanbieden. Allemaal vanuit hun eigen perspectief. Wij verwachten dan van hen om mee te denken, te luisteren naar anderen en zich open te stellen voor nieuwe opvattigen.

Terwijl het garen door de stof heen vliegt, vliegen mijn gedachten alle kanten op. De gedachte dat authority ook positief kan zijn vind ik zo mooi. Zo had ik het nog nooit bekeken. Totdat ik bij mezelf denk: Als we allemaal een stukje authority hebben en dus ook de kinderen authority geven, maken we allemaal deel uit van het verhaal en kunnen dan samen prachtige verhalen schrijven.

Waarbij de een beter zal zijn als author van sprookjesverhalen, de ander van gedichten.

En ik? Ik kan steeds meer ervaring en belevenissen toevoegen aan mijn verhaal. Mijn zoektocht naar mijn identiteit als leerkracht krijgt steeds meer vorm, misschien moet ik alvast na gaan denken over een titel..

 

Neighbourhoodschool: Eigenaarschap en vertrouwen.

 

Na het intens mogen voelen van de verbondenheid van Castle Bridge besluit ik vandaag op zoek te gaan naar meer concrete/ tastbare antwoorden op mijn leervragen. In één van mijn leervragen staat het volgen van de ontwikkeling van kinderen centraal. Wanneer kinderen hun eigen leerproces mogen volgen, hoe houdt je als leerkracht dan zicht op de ontwikkeling die ze doormaken en hoe kun je dit zichtbaar maken voor een ander? Hoe worden kinderen eigenaar over het eigen leerproces? Dat zal mijn focus zijn op deze dag.

Deze ochtend worden we na een ontvangst door Karinthia en haar principal rondgeleid door leerlingen. Prachtig hoe extreem trots ze op hun school, spel, ontwikkeling en leraren zijn. De vrijheid, maar vooral de gedrevenheid waarmee ze dit deden. Deze kinderen kregen het volledige vertrouwen van de leerkracht en principal.

Wanneer we vervolgens zelfstandig de klassen in gaan, zie ik prachtige dingen gebeuren. I’m impressed…

De kinderen werken aan projecttime. Kinderen kiezen zelf een werkvorm om over een bepaald project te werken. Ze mogen zelf kiezen welke werkvorm het beste bij hen past. Je ziet kinderen bouwen, op een computer een prentenboek samenstellen, zagen, kleien etc. Welk kind je hier ook aanspreekt, elk kind weet wat zijn/haar doel is, waarom hij/zij dit leert en elk kind maakt een plan van aanpak. Dit plan van aanpak verwerken zij in een journal/soort dagboek. De leerkracht stelt hierbij alleen vragen. Vragen die kinderen vanuit een diepere laag aan het denken zetten. Wanneer projecttime erop zit is er weer ruimte voor reflectie. Reflectie vanuit het kind. Wat heb ik gedaan, hoe ging het, wat heb ik morgen nodig etc etc.

Zo’n journal of folder (klein insteekmapje) gebruiken ze hier op alle vakgebieden en vormen zo een prachtig document om de ontwikkeling van het kind zichtbaar te maken. De kinderen krijgen hier geen cijfers, maar moeten twee keer per jaar hun eigen ontwikkeling in kaart brengen en presenteren aan hun ouders en leerkrachten. Daarbij worden ze niet vergeleken met een ander, maar gezien vanuit hun proces.

In de kring is veel aandacht voor elkaars ideeën. Er is hier geen goed of fout. Alles is gericht op het proces. Zelfs bij het rekenen zie je dit terug. Waarbij door de leerkracht wanneer kinderen niet tot het juiste antwoord komen vanuit de samen bedachte strategieën door de kinderen en leerkracht wordt besloten wat ze de volgende dag nodig hebben om verder te komen in het leerproces.

Mooie praktische voorbeelden mogen zien en beleven. Praktische voorbeelden die mij kunnen helpen verder te kunnen groeien als leerkracht. Veel gedachtes gaan door mijn hoofd.

Mijn hoofd tolt, vol inspiratie, gedachtes…. Morgen een nieuwe dag.

Castle Bridge: Verbondenheid

quoteMaandagochtend… Na een aantal dagen de toerist uit te hebben gehangen, sla ik vandaag een nieuw hoofdstuk open.

We gaan op pad naar onze eerste CES school: Castle Bridge.

Na een rit in de metro stappen we ineens in een ander stukje New York. Een wijk met een gemengde populatie, waarvan de grootste groep Latijns Amerikaans. Een school waar tweetalig onderwijs wordt geboden: Engels en Spaans. Hiervoor is bewust gekozen om de verbondenheid tussen alle kinderen en ouders te vergroten. Prachtig!

Bij binnenkomst in de school worden we in een centrale hal ontvangen door één van de leerkrachten: Jose. Hij zorgde direct voor een warm ontvangst.

In de centrale hal werd alles klaargezet voor de community sing. Alle kinderen, leerkrachten en een aantal ouders van de school waren hierbij aanwezig. De muzieklerares en de directrice maakten de muziek en iedereen zong mee. Er werd zowel in het Engels als Spaans gezongen en natuurlijk zong ik lekker mee.

Een jongen komt gehaast binnen en sluit zo snel mogelijk aan bij zijn groep. Te laat….De muziekdocente kijkt op en ik hoor haar zeggen: I appreciate that you match my outfit. Sit down please. Ongestoord gaat iedereen door.

In mijn lijf ontstaat, al zingende, een volledig gevoel van verbondenheid. Hier sta ik dan, als gast vanuit de andere kant van de wereld, met een gelukzalig gevoel te genieten van deze saamhorigheid. Ik voel me een volledig lid van de community en voel het door heel mijn lijf.

Dan sta ik stil bij de afkomst van deze kinderen. Bij de aankomst op school werd ons vertelt wat de achtergrond van deze kinderen is. Een deel van hen heeft al heel wat meegemaakt in hun korte leventje of leeft regelmatig in onzekerheid, buiten de schoolmuren is het druk op straat, sirenes loeien regelmatig. Hoe fijn moet het voor hen dan wel niet zijn om hier op zo’n veilige, rustgevende plek samen te zijn, samen met anderen. Daar waar je afkomst of thuissituatie helemaal niets uitmaakt, want we zijn samen, samen one community, iedereen mag er zijn!

Ik geniet en denk aan mezelf als leerkracht. Ik houd van zingen en wat ben ik blij om ook hier weer te ervaren hoe verbindend samen zingen kan werken. Ik besef mezelf des te meer hoe belangrijk ik het in mijn dagelijks werk vind dat het kind zich gezien en veilig voelt, ook die jongen die vandaag even te laat komt. Dat kleine knikje, een momentje oogcontact, een hand op je schouder, een dolletje op zijn tijd. Die warmte, verbondenheid, openheid en de gelijkwaardigheid tussen eenieder vormen samen toch echt het belangrijkste onderdeel van mijn identiteit als leerkracht.

Gedurende de dag blijf ik erg onder de indruk van het gezamenlijke gevoel dat ik op deze school ervaar, de open en nieuwsgierige houding, van leerkrachten en kinderen, naar de ander en naar hetgeen zij leren. Ik ervaar dat op deze school de manier van werken eigenlijk niet heel veel verschilt van de manier waarop ik met kinderen werk. Met een voldaan gevoel weer richting het hotel. Misschien heb ik niet direct gevonden wat ik hoopte te vinden aan informatie of werkvormen. Toch heeft deze dag me weer iets met heel mijn lijf laten voelen: De kracht van verbondenheid!

If dreams don’t scare you…

The Essential Schools in New York en Boston…..een grote droom die uitkomt. Een nieuwe reis, in de reis waarin ik al even op weg ben. De reis waarin ik op zoek ben gegaan naar mijn identiteit als leerkracht en waarin ik al veel mooie herinneringen gemaakt heb 🙂

Na een traject Pedagogisch Tact, een uitgebreid visietraject, een studiereis naar Leuven (het land van welbevinden en betrokkenheid), mijn overstap naar een andere school en de overstap van bovenbouw naar de kleuters, heb ik ervaren hoe belangrijk ECHT contact is, te denken vanuit het waarom, te kijken naar de behoefte van de ander, een rijke leeromgeving te bieden, ruimte te bieden, vertrouwen te hebben, nieuwsgierig te zijn…

En nieuwsgierig, dat ben ik!

In Amerika hoop ik vooral te zien hoe het “why” zich optimaal vertaalt in het “how en what”? ( Daar waar ik op z’n tijd helaas nog beren op de weg zie. ) Hoe vertaalt dat wat je diep in jezelf echt wel weet en voelt zich concreet in de praktijk? Wat betekent dat voor mijn leerkrachtgedrag? Voor de inrichting van onze school? Wat betekent het voor mijn team. Wat moeten we los gaan laten of wat moeten we juist met beide handen aangrijpen?

I have a dream, a big dream and yes sometimes they scare me.

America, here I come!

if dreams dont