CPE

Wat mij opvalt is de enorme rust en relaxtheid, in de school en in de houding van de leerkrachten. Dit start aan het begin van de dag met de samenzang van de hele school. Hoe heerlijk om de dag zo te starten. 

Wat ook opvalt is de diversiteit in benadering van leerkrachten naar kinderen. Waar de ene leerkracht zich opstelt als begeleider en coach is een ander directief, sturend en weinig ruimte latend. 

Het laat een school in ontwikkeling zien. Een school, een team dat worstelt met het behouden van visie, normen en waarden. Dat zichzelf de vraag stelt: verstaan wij hetzelfde onder de 10 principes van de Coalition of Essential Schools? Vragen die herkenbaar en van toepassing zijn op onze eigen situatie. Vragen waar wij dagelijks mee te maken hebben en die ons steeds weer terugbrengen naar the WHY van ons onderwijs. 

CES bij het ontbijt

Donderdag zijn Ingrid en ik aangekomen in de overweldigende stad New York. We hebben een prima reis gehad en zijn warm ontvangen door Sandra en Robbert. We hebben het volgehouden tot 22.30 uur en daarna moe maar voldaan het bed ingerold.

De volgende ochtend natuurlijk véél te vroeg wakker! Het tijdverschil is goed voelbaar…tsjonge..
Rustig opgestaan en daarna naar buiten voor het ontbijt. Links en rechts van het hotel kun je terecht voor een ontbijt. We gingen rechts naar binnen en werden meteen vriendelijk ontvangen door een medewerkster. Ze prees ons haar ‘fantastic muffins’ aan die we toch ècht moesten proeven. Ze had twee verschillende smaken: ‘they are amazing’ en ‘you should try them both!’ zei ze. Nou, dat hoefde ze geen twee keer te zeggen. Het was haar taak om de muffins bij elke klant die binnenkwam te promoten en de mensen zover te krijgen dat ze wilden proeven. Aan haar hele houding en gedrag kon ik aflezen dat ze erg berokken was op haar taak en deze voerde ze met opperste toewijding en concentratie uit. Ze hield in de gaten wie binnenkwam, bracht haar muffins aan de man/vrouw, drong niet aan en zag bij wie ze wel of geen kans maakte. Ondertussen hield ze in de gaten of de klanten die zaten te ontbijten het naar hun zin hadden, een soort van wakend oog over de zaak. Maar vooral was ze gericht op de mensen die binnen kwamen en het verleiden tot proeven.
De muffins raakten al snel op en moesten worden aangevuld. Dat was de taak van een collega. Deze jongen kwam haar helpen. Hij zette de nieuwe lege cups neer, sneed de muffins in stukjes en vulde de cups hiermee. Samen kletsten en lachten de jongen en het meisje en werd er een beetje heen en weer geflirt. Maar ondertussen bleven ze gefocust op de ene taak die van belang was: muffins aan de man brengen, niet opdringen,  vriendelijk blijven en zorgen dat je voorraad hebt.

Ik herkende hierin bij m’n koffie met croissantje,
Commitment voor je werk: wat je ook doet, doe het met toewijding!
A tone of decency and trust; stel je respectvol op en sta voor je zaak! Heb er vertrouwen in dat je een goed product verkoopt (dat je goed onderwijs maakt), dan komen de mensen vanzelf.
Less is more: richt je op je primaire taak, hou focus!

In dit alles kan ik de relatie leggen naar mijn werk. Hoe mooi om dit te zien. Ik werk vanuit mijn passie en betrokkenheid, vertrouwen hebben in mezelf en de mensen om mij heen en focus hebben/houden. De 10 principes richten zich niet alleen op het onderwijs, ze zijn een levenswijze. De kunst is om ze overal in te herkennen en toe te passen en dit is meteen voor mij ook een hele grote uitdaging!

Onze collega’s zitten in het vliegtuig en zijn onderweg naar ons. We gaan ze warm ontvangen en er samen een mooie week van maken. ZININ!

En natuurlijk wilden we bij het weggaan HEEL graag nòg ’n stukje proeven!

img_2184

Voorbereiden

Vandaag nog eens nagedacht en gemijmerd over de Master Track (Kick off voor leernetwerk startende leerkrachten) die we met de startende leerkrachten van OOG hebben gedaan in oktober. Een groep van 12 jonge enthousiaste leerkrachten die, zonder veel voorbereiding en kennis van wat er zou gaan komen, samen op pad gingen, het ongewisse tegemoet. Wat gaan we doen? Waar gaan we naartoe? Wat is de bedoeling? Waar zal ik overnachten? Hoe kom ik van het station in Tilburg (dat was wat ze wisten: zorg ervoor dat je om 15.00 uur met je rugzak op het station in Tilburg bent) naar…..? Bestemming onbekend!
Dus….wat/hoe kun je jezelf dan voorbereiden als je niks weet…dat op zich is al enorm loslaten en vertrouwen hebben…..zo knap!

Deze reis start anders. De groep is wel voorbereid. Heeft info over reis en dagprogramma. Mensen weten waar ze zullen overnachten en wat ze ongeveer kunnen verwachten. En toch….is het spannend. Want het is onbekend (voor de meesten). Sowieso is NY al spannend en daarnaast zijn mensen erg benieuwd naar wat ze zullen gaan zien op de scholen. Iedereen heeft het boek van Rikie gelezen en informatie van Edith ontvangen over de scholen.

Ook ik ben me aan het voorbereiden op deze reis naar NY en Boston. Langzaamaan spullen aan het pakken, laatste dingetjes aanschaffen en regelen.
Er zindert een gezonde spanning in mijn lijf. Op stap gaan met een groep van 19 onderwijsmensen….ja, dag best een hele uitdaging.

Sandra gaf me mooie feedback op mijn leervraag, met een zin die me bezig blijft houden: Ga es kijken naar factoren die vertrouwen in jezelf versterken.

Ik weet dat ik alles gedaan heb (samen met Ingrid en Edith) om goed voorbereid op reis te gaan. Verder is het aan de mensen zelf om er een waardevolle reis van te maken. Tijdens de reis zal ik mezelf voor de volle 100 % inzetten om een goede bijdrage te leveren, verder is het aan de mensen zelf om eruit te halen wat erin zit.
Dat vertrouwen haal ik uit mezelf (met dank aan Sandra ‘welke factoren versterken het vertrouwen in jezelf?) en maakt dat ik de verantwoordelijkheid voor het leerproces van de ander ook bij de ander kan laten. Omdat het samen reflecteren mijn rol/bijdrage zal zijn, zal het volgen van mijn eigen leerproces tijdens deze reis vooral in dienst staan van de ander(en). Ik zal vooral gericht zijn op de ander en hem/haar vooral ook zijn/haar proces gunnen. En daarmee zal ik zelf ook regelmatig in spiegel kijken, simpelweg omdat ik door te investeren in de ander altijd iets terug krijg dat mij ook weer aan het denken zet en verder brengt. Samen mooie gesprekken voeren, reflecteren op dat wat we meemaken…..hoe gaaf is dat!!

Ik heb er enorm veel zin in!

Persoonlijk

Wat fijn dat er al zoveel is gepost op het blog van SKBOOG 2016!! Daar spat het enthousiasme vanaf!!

Wat me in het algemeen opvalt in de blogs aan de leervragen is dat ze gericht zijn op externe factoren: methodes, hulpmiddelen, aanpak, organisatie….
Uit ervaring kan ik je verzekeren dat er in Amerika iets met je gaat gebeuren. Iets dat maakt dat je na deze ervaring niet meer de leerkracht zult zijn die je vandaag bent. Er is zeg maar een ‘Voor Amerika’ en ‘Na Amerika’… Ook de collega’s die er geweest zijn zullen dit beamen. Klinkt misschien wel heel mysterieus, wollig of geheimzinnig maar het is de ervaring die ik vorig jaar heb opgedaan en heb gezien bij de andere reisgenoten.
Je wordt aan het denken en reflecteren gezet over jouw persoonlijk handelen in jouw groep, met jouw kinderen in jouw school met jouw collega’s.
Wat mooi zou zijn is als de leervragen zich ook hierop richten: persoonlijke leervragen die betrekking hebben op het jezelf verder ontwikkelen als professional. Wat zijn persoonlijke vragen die je hebt in relatie tot het leerkracht zijn?

Vorig jaar mocht ik mee op reis naar de CES scholen. Een fantastische ervaring. Mijn hoofdthema draaide (en nog steeds) rond vertrouwen. Vertrouwen is voor mij een basis van waaruit ik wil werken. Dit draait natuurlijk om het principe ‘A tone of decency and trust’. Als alles op rolletjes loopt en zijn gang gaat, is dat goed te doen! Ben ik trots, blij en tevreden. Maar als het tegenzit, een kant op gaat die ik niet wil, of er zaken misgaan…Dan is vertrouwen in de ander hebben heel erg moeilijk!!!!! Als het spannend wordt heb ik toch de neiging om de dingen over te nemen en zelf te gaan regelen. Op de CESscholen heb ik een grenzeloos vertrouwen gezien van leerkrachten in hun kinderen. Daar wordt geen moment aan getwijfeld, is vertrouwen een vanzelfsprekendheid waar eigenlijk niemand een ding van maakt…
Mijn persoonlijke leervraag speelt zich nog steeds rond dit thema af….wat heb ik nodig om de ander volledig te vertrouwen, er vanuit te kunnen gaan dat hij/zij op het beste doet wat in zijn/haar vermogen ligt?
Heb ik dan niks geleerd in het afgelopen jaar?? Jawel! Ik geef steeds meer ruimte aan anderen om te ontdekken, te ontwikkelen, hun eigen proces te lopen met vallen en opstaan. Maar ik ben er nog niet…..

Ik wil je graag uitnodigen om even stil te staan bij jezelf. Wie ben jij als leerkracht? En leg dan de link naar de CES principes over jouw eigen persoonlijke ontwikkeling.

Statement

Op school hebben we onze visie opgefrist. Deze visie vertalen we in 6 kwaliteitskaarten welke we nu aan het maken zijn. De eerste kwaliteitskaarten heeft het thema verantwoordelijkheid. Deze zijn we nu aan het uitwerken. Hierin geven we aan wat we verstaan onder het begrip verantwoordelijkheid, wat dit betekent voor het kind en de leerkracht en hoe we dit terugzien in de praktijk.
In het licht hiervan maak ik het volgende statement m.b.t. mijn leiderschap.
Ik vertrouw op de eigen verantwoordelijkheid van iedere leerkracht individueel en van het team als collectief. Daar ga ik naar handelen. Dat betekent dat ik het kind centraal (= visie) stel en ieders verantwoordelijkheid daaraan spiegel. Ik stel vragen, spreek mijn verwachtingen uit en ondersteun bij wat de ander aangeeft nodig te hebben.

School to prison pipeline

School to prison pipeline is een vorm van onderwijs voor gekleurde jongeren om voorkomen dat zij terecht komen in het criminele circuit. Er is een enorm grote groep gekleurde jongeren die na de basisschool terecht komen ik de gevangenis. Hier is recentelijk onderzoek naar gedaan waaruit gebleken is dat er een noodzaak en behoefte is om aan deze doelgroep jongeren onderwijs te bieden op een manier die voorkomt dat zij in de cel belanden. Het Amerikaanse onderwijssysteem is blijkbaar niet in staat om deze jongeren te bieden wat zij nodig hebben om na de basisschool door te studeren en een baan te vinden. Zij vallen buiten de boot, hebben geen goed sociaal netwerk, komen vaak uit minder sociale milieus en missen de sociale vaardigheden. Zijn de dropouts van de samenleving en hun aantal groeit enorm. 
Op Mission Hill zijn deze kinderen ook te vinden. Het blijkt dat naast deze doelgroep ook het aantal kinderen met speciale behoeften een explosieve groei doormaakt. Op Mission Hill hebben 35% van de kinderen sociaal emotionele en/of gedragsproblematieken. Dat maakt dat het onderwijs en de vaardigheden van leerkrachten onderd druk staan. Leerkrachten worden geschoold in gedragsproblemen en hoe hiermee om te gaan.

Een heftige populatie die veel van de leerkracht vraag! Heb gemerkt dat humor hen daar enorm bij helpt.  Respect voor het geduld, de rust en het respect dat zij laten zien gedurende deze dag.

Passie!

imageimage

Abdi geeft een rekenles over breuken. Hoe werkt het voor jou, volgens jouw strategie. Geen zorgen over wat een ander ervan vindt. Laat je hoofd werken. Cause you have beautiful minds!
Les is interactief, Abdi stelt veel vragen, vindt allerlei oplossingen oké, luistert, accepteert verschillende strategieën.
Abdi is into de les! Beleeft het rekenprobleem mee met Angel die moeite heeft met de noemer en deler van een breuk (draait dit om). Als Angel het snapt is Abdi blij. Ik merk dat ik meeleef en ook wil dat Angel het gaat begrijpen. Abdi neemt de tijd duikt in het rekenprobleem. De rest van de groep doet hetzelfde. Als het kwartje valt bij Angel is iedereen blij! Ik ook! En, zegt een meisje, het is ook een goed show! Haha!!

Wat levert deze observatie mij op:
Abdi doet zijn werk met passie en respect voor de ander. Hij wil dat de ander hem begrijpt en verstaat de kunst van het vragen stellen en het zelfontdekkend leren.
In mijn leiderschap streef ik dit ook na. Ik doe mijn werk met passie, krijg energie van dingen die ik met passie doe. Energie lekt weg daar waar werken een ‘moeten’ wordt. Ik schat met grote zekerheid in dat wanneer Abdi Angel gepusht zou hebben om tot een oplossing te komen (het moeten vinden van een uitkomst) hij zijn hakken in het zand gezet zou hebben en hij geen succeservaring zou hebben gehad. Nu was Angel blij omdat hij het vraagstuk snapt, Abdi is blij omdat Angel het snapt. Angel heeft weer geleerd om zij hoofd te gebruiken, te leren nadenken.
Ik krijg ook energie van mensen die ik ook vanuit passie hun werk zie doen. Ik doe ook een beroep op de passie van mijn collega’s. Vraag naar hen why’s how’s en what’s. Probeer vooral veel vragen te stellen om erachter te komen wat hen beweegt. De waan van de dag maakt dat ik daar soms te weinig tijd voor maak. There’s time enough, een uitspraak van de eerste dag op de EPC blijft ook maar steeds in min hoofd rondzingen. Neem de tijd en blijf nieuwsgierig naar wat een ander beweegt.

Kunnen niet kiezen.

Voor deze reis begon heb ik een tekstje geblogd over het niet kunnen kiezen.

Na een ochtend op de Bronx Charter School blijkt dat zij ook niet kunnen kiezen. Er is een constante worsteling in het werken met twee systemen/opdrachten. Aan de ene kant tegemoet willen komen aan de druk om de resultaten op orde te houden. Aan de andere kant het kind centraal willen stellen. Dat schijnt elkaar te bijten. Hierbij wordt de populatie kinderen als excuus gebruikt.

Voor mij is het een onlosmakelijk verbonden met het ander: het kind centraal en anticiperen op zijn/haar ontwikkeling heeft direct tot gevolg dat resultaten hiermee verbeteren of verslechteren. Doe je het op t ene vlak (sociaal-emotineel) niet goed, dan heeft dit direct effect op het andere (cognitieve) vlak en vice versa

T is net Nederland….

tussen

resultaten 

Jammer dat ze hun idealen niet nastreven