Ik ga naar huis en ik neem mee…

Het meest vervelende voor kinderen is als een leerkracht het leren in de weg staat. Zomaar één van de prachtige one-liners van deze week. Ik ging mee als begeleider van het leerproces van 24 volwassenen die op avontuur gingen in het onderwijs in New York en Boston. Steeds weer bewust van mijn rol… zorgen voor de voorwaarden voor deze mensen om tot leren te komen. Prachtig om te zien welk deep level learning er plaatsvond bij de groep, maar zeker ook bij mij. De hele dag door reflecteren op wat je ziet, wat je meemaakt en wat dat met je doet.
Vorig jaar werd ik mij sterk bewust van het thema tijd. Door onze doelgerichtheid staan we het leren van kinderen regelmatig ernstig in de weg. We ervaren tè weinig tijd, voelen ons gehaast en raken snel gefrustreerd als iets meer tijd neemt. Bang dat we ons doel niet halen, maar wat is eigenlijk het doel van onderwijs? Good quality needs good time. Echt leren krijg je pas als je het werk even kan wegleggen, erop mag reflecteren en de kans krijgt het nog beter te doen. Een van de kinderen zei tegen me: I always get the chance to do my work better. Dus neem de tijd, leg het werk eens weg, reflecteer op het proces in plaats van op het eind product. Een leerproces vraagt tijd, dus neem de tijd.
Dit jaar heb ik ervoor gekozen regelmatig uit het proces te stappen. Niet zelf in alle klassen kijken, maar rondhangen op de gang. Wat waardenvol de gesprekjes die we op de gang voerden over wat er gezien was. Als begeleider uit het proces stappen geeft de ruimte om te observeren, om te zien en voelen wat er gebeurt. Onderwijs ontstaat terwijl je ernaar kijkt. Door steeds vragen te stellen help je het leerproces steeds een stapje verder. Net zolang doorvragen tot twijfel ontstaat. The only thing that kills a question is a conclusion. Dit instappen en uitstappen is het thema dat ik mee zal nemen naar Nederland. Wanneer neem ik tijd om het proces te beschouwen en wanneer stap ik als deelnemer in het proces?
Ik heb ook mogen ervaren wat vertrouwen in elkaar en in jezelf betekent voor samenwerking. Leren is een groepsproces met als fundament veiligheid en vertrouwen. Ik ben supertrots op deze groep mensen die samen hebben gezorgd voor deze basis. Trots op de mooie leerprocessen. Trots op de manier waarop deze processen zichtbaar gemaakt zijn in de blogs. Wat een kanjers! Dat belooft wat als we weer terug zijn in Nederland!

Time

Yesterday I took the challenge to make a blog in English. Today we visited the Neighborhood school. They also asked me to write a report for them. Nice to see how eager they are to learn.

Today we saw ‘less is more – depth over coverage’ in many lessons. Teachers take time to approach a things from different angels. The name-study was a great example of this. The name of a student was analysed… What letters do we know, how do we spell the name, how many vowels are there in this name et cetera.

In this school we saw examples of creating a quiet atmosphere. Children were made aware of their own bodies and feelings by meditation, mindfulness and  questions about their bodies by the teachers.

‘Student-as-worker, teacher-as-coach’ was especially visible at projecttime. Children were given full responsibility to do the task. The teacher guides the children by asking questions. The focus of teachers is on the process of learning instead of the product.

There is a great sense of community at the school. Parents told us they really feel welcome. The know the Staff and are involved in the learning of their kids. Parents feel that the development of their child is a team effort (child, parent and teacher).

Taking time sometimes has the side effect that the learning feels slow and less efficient. There is a big difference of approach in projecttime and other subjects. In maths, Spanish or other subjects the children have to sit down and listen to the instruction. some children seem bored during these instruction time. We wonder whether it is possible to differentiate more in these subjects.

We saw there was a difference between younger and older kids in project time. First the children have to learn working with material. Later they learn  to make a plan, a model and an end product. We wonder whether the younger kids are able to make plans also.

We had great day, learned a lot and are curious to experience projecttime tomorrow!

 

 

 

 

Warm and Welcome

This blog is a challenge for me. I promised José to write this in English. I hope that this blog will help the Staff of Castle Bridge to reflect on their work.

Today our group visited Castle Bridge in New York (School website). This school provides education to children with different backgrounds (poverty, family members in jail, disablities, bi-langual…). As visitors we immediately were aware of the safe environment this school provides to everyone. Leave your trouble behind and learn with us.  It was clear that the CES common principle ‘democracy and equity’ is first priority in this school. We felt a warm welcome for everyone.

The Monday started with singing together. Children, parents, teachers and visitors sang songs in English and Spanish. Not just to sing, but as a way to connect to each other and as a way to learn about cooperation. A great way to start a week!

Another CES common principle that we experienced was ‘learning to use one’s mind well’. Children were challenged to think and use their minds. Teachers didn’t provide the answers to question and didn’t provide knowledge. They helped the children to search for the answers, to ask more questions, to say their thoughts out loud.

Our visit raised a lot of questions in our group. How do teachers know that children meet the goals? How do teachers differentiate (especially for children that learn easy)? How do children demonstrate what they know? How do teachers know that what they are doing is effective and efficient? We are curious to see more at the Neighborhood school tomorrow.

 

Trots

Deze week weer volop aan de slag in Nederland. Voor ons als reisgezelschap het moment om de eerste stapjes van onze belofte vorm te geven. Wat zag ik een prachtige dingen langskomen deze week. Wat ben ik trots op mijn reisgenoten…de durf om dingen anders te doen spatte van de plaatjes af. Wat hebben ze deze week kunnen en mogen STRALEN en SCHITTEREN!

Iedereen maakt stapjes op z’n eigen manier… leren en lesgeven is persoonlijk! De ene begint met het nemen van tijd en bewaren van rust, de andere begint door het zichtbaar maken van een andere aanpak in het lokaal en de volgende begint met het stellen van feedback vragen. Prachtig die diversiteit die we samen hebben, wat een rijkdom!

Om jullie mee te nemen in de stappen die gezet werden deel ik een paar plaatjes.

De week met warmte en welkom beginnen in een ochtend bijeenkomst. Ieder kind ZIEN en ieder kind zichzelf laten ZIJN.

De kinderen dicht bij jou te halen door op de grond te werken.

De kinderen RUIMTE en RICHTING geven en verantwoordelijk te maken voor een goede leeromgeving, hoe richten wij ons lokaal in?

Wat een mooie stappen! Vooral dat wat er ook gedeeld werd: het is nu gezelliger en leuker in de klas, we kunnen op deze manier meer van elkaar leren en we leren elkaar beter kennen. Dat wil toch ieder kind. Wat ik mij nu afvraag: Wat zie je in deze beelden als je niet mee op reis bent geweest? Wat denk je dat er gaande is in deze klassen? En wat vraag je jezelf dan af?

Op naar de volgende stapjes, elkaar ZIEN, jezelf ZIJN, verschillen omarmen en vooral het lef hebben om stapjes te zetten!

Persoonlijk…

Wat een reis! Wat hebben we veel gezien, wat zijn we moe, wat zit ons hart vol en wat hebben we prachtige beloftes aan onszelf gemaakt… Ik ben dankbaar dat ik deze reis met deze fantastische groep mocht maken. (en dat deze reis nog lang niet eindigt…in Nederland gaan we gewoon door met spoorzoeken…)

Leren en lesgeven is persoonlijk…heel persoonlijk…hiervoor heb je connectie nodig, je op je gemak voelen en feedback op je leerproces. Mooi om deze connectie, het gemak en ongemak en de feedback in deze groep te ervaren. It was a bumpy ride…

Leren en lesgeven is ook fun. Heerlijk om te mogen leren, projecten te doen waar je goed in bent, enthousiast te worden, dingen uit te proberen en steeds een beetje beter te mogen worden. Wat heb ik toch een fantastische baan, ik geniet ervan!

20161118_0959281

 

 

Reflectie….

20161117_1654411De hele dag zijn ze om ons heen…reflectievragen…overal in de scholen hangen ze. Vandaag werd ik me ineens bewust dat deze vragen mij onzeker maken. Durf ik deze vragen echt aan mezelf te stellen? Durf ik echt in de spiegel te kijken?

Vandaag zagen we overal:Be kind, be specific and be helpful… en ineens was dat inzicht er…dus ook voor mezelf… wees aardig, specifiek en behulpzaam voor jezelf.. Vertrouw op jezelf, doe waar je goed in bent en word er nog beter in. Alles mag er zijn!

 

Doelen loslaten

In de afgelopen dagen hebben we veel gezien, heel veel gezien op de scholen in New York. Zoveel indrukken dat het lastig is om terug te kijken en eruit te halen wat voor mij van belang is. Op alle drie de scholen is er een onvoorwaardelijk vertrouwen in elkaar. Kinderen worden positief benaderd, ze worden in de gelegenheid gesteld om ‘good experiences’ op te doen. Een van de leerkrachten benadrukte: We laten ze doen waar ze goed in zijn, want daar groeien ze van. Het helpt niet om ze te wijzen op de fouten, dan raak je hun gevoelens. Het helpt om ze steun te geven als ze worstelen.

Opvallend is ook de saamhorigheid. Ouders, kinderen, leerkrachten, gasten iedereen hoort erbij. Samen zijn wij de school. Geen gedoe over wanneer ouders welkom zijn op school, ze zijn altijd welkom. Geen gedoe over in welke klas een kind hoort, elk kind hoort op deze school, dus elk kind is mijn kind. Voortdurend wordt gezocht naar verbindingen. Is er een kind met hetzelfde bezig, misschien kan je van hem of haar leren? Is er een kind die dit ook al heeft geprobeerd, misschien kan je hem vragen? Ask three and then me…

De drie scholen kiezen heel bewust voor diversiteit, zowel bij de kinderen als bij de leerkrachten. Gemengde groepen zijn een rijkdom, jongere kinderen kunnen van oudere kinderen leren en andersom. Embrace the differences! Alles mag er zijn. Dat zal ze beter voorbereiden op alle verschillen die ze gaan tegenkomen in de wereld om ze heen.

Het meest opvallend is de focus op het proces. Overal hangen reflectie vragen. Het gaat niet om de antwoorden, maar om het proces. Leerkrachten geven aan: It is my job to make them think. My questions will keep the thinking going. Kinderen zijn zo gewend aan reflecteren dat ze heel goed kunnen uitleggen wat er goed ging, wat ze lastig vonden en hoe ze het een volgende keer gaan aanpakken.

Hoewel…het meest opvallend is het zichtbaar maken van leren. Overal hangen werkstukken, tekeningen, posters, gedachtes…je ziet dat kinderen hier aan het werken en denken zijn. Ouders zien bij het ophalen van de kinderen direct wat er in de klas gedaan is.

Wat een energie geeft deze aanpak. Wat een vertrouwen hebben deze kinderen in zichzelf. Wat een plezier is er te zien.

Wat dat allemaal voor mij betekent: Het is een voorrecht om met directeuren samen te mogen werken. Ze hebben allen hun talenten en deze diversiteit mag er zijn. Als ‘juf’ van deze klas ben ik mij nog bewuster geworden van het belang om ze allemaal te zien. Heb ik ze allemaal even goed gezien?

Ik ben me ook heel bewust geworden van de positieve taal die wordt gebruikt. In Nederland laten we vaak weten wat we niet willen… Vanuit een positieve grondhouding starten betekent ook gebruiken van positieve woorden. De beloftes die we elkaar doen… Deze positieve woorden zijn onderdeel van de ‘community’. Welke woorden gebruiken wij bij OOG – SKBO? Hoe kunnen we vanuit deze positieve woorden een gezamenlijke focus maken?

Diversiteit is mooi en goed. Onze maatschappij is divers, kinderen en ouders komen met deze diversiteit in aanraking. Dat betekent dat wij deze diversiteit bewust in onze scholen kunnen halen. Niet alleen diversiteit bij kinderen, maar ook bij leerkrachten en directeuren. Dit omdat het een bijdrage levert aan de gemeenschap en omdat het een rijke leeromgeving voor kinderen levert.

Als laatste ben ik me bewust geworden van onze obsessie met doelen, resultaten en efficiëntie. Regelmatig hoor ik dat stemmetje in mijn achterhoofd…dat kan toch efficiënter…gebruiken ze de tijd wel goed genoeg…leren de kinderen zo genoeg… Vanuit vertrouwen in elkaar en in de ontwikkeling die ieder mens doormaakt is dat nergens voor nodig. Dus…loslaten die doelen…