Parker School

Voortgezet onderwijs vandaag. Prachtig om te zien hoe het vervolg is volgens dezelfde principes. Wat een leerhouding en een vermogen van deze leerlingen hun gevoel, ervaringen, gedachten te kunnen delen!

Leerlingen presenteren hun groei aan de hand van hun portfolio’s. Het denken en spreken op hoger denkniveau valt op. We missen wel andersoortig werk dan alleen wiskunde, science. We missen art, dat wel. Zou het voor ons mogelijk zijn iets vergelijkbaars te organiseren? Ik zie voor me dat kinderen kiezen welk werk hun groei laat zien en waar ze trots op zijn.

Ik vind het een goed plan om samen te komen, te verzamelen wat we beleefd hebben, de meerwaarde te ontdekken, het why van toevoegen bespreken en met een team werken naar verbetering. Welke keuze gaan we maken om onze schoolontwikkeling te versterken? Ook hier zal less is more belangrijk voor me zijn. Ik wil namelijk ook vasthouden aan waar we trots op zijn, de gevoelde meerwaarde van vertrouwen, ‘let go of perfection’ en at ease bewaren!

Wat een inspirerende, verrijkende reis!

 

 

 

Samen werken en vragen stellen

Vandaag het laatste schoolbezoek. De Francis W. Parker school in de country buiten Boston. Na een relatief korte busrit door het prachtige, landelijke gebied werden we ook hier weer heel hartelijk ontvangen en wegwijs gemaakt in de school. Een school voor 7th tot 14th grade studenten, vergelijkbaar met ons Nederlandse voortgezet onderwijs. Een school met een heel fijne sfeer, waar ik een heel goed beeld heb gekregen van wat de waarde is van samenwerken en vragenstellen. Dit ga ik zeker meenemen naar onze eigen school. Ook heb ik gezien dat iedereen verantwoordelijk is voor de hele school. Samen op vrijdagmiddag opruimen, nieuwe belijning aanbrengen op het buitenterrein, de oudere student helpt de jongere, etc. Weer een mooi idee om mee te nemen naar onze eigen school.
Van de Principal informatie gekregen over de bekostiging van het onderwijs en waar hij dagelijks mee bezig is: “(Sponsor)Geld binnenhalen om b.v. het dak te repareren, wat nu gedaan werd (kosten 1,5 miljoen dollar en in 5 jaar ingezameld).”
Maar wat ik vandaag vooral gezien heb, wat ik de overige dagen een beetje gemist heb, zijn leraren die enthousiasme tonen, humor hebben, laten zien dat ze plezier beleven, etc. En dat hoef ik niet mee te nemen naar Nederland, want dat zie ik gelukkig bij mijn collega’s dagelijks.
Morgen terug naar onze eigen, vertrouwde omgeving. Ook weer heel fijn. En daar alle indrukken op een rijtje gaan zetten en filteren wat van waarde voor onze eigen omgeving is. Drie Uilenbrinkers zijn nu in Amerika geweest en samen gaan we keuzes maken. Daar is genoeg inspiratie voor.
Heel fijn dat de beide stichtingen, oh nee onze stichting i.o. SAAM dit mogelijk heeft gemaakt en Ingrid, Martijn en Sandra ons door het hele programma geleid hebben. Bedankt.

Hoe puzzelstukjes in elkaar vallen

De vierde school op de vijfde dag van de schoolbezoeken. Vandaag bezochten we de Francis W. Parker School. Een school voor voortgezet onderwijs. Al heel vroeg zouden we vertrekken, maar omdat de chauffeur van de bus vertraging had, werd het toch wat later. Het was erg mooi om een keer buiten de grote stad te zijn. Een prachtige route, met schitterende herfstkleuren, typisch Amerikaans landschap en de landhuizen zoals je die kent van de tv-series, leidde ons naar de school. Daar aangekomen werden we ontvangen en startte het programma. Alles was pico bello georganiseerd en dat bleek niet alleen betrekking te hebben op de catering en het dagprogramma, maar ook op de school zelf. Wat heb ik genoten van de sfeer in de school en de wijze waarop de interactie tussen de leerkrachten en de leerlingen verliep. De CES principes waren allemaal zo ontzettend zichtbaar. Niet eentje, maar allemaal. Toen we ze tussen de middag met elkaar bespraken, werden ze allemaal genoemd. Dat verklaart ook meteen de titel van dit stukje. Het meest opvallend vond ik de volgende aspecten:
– Er was zoveel respect van iedereen, voor iedereen en elke bijdrage werd gewaardeerd en expliciet benoemd. De leerkracht kreeg voor de les een hug van alle kinderen. Er werd geen kind uitgelachen of onheus bejegend dat afwijkend gedrag vertoonde. (principe 10)
– Er was een check-in (hoe zit je er vandaag bij) en er werd uitgegaan van wat je kunt (Everyone has the ability to do this. I know you can!). (principes 7 en 9)
– Er werd gewerkt met prachtige portfolio’s met duidelijke, eenduidige rubrics. Daardoor was het heel duidelijk welke doelen (hoewel voor elke leerling in een eigen tempo) er waren (principe 3) en werd het eigenaarschap van leerlingen zo helder. (principe 4)
– Leerlingen werden voortdurend uitgedaagd om na te denken. De leerkracht stelde vragen of gaf opdrachten met heel veel ruimte om diepgang te bereiken. Of moet ik zeggen geen ruimte om niet tot diepgang te komen? Veelal waren dit vragen die een beroep deden op het hogere orde denken. (principe 1)
– Tijdens de les over ‘effort’ ging in feite de gehele les over dit begrip. Er waren schitterende werkvormen en er was volop gelegenheid voor interactie en reflectie. Wat een les! En dat over één woord! (principes 2 en 5)
– Er zijn voldoende leerkrachten op de school. De school kiest er bewust voor om minder vakken te geven, waardoor daarop bezuinigd wordt en er geld overblijft om voldoende leerkrachten in de groepen te plaatsen of de groepen klein te houden. (principe 6)

Al met al vond ik het vandaag prachtig. Wat een gelukkige kinderen. En wat een gevoel van community met toch een flink aantal kinderen (zo’n 30%) met special needs. Wat een mooi onderwijs.

Wat ik in elk geval mee wil nemen naar mijn scholen is de growth mindset. Werken aan die growth mindset. Dát brengt kinderen maximaal tot ontwikkeling. Op ’t Ravelijn werken wij al met het gedachtegoed van Carol Dweck. Geweldig! Dat kan en mag nog meer. Op Uilenspiegel wordt al gewerkt met een groot aantal aspecten die mooi aansluiten op de 10 principes. Super! Ook dat mag meer.

Een hoop inspiratie op gedaan en zin om eraan te beginnen. Meteen volgende week!

 

 

 

 

The last day

Wat een gave reis. Wat ik hier in Amerika heb geproefd is dat je welkom bent. Het gevoel van samen zijn, iedereen is gelijk, iedereen is er voor hetzelfde doel, iedereen heeft het fijn met elkaar. Samen één voel je overal, wauw.

De Parker School is een middelbare school. Wat ik vandaag heb gezien en zeker ook meeneem naar mijn klas is de beoordeling van leerlingen op hun projecten. De assesments (de toets-opdrachten) op de Parker School worden gekozen en gegeven door de leerkracht. Zij beoordelen de projecten van de leerlingen op 3 niveaus: approaches, meets and exceeds en zij noteren feedback bij de opdrachten. Leerlingen dit kunnen verbeteren waar nodig. Deze beoordeling op niveaus komt overeen met de beoordeling zoals wij dat doen bij IPC: aanvangsfase, ontwikkelingsfase, beheersingsfase. Het geven van deze verdiepende feedback doe ik nog te weinig dus ik wil hiermee graag aan de slag. Ik wil er alleen wel voor zorgen dat ik dit ook sámen doe met het kind i.p.v. alleen maar achteraf, zoals op de Parker School. Bij het geven van feedback kan ik dan meteen gebruik maken van mijn vragen (zie vorige blog😊)

Nu alle schoolbezoeken erop zitten wil ik aan de slag in de klas. Ik heb zoveel gezien, maar ben ook kritisch geweest. Natuurlijk zijn er veel dingen die beter kunnen, maar ik vind ook dat we súper goed bezig zijn op de JFK. Het is een fijn hardwerkend team, een leuke school en nóg veel leukere kinderen. Wij maken SAMEN de school. Ik ben trots om te werken op de JFK!fotp

Something just like this

Ik hoor de kwartjes nog rammelen in mijn hoofd, zoveel zijn er gevallen vandaag… Al eerder noemde ik deze bezoeken en inzichten cadeautjes. Vandaag was de grootste. Op Parker highschool had ikzelf een moment wat ik bij kinderen het mooist vind van het hele onderwijs; ‘Oh, ik snap het!’ 

Tijdens de lunch kwam een van de leerkrachten bij ons zitten en we raakten in gesprek over de manier waarop zij onderwijs geven; veel respect, veel waardering, grote betrokkenheid, een veilige sfeer, veel uitdaging, kinderen zijn eigenaar van hun leer-en ontwikkelproces en overal straalt het plezier er vanaf. Zij gaf wat voorbeelden van hoe zij de leerlingen betrokken houdt bij haar les. Tegen het eind van ons gesprek vroeg ik welke lessen zij gaf. Haar antwoord was: ‘math’ (wiskunde) Ik voelde m’n nekharen wakkerworden en in de houding springen om mijn vreselijke weerstand versus wiskunde weer te geven. Ik heb haar letterlijk gezegd: ‘I hate math!’ met daarbij de achtergrond informatie over mijn eigen ervaring op de middelbare school. Die weerstand zit zo diep, dat ik op moet letten dat ik onze eigen dochter niet besmet met mijn afkeer voor wiskunde… Ze nodige me uit om te komen kijken. Deze les was prachtig!! Het ging over het bepalen of een schema of tabel quadranten weergaf. Pure hokuspokus voor mij. De opbouw van haar les zorgde voor een enorme betrokkenheid. De leerlingen stonden te popelen om hun antwoord op het bord te laten zien. Een prachtige puberkerel stond op, schreef op het bord en vertelde tegelijkertijd hoe hij tot zijn oplossing kwam. Daar, in de klas met deze uitleg en dat enthousiasme had ik mijn ‘oh, ik snap het-moment’. Ik heb tegen de leerkracht gezegd dat ze tegen haar klas mocht vertellen dat ik, in hun ogen waarschijnlijk stokoude juf uit Nederland, daarnet pas snapte wat ik eigenlijk op mijn middelbare school had moeten leren. Ik was dolgelukkig!  Een les vol betrokkenheid, humor, diepgang en geduld had mij dus iets over quadranten geleerd. Wat een fantastische manier van voorbereiden op je toekomst bieden ze hier. 

In de bus terug naar Boston luisterde ik muziek en daarbij viel alles op z’n plek: Where d’ya wanna go? How much you wanna risk….? 

I want something just like this! 


Hogere orde denken op Parker

Vandaag op Parker zag ik een les die Project Citizen heet. De kinderen mogen in deze les zelf in groepjes een onderwerp kiezen dat te maken heeft met goed burgerschap. Er zijn kinderen die onderzoek doen naar de gevolgen van wapenbezit in de US, kinderen die onderzoeken hoe het aantal mensen dat in de gevangenis komt omlaag gebracht kan worden, sommigen doen onderzoek naar het beleid op het gebied van (verplichte) vaccinaties. Ik zie in dit lokaal groepjes kinderen die samen taken hebben verdeeld en research aan het doen zijn. Het groepje waar ik bij zit onderzoekt de gevolgen van wapenbezit. Zij hebben de taken verdeeld: de een zoekt naar beleid, de ander zoekt naar de gevolgen en de derde naar het waarom en de statistieken. Deze kinderen leren in de loop van hun middelbare school wetenschappelijk onderzoek te doen. Erg leuk om te zien.

Tweede les was ik bij Out of the dust. Dat is een literatuurles, gericht op een bepaalde periode in de geschiedenis. De kinderen hebben een deel van het boek gelezen, iedereen zit aan een grote tafel, de leerkracht ook. De leerkracht stelt vragen over de impact die het boek heeft op de kinderen. Ze vraagt wat de schrijver doet voor de lezer (verbindingen leggen tussen onderwerpen). Ze vraagt steeds als de kinderen antwoord geven een volgende vraag. Waarom is dat belangrijk? Wat doet dat met ons? Waarom? Ze doet dat antwoord na antwoord en duikt daardoor steeds verder de diepte in. Ik moet eerlijk zeggen dat de kinderen behoorlijk diepgaande antwoorden geven. Op een zeker moment geeft ze aan dat de schrijver ons tot actief drijft.  Ze vraagt welke actie. En dan vraagt ze weer waarom. En weer waarom. En weer. Er hangt een fijne sfeer en iedereen is erg betrokken bij de les. De leerkracht vraagt of iemand onderzoek heeft gedaan naar wat er in de jaren 30 in de US gebeurde. Die informatie wordt ingebracht door de leerling, mooi hoe dan ineens het projectweek samenkomt met deze literatuur (John Steinbecks – The grapes of wrath). De les gaat aan de hand van quotes die de leerlingen in groepjes hebben uitgezocht en op flats hebben geschreven. Daar wordt over gepraat, de leerkracht stelt vragen en ook leerlingen stellen vragen aan elkaar.

Na de pauze ben ik bij een Senior seminar geweest.  Één van de leerlingen liet daar aan mij zien hoe zij haar onderzoek aan het opzetten was. Zij gaat naar Ecuador aan het einde van dit jaar om vrijwilligerswerk te doen. Dan gaat ze ter plekke onderzoek doen naar de cultuur daar en naar straatkinderen. Dat combineert ze met fotografie. Ze heeft is nu bezig haar research te doen en te verwerken. In haar werkstuk heeft ze ook een duidelijk tijdspad staan met haar doelen  per periode.

Tot slot nog een stukje van de wiskundeles.  De kinderen hebben een werkblad gekregen met 6 opdrachten erop. De kinderen moeten de antwoorden met elkaar doorspreken en vervolgens wordt klassikaal nabesproken waarom welke antwoorden juist zijn.

Wat ik mooi vind aan Parker is dat de kinderen leren nadenken, research leren doen en wetenschappelijk onderzoek kunnen doen. Ik vind dat deze leerlingen op een hoog denkniveau functioneren.  Dat zet je wel aan het denken. Bij de introductie werd ons ook verteld dat ze dat hier op Parker belangrijker vinden dan kennis.

What happens when you look closely? 


‘What happens when you look closely?’ Deze uitdagende vraag stond opgesteld in de ontdekhoek in een kleuterlokaal in Mission Hill. Er stond een mooie loep bij en leuke attributen. Ik zou deze ontdekhoek zo overzetten in mijn lokaal. Veel kleuters liepen de vraag voorbij maar bij mij bleef hij hangen. 

Dichtbij kijken en naar mezelf, dat heb ik veel gedaan tijdens deze studiereis. Het overheersende gevoel is dat ik goed bezig ben. Mijn gedrag als leerkracht is op veel vlakken te vergelijken met hier, bijna als vanzelfsprekend. Natúúrlijk zorg je voor een fijn gevoel in de groep, benader je kinderen positief, spreek je vertrouwen uit, stimuleer je ze tot nadenken en daag je uit. Geldt dat wel voor iedereen? 

Mijn hoge verwachtingen en ook wel teleurstellingen afgelopen week zeggen veel over mij als persoon. Ik miste het grote duidelijke leerpunt maar besef nu dat het op andere vlakken aanwezig was. Het waren de kleine stukjes die voor inspiratie zorgden. Dit is mijn verdieping. Deze stukjes samen zorgen voor een mooie puzzel die langzaamaan een unieke vorm krijgt: mijn leerproces. 

Inclusie

Op Mission Hill wordt elk kind aangenomen blijft daar zo lang als ouders willen. We zagen daar klassen met een grote diversiteit. Kinderen met verstandelijke beperkingen, syndroom van Down, adhd, gedragsproblemen enz. enz. Zij doen dit vanuit het diepe geloof dat alle kinderen met elkaar om moeten leren gaan en daar veel van leren en gelukkiger van worden. Nou vraag je je waarschijnlijk af, maar HOE DAN? We kennen namelijk allemaal situaties waarin het ons niet geluk is om álle kinderen binnen de eigen school voldoende te bieden.

Nou is het natuurlijk zo dat de faciliteiten hier beter zijn.  In elke klas staat een leerkracht met een andere volwassene. Soms is dat een stagiaire, soms een parent-teacher, soms een onderwijsassistent. Verder zijn er in de school ook veel andere extra handen. Een logopedist, maatschappelijk werker, psycholoog en vaak nog meer. Dat is bij ons niet. Dat kunnen we ook niet nabootsen.

Wat we wel mee kunnen nemen naar onze eigen klas, is de sfeer die in deze school hangt. Het voelt er rustig en relaxed. Er is veel aandacht voor het welbevinden van de kinderen. In de klassen is elke ochtend een morningmeeting, waarin o.a. met de kinderen kort wordt gesproken over hoe ze zich die dag voelen. Ze geven dan bijvoorbeeld een cijfer van 1 tot 5 en de leerkracht vraagt iedereen kort waarom zij zich zo voelen vandaag. Ik zat in een klas waarin veel kinderen aangaven zich die dag niet prettig te voelen, veel kinderen waren moe of ergens verdrietig om. De leerkracht besloot daarom de lessen op te schorten. Even met de kinderen naar buiten, even chillen.  Pas daarna begon de les. Mooi om te zien.

Wat ik ook bijzonder vond was het principe ‘be kind ‘. In de school hing een hele rustige sfeer. En zelfs al het even niet lekker ging (kinderen die uitdagend gedrag vertoonden of zich niet gedroegen zoals het hoorde) werden op rustige toon gevraagd zich te houden aan de afspraak (die dan nog eens concreet benoemd werd) en anders op rustige wijze gecorrigeerd. Ik zag bijvoorbeeld hoe een puber de klas uit werd gezet. Zonder discussie, zonder stemverheffing. Gewoon:”jij gaat nu even op de gang zitten tot ik je om ……kom halen.” Toen de jongen niet direct ging, telde de leerkracht rustig tot vijf. De jongen ging alsnog. Hij baalde ervan dat hij betrapt was, maar legde zich erbij neer. Be kind geldt dus duidelijk niet alleen voor kinderen, maar ook (misschien wel juist) voor volwassenen.

De kinderen op deze school worden duidelijk gerespecteerd en dat voelen ze ook.  Volwassenen proberen zich in te leven in wat voor de kinderen belangrijk is (bijvoorbeeld even iets afmaken) en houden daar rekening mee. Nog veel meer dan wij dat doen. Gaaf.

 

Projecttime

Wat ik deze reis over mezelf heb ontdekt is dat ik niet snel tevreden ben en niet gauw trots ben op wat ik doe.

Tijdens het kijken in de klassen heb ik veel nieuwe inspiratie opgedaan, maar ook gezien dat er ook echt wel dingen zijn die ik al heel goed doe.Ik wil daarom doorgaan met het aanbieden van veel structuur en het bewaken van rust tijdens instructies en dergelijke. Waar ik mee wil stoppen is het voorkauwen van dingen.

Ik wil kinderen meer coachend gaan helpen om zelf tot oplossingen te komen. Ik  vind dat rust en structuur een belangrijke pijler is waarop het coachend leren uitgebouwd kan worden. En ik wil ook gaan kijken of het me lukt om samen met de kinderen doelen te stellen.

Morgen wil ik kijken hoe leerkrachten coachen goed vormgeven en tegelijkertijd ook andere groepjes bijstaan. Waar ik ook naar wil kijken is hoe doelen vormgegeven worden en door wie. En hoe deze dan gecommuniceerd worden.

Vandaag hebben we zelf deelgenomen aan projecttime.  Eerst hebben we met post-its woorden opgeschreven waar we aan dachten bij autoriteit. De leerkrachten haalden daar de gemene deler uit en gaven ons de opdrachten iets te maken dat autoriteit verbeeldde. Het was bijzonder om eens in de schoenen van de kinderen te staan en  te ervaren wat zij voelen en doen tijdens zo’n activiteit. We merkten bijvoorbeeld dat we de gegeven tijd te kort vonden en dat het moeilijk is om te stoppen als je nog niet klaar bent. Er werd aangegeven dat het proces telt en niet het product, maar ik denk dat dat inderdaad voor ons leerkrachten zo is, maar dat dat voor de leerlingen anders voelt. Zij willen toch graag hun product afmaken en naar hun zin maken. Wat vooral waardevol was, was de evaluatie. Daar zat diepgang in, door het stellen van vragen als: “waarom heb je juist dit materiaal gekozen?” En:”Vind je achteraf dat dat de beste keuze was?” En natuurlijk veel meer vragen die allemaal gingen over het proces. Dat neem ik mee naar huis: bij de evaluatie vragen stellen over het proces.

Growth Is The Mission

Oh you can do it as well…

en daar zat mr. Erik met ‘The Workerbees”: 18 students of 3/4 grade, voor zijn neus, reading out loud and teaching a text about the ‘Wampanoag Tribe.’

Now that’s what I call a challenge!! Who’s teaching who…..? Just let’s see what happens.

Een mooiere les had ik als graag in control zijnde, vandaag niet kunnen krijgen.

Ik heb in elk geval geleerd dat ik zonder voorbereiding, zonder enige voorkennis van Native American history en in een andere taal het leergesprek kon aangaan met een groep kinderen. Trots joh… als dat geen loslaten van controle en overgeven aan de situatie is…. Maar vooral: wat genieten! Wat ligt hier mijn hart.

Ik ging vandaag met de intentie om te kijken hoe ‘student as a worker, teacher as a coach’ op Mission Hill werd vormgegeven alsmede ‘learning to use your mind well’. Wat doet de leerkracht? Ik heb daarvoor de 1/2 grade van Mr Danny en 3/4 grade van Mrs. Mayra  bezocht en ook nog even een moment in 5/6 grade. In alle groepen ben ik met kinderen gesprekken gaan voeren of beter gezegd de kinderen voerden vaak gesprekken met mij.

Is er echt eigenaarschap… nee, want taken zijn veelal gewoon leerkracht gestuurd.
Leerdoelen benoemen… nee, daar zijn veel kinderen zich ook helemaal niet zo van bewust. Maar wel wat kunnen ze van groot tot klein zelf goed over hun leren, leerproces en werk vertellen, vol trots!!

Mission Hill is echt een ‘inclusive school’ waar allerlei kinderen met special needs zitten, ook gedragsmatige. Weliswaar is er ook hier weer voldoende mankracht met op elke groep van ongeveer 20 kinderen met minstens twee begeleiders. (Een invallersprobleem speelt dus ook niet want er zijn altijd genoeg mensen om dat soort situaties op te vangen.) Het is duidelijk dat vrijwel iedereen binnen de school ook rechtstreeks met de kinderen werkt.

De teachers van Mission Hill zijn echt helden. Onvoorstelbaar veel geduld, rust, toewijding en liefde laten zij zien, ondanks de challenges.

Ook hier weer duidelijk de ‘combinatieklas’ als familycommunity, met het lokaal als huiskamer inclusief achtergrondradio (ook onder werk) en schemerverlichting, waarin iedereen gegeven taken op zijn manier en eigen plek uitvoert. In de lokalen zijn afspraken en werkwijzen, en eigen doelen met de kinderen samen opgeschreven en zichtbaar. De leerkracht begeleidt kinderen, spreekt in rustige toon aan op gedrag, roept kinderen bij zich om werk te bespreken, neemt tussendoor een spontane knuffel van een kind in ontvangst, heeft tijd om mij te woord te staan en laat kinderen hun gang gaan ook als ze niet echt taakgericht verder werken. En de dimensie ‘tijd’ lijkt niet van belang als bepalende factor. Voor een werkblad waar ik bij wijze van spreken nog geen tien minuten voor zou geven krijgen ze hier een heel uur. Less is more. Ook alle kinderen dank je wel laten zeggen tegen het kind dat voor de hele klas de deur voor hen openhoudt is een prachtig voorbeeld van hoe iets kleins van grote vormende waarde kan zijn. Uitgestelde aandacht als ‘middel’… heb ik eigenlijk niet gezien. ‘You can’t control everything ‘

Vraag aan mezelf: Onze rode stoplichten, blokjes, timers etc. lijken me ineens verkrampte technieken om iets onder controle te willen houden. Zijn ze wel nodig…. In je huiskamer kom je ze ook niet tegen. Leveren ze eigenlijk wel iets op of wekt het alleen maar ergernis. Kan ik relaxter gaan reageren op spontane omstandigheden in de klas gewoon door ze te accepteren in plaats van me erdoor te laten frustreren.

As long as there is growth:

In 1/2 grade zag ik een mooi voorbeeld van growth. Een leerling was het verhaal dat hij een half jaar geleden in gr3 in woorden en tekeningen opnieuw aan het maken maar nu als gr4 leerling. Zelfde insteek dus, maar wat een vordering zichtbaar in spelling, zinsbouw, handschrift, verhaalinhoud en tekenvaardigheid. En dat allemaal zichtbaar op twee A4’tjes. Zichtbaarheid van individuele groei op zoveel vlakken… zonder te oordelen of vergelijken met een ‘gemiddelde’. Voor kind en ouder en leerkracht zichtbaar. Hier worden ze alle drie blij van. Is het dan nog belangrijk om te weten of dit kind ontwikkelt volgens ‘de norm’. ‘ Tests only show a bit of who a child is’ … ‘It’s about approaching everyone as an intellectual’ . Waarom naast het kind niet ook de ouders nog de vraag voorleggen ‘wat zou je willen dat je kind over drie maanden heeft geleerd?’ ‘A student can have one goal a year or it can be many’. ‘It’s about how the children grow as learners’.

Vraag aan mijn team: hoe kunnen wij de groei van het individuele kind zichtbaar maken?

There’s a lot of writing:

Schrijven (inward focus!) is een dagelijkse bezigheid, of het nou reflecties, journals, opstellen (prompts), essays of plans betreft. Door te schrijven ben je direct author en dus ook eigenaar!

Doen in mijn klas: meer schrijven (dus denken en reflecteren) in plaats van bijvoorbeeld taalboekopdrachten

It’s all abouth growth: ‘Mission’ of ‘Hill’ ??