Mission Hill school and Parker School in Boston.

At the Mission Hill School,  my third CES-school, I saw inclusive education for all kids. In a project there are all important matters, just as mathematics, language, science, technics, health, music, art etc. By constantly questioning the kids, the teachers are in research to approve to the differences in abilities of the kids in order to give them joyfull lives. The mindset of high expections  apply the students to reach their goals, and is written in their portfolios. Teachers listen carefully, gave feedback individually or to a group of children. Succes ans respect are very important.

Nu weer even Nederlands: Ik heb mooie lessen in de onderbouw gezien en in de middenbouw. In K1 en K2 zag ik kleuters al met hulp van de juf zinnetjes schrijven bij hun tekening (journaling), bedjes waar kleuters tussen de middag op konden slapen. Ik heb veel complimentjes gehoord en kinderen die even boos op elkaar waren, moesten eerst even diep ademhalen om daarna elkaar vertellen hoe ze verder kunnen gaan samen. In de middenbouw waren drie groepjes kinderen verschillende strategieën voor verschillen typen  sommen aan het oefenen. Met drie leerkrachten…dat was echt nodig. Wat een dynamiek…wat een goede voorbereiding. Mijn complimenten.

At the Parker school I was astonished, to see the high motivation and engagement of these older students. One boy said that at this school a teacher listens to you. They know you! The growth of each student is seen in their portfolios, containing projects, choosen by their own. By reflecting all the time the students know what to do. They learn only Spanish as the second language and they do a lot of art. Wauw.

Op deze school bezocht ik de les “7th Seminar” voor brugklassen. Deze ging over “efforts”, die zij moeten maken om iets te bereiken. Met gewichtjes konden zij voelen wat inspanning was en met de theorie van Carol Dweck werden 7 stappen beschreven van wat inspanning inhoudt. Ook zag ik een les Health and Art, die met het voorlezen van een tekst in een gespeelde rechtbank te maken had. Kinderen mochten met accenten aangeven wat belangrijk was, kinderen leerden elkaar aankijken, goede vragen stellen enz. Opvallend was in beide lessen de goede sfeer, gelijkheid voor iedereen, oudere kinderen respecteren jongere kinderen, huiswerkkaarten, vele reflecties, veel kunst.

Wat ga ik daarmee doen op school, dacht ik? Hoe vertel ik dit aan mijn collega’s? Waar moet ik beginnen?

Ik denk dat ik zeker meer vragen ga stellen aan de leerlingen over wat ze willen leren, dat ik meer ga reflecteren met ze, hen meer laat nadenken over hoe ze zich voelen tijdens activiteiten, eenvoudigere regels invoeren, BE KIND AND WORK HARD ga maken, meer ga knutselen enz.  Kortom ik wil mijn nieuwe inspiratie laten zien aan de kinderen en de collega’s om het tot een  sucCES te maken!

Prachtige momenten

Met een hoofd vol ideeën en herinneringen kwam ik gisteren weer aan in Amsterdam. Prachtige scholen bezocht en mensen gezien. Het zien van de relatie en sfeer waarin onze Amerikaanse collega’s werken met kinderen is op basis van gelijkheid. Gelijkheid als mens, dit heeft niets met je functie te maken. Het voeren van gesprekken en de juiste vragen stellen is een essentieel om jezelf en de ander in ontwikkeling te brengen.
Ik heb hele mooie gesprekken mogen voeren met de principals van de scholen die we hebben bezocht. Bevlogen mensen die vanuit hun hart werken, maar ook duidelijk de principes van CES uitdragen. Less is more is me heel erg bijgebleven. Ik heb scholen gezien zonder methodes en met heel weinig hulpmiddelen. Het leerproces van het kind  staat centraal en de leerling is eigenaar van zijn eigen leerproces. Leerkrachten en ook principals geven sturing door de juiste vragen te stellen. Hoe mooi zou het zijn als wij dit ook door kunnen voeren. Geen toetsen, maar uitgaan van de kerndoelen die we moeten behalen. Een portfolio waarin een kind laat zien wat hij of zij geleerd heeft en hoe zijn/haar ontwikkeling is. Een groeiverslag van de leerkracht. Zoveel mooie onderwijskundige dingen. Ik werd er helemaal enthousiast van. MAAR veranderingen kun je niet alleen en wat ik mij vooral duidelijk werd is de ces regel Depth over couverage. Laten we vooral niet te snel gaan maar dat het voor ons ook een mooi geleidelijk proces mag zijn waarin we kinderen leerkrachten en ouders samen het proces vormen.
Tjonge wat heb ik veel te vertellen en meegemaakt. Ik kan er over blijven praten en in mijn hoofd zal de verwarring zeker nog een tijdje  hoogtij vieren.  Het was een prachtige reis en hiervoor wil ik Martijn, Ingrid, Sandra, maar ook alle lieve inspirerende medereizigers bedanken.
Ik heb er ontzettend van genoten en hoop jullie snel weer te zien.
Judith

Ik ga naar huis en ik neem mee…

Het meest vervelende voor kinderen is als een leerkracht het leren in de weg staat. Zomaar één van de prachtige one-liners van deze week. Ik ging mee als begeleider van het leerproces van 24 volwassenen die op avontuur gingen in het onderwijs in New York en Boston. Steeds weer bewust van mijn rol… zorgen voor de voorwaarden voor deze mensen om tot leren te komen. Prachtig om te zien welk deep level learning er plaatsvond bij de groep, maar zeker ook bij mij. De hele dag door reflecteren op wat je ziet, wat je meemaakt en wat dat met je doet.
Vorig jaar werd ik mij sterk bewust van het thema tijd. Door onze doelgerichtheid staan we het leren van kinderen regelmatig ernstig in de weg. We ervaren tè weinig tijd, voelen ons gehaast en raken snel gefrustreerd als iets meer tijd neemt. Bang dat we ons doel niet halen, maar wat is eigenlijk het doel van onderwijs? Good quality needs good time. Echt leren krijg je pas als je het werk even kan wegleggen, erop mag reflecteren en de kans krijgt het nog beter te doen. Een van de kinderen zei tegen me: I always get the chance to do my work better. Dus neem de tijd, leg het werk eens weg, reflecteer op het proces in plaats van op het eind product. Een leerproces vraagt tijd, dus neem de tijd.
Dit jaar heb ik ervoor gekozen regelmatig uit het proces te stappen. Niet zelf in alle klassen kijken, maar rondhangen op de gang. Wat waardenvol de gesprekjes die we op de gang voerden over wat er gezien was. Als begeleider uit het proces stappen geeft de ruimte om te observeren, om te zien en voelen wat er gebeurt. Onderwijs ontstaat terwijl je ernaar kijkt. Door steeds vragen te stellen help je het leerproces steeds een stapje verder. Net zolang doorvragen tot twijfel ontstaat. The only thing that kills a question is a conclusion. Dit instappen en uitstappen is het thema dat ik mee zal nemen naar Nederland. Wanneer neem ik tijd om het proces te beschouwen en wanneer stap ik als deelnemer in het proces?
Ik heb ook mogen ervaren wat vertrouwen in elkaar en in jezelf betekent voor samenwerking. Leren is een groepsproces met als fundament veiligheid en vertrouwen. Ik ben supertrots op deze groep mensen die samen hebben gezorgd voor deze basis. Trots op de mooie leerprocessen. Trots op de manier waarop deze processen zichtbaar gemaakt zijn in de blogs. Wat een kanjers! Dat belooft wat als we weer terug zijn in Nederland!

Parker School

Voortgezet onderwijs vandaag. Prachtig om te zien hoe het vervolg is volgens dezelfde principes. Wat een leerhouding en een vermogen van deze leerlingen hun gevoel, ervaringen, gedachten te kunnen delen!

Leerlingen presenteren hun groei aan de hand van hun portfolio’s. Het denken en spreken op hoger denkniveau valt op. We missen wel andersoortig werk dan alleen wiskunde, science. We missen art, dat wel. Zou het voor ons mogelijk zijn iets vergelijkbaars te organiseren? Ik zie voor me dat kinderen kiezen welk werk hun groei laat zien en waar ze trots op zijn.

Ik vind het een goed plan om samen te komen, te verzamelen wat we beleefd hebben, de meerwaarde te ontdekken, het why van toevoegen bespreken en met een team werken naar verbetering. Welke keuze gaan we maken om onze schoolontwikkeling te versterken? Ook hier zal less is more belangrijk voor me zijn. Ik wil namelijk ook vasthouden aan waar we trots op zijn, de gevoelde meerwaarde van vertrouwen, ‘let go of perfection’ en at ease bewaren!

Wat een inspirerende, verrijkende reis!

 

 

 

Samen werken en vragen stellen

Vandaag het laatste schoolbezoek. De Francis W. Parker school in de country buiten Boston. Na een relatief korte busrit door het prachtige, landelijke gebied werden we ook hier weer heel hartelijk ontvangen en wegwijs gemaakt in de school. Een school voor 7th tot 14th grade studenten, vergelijkbaar met ons Nederlandse voortgezet onderwijs. Een school met een heel fijne sfeer, waar ik een heel goed beeld heb gekregen van wat de waarde is van samenwerken en vragenstellen. Dit ga ik zeker meenemen naar onze eigen school. Ook heb ik gezien dat iedereen verantwoordelijk is voor de hele school. Samen op vrijdagmiddag opruimen, nieuwe belijning aanbrengen op het buitenterrein, de oudere student helpt de jongere, etc. Weer een mooi idee om mee te nemen naar onze eigen school.
Van de Principal informatie gekregen over de bekostiging van het onderwijs en waar hij dagelijks mee bezig is: “(Sponsor)Geld binnenhalen om b.v. het dak te repareren, wat nu gedaan werd (kosten 1,5 miljoen dollar en in 5 jaar ingezameld).”
Maar wat ik vandaag vooral gezien heb, wat ik de overige dagen een beetje gemist heb, zijn leraren die enthousiasme tonen, humor hebben, laten zien dat ze plezier beleven, etc. En dat hoef ik niet mee te nemen naar Nederland, want dat zie ik gelukkig bij mijn collega’s dagelijks.
Morgen terug naar onze eigen, vertrouwde omgeving. Ook weer heel fijn. En daar alle indrukken op een rijtje gaan zetten en filteren wat van waarde voor onze eigen omgeving is. Drie Uilenbrinkers zijn nu in Amerika geweest en samen gaan we keuzes maken. Daar is genoeg inspiratie voor.
Heel fijn dat de beide stichtingen, oh nee onze stichting i.o. SAAM dit mogelijk heeft gemaakt en Ingrid, Martijn en Sandra ons door het hele programma geleid hebben. Bedankt.

Hoe puzzelstukjes in elkaar vallen

De vierde school op de vijfde dag van de schoolbezoeken. Vandaag bezochten we de Francis W. Parker School. Een school voor voortgezet onderwijs. Al heel vroeg zouden we vertrekken, maar omdat de chauffeur van de bus vertraging had, werd het toch wat later. Het was erg mooi om een keer buiten de grote stad te zijn. Een prachtige route, met schitterende herfstkleuren, typisch Amerikaans landschap en de landhuizen zoals je die kent van de tv-series, leidde ons naar de school. Daar aangekomen werden we ontvangen en startte het programma. Alles was pico bello georganiseerd en dat bleek niet alleen betrekking te hebben op de catering en het dagprogramma, maar ook op de school zelf. Wat heb ik genoten van de sfeer in de school en de wijze waarop de interactie tussen de leerkrachten en de leerlingen verliep. De CES principes waren allemaal zo ontzettend zichtbaar. Niet eentje, maar allemaal. Toen we ze tussen de middag met elkaar bespraken, werden ze allemaal genoemd. Dat verklaart ook meteen de titel van dit stukje. Het meest opvallend vond ik de volgende aspecten:
– Er was zoveel respect van iedereen, voor iedereen en elke bijdrage werd gewaardeerd en expliciet benoemd. De leerkracht kreeg voor de les een hug van alle kinderen. Er werd geen kind uitgelachen of onheus bejegend dat afwijkend gedrag vertoonde. (principe 10)
– Er was een check-in (hoe zit je er vandaag bij) en er werd uitgegaan van wat je kunt (Everyone has the ability to do this. I know you can!). (principes 7 en 9)
– Er werd gewerkt met prachtige portfolio’s met duidelijke, eenduidige rubrics. Daardoor was het heel duidelijk welke doelen (hoewel voor elke leerling in een eigen tempo) er waren (principe 3) en werd het eigenaarschap van leerlingen zo helder. (principe 4)
– Leerlingen werden voortdurend uitgedaagd om na te denken. De leerkracht stelde vragen of gaf opdrachten met heel veel ruimte om diepgang te bereiken. Of moet ik zeggen geen ruimte om niet tot diepgang te komen? Veelal waren dit vragen die een beroep deden op het hogere orde denken. (principe 1)
– Tijdens de les over ‘effort’ ging in feite de gehele les over dit begrip. Er waren schitterende werkvormen en er was volop gelegenheid voor interactie en reflectie. Wat een les! En dat over één woord! (principes 2 en 5)
– Er zijn voldoende leerkrachten op de school. De school kiest er bewust voor om minder vakken te geven, waardoor daarop bezuinigd wordt en er geld overblijft om voldoende leerkrachten in de groepen te plaatsen of de groepen klein te houden. (principe 6)

Al met al vond ik het vandaag prachtig. Wat een gelukkige kinderen. En wat een gevoel van community met toch een flink aantal kinderen (zo’n 30%) met special needs. Wat een mooi onderwijs.

Wat ik in elk geval mee wil nemen naar mijn scholen is de growth mindset. Werken aan die growth mindset. Dát brengt kinderen maximaal tot ontwikkeling. Op ’t Ravelijn werken wij al met het gedachtegoed van Carol Dweck. Geweldig! Dat kan en mag nog meer. Op Uilenspiegel wordt al gewerkt met een groot aantal aspecten die mooi aansluiten op de 10 principes. Super! Ook dat mag meer.

Een hoop inspiratie op gedaan en zin om eraan te beginnen. Meteen volgende week!

 

 

 

 

The last day

Wat een gave reis. Wat ik hier in Amerika heb geproefd is dat je welkom bent. Het gevoel van samen zijn, iedereen is gelijk, iedereen is er voor hetzelfde doel, iedereen heeft het fijn met elkaar. Samen één voel je overal, wauw.

De Parker School is een middelbare school. Wat ik vandaag heb gezien en zeker ook meeneem naar mijn klas is de beoordeling van leerlingen op hun projecten. De assesments (de toets-opdrachten) op de Parker School worden gekozen en gegeven door de leerkracht. Zij beoordelen de projecten van de leerlingen op 3 niveaus: approaches, meets and exceeds en zij noteren feedback bij de opdrachten. Leerlingen dit kunnen verbeteren waar nodig. Deze beoordeling op niveaus komt overeen met de beoordeling zoals wij dat doen bij IPC: aanvangsfase, ontwikkelingsfase, beheersingsfase. Het geven van deze verdiepende feedback doe ik nog te weinig dus ik wil hiermee graag aan de slag. Ik wil er alleen wel voor zorgen dat ik dit ook sámen doe met het kind i.p.v. alleen maar achteraf, zoals op de Parker School. Bij het geven van feedback kan ik dan meteen gebruik maken van mijn vragen (zie vorige blog😊)

Nu alle schoolbezoeken erop zitten wil ik aan de slag in de klas. Ik heb zoveel gezien, maar ben ook kritisch geweest. Natuurlijk zijn er veel dingen die beter kunnen, maar ik vind ook dat we súper goed bezig zijn op de JFK. Het is een fijn hardwerkend team, een leuke school en nóg veel leukere kinderen. Wij maken SAMEN de school. Ik ben trots om te werken op de JFK!fotp