Use your mind well.

20171022_165657Afgelopen week was ik naast heel erg geïnspireerd ook wel een verbaasd of verwonderd over keuzes die leerkrachten op de CES scholen maakten. Reden genoeg voor kritische vragen. Ik raakte met Karinthia in gesprek over het feit dat CES helemaal uitgaat van de eigen ontwikkelingsmogelijkheden van een kind en dat het mij verbaasde dat ik overal zie dat er rekening wordt gehouden met de diversiteit van kinderen en hun wijze van leren, maar dat vakken zoals rekenen of taal volledig klassikaal worden gegeven. Ik vroeg mezelf dus af waarom ze deze keuze maakte.

Er ontstond een mooi gesprek waarin we elkaars visie hierop bekeken. Karithia werd geraakt door mijn kritische vraag en wilde hier wat langer over nadenken. De vraag liet haar niet los.

Later, tijdens een groepsmeeting kwam de hierop terug en gaf aan dat ze zichzelf hier nooit zo bewust van was geweest en dat ze zeker meer wil gaan kijken naar de inztructiebehoefte van het kind en dat kinderen hier ook keuzes in kunnen maken. Ze was blij dat ze hierover aan het denken was gezet. Mooi om elkaar zo aan  het denken te zetten en dus van elkaar te leren.

Later die dag spreekt een collega mij aan:

Esther, nu heb je nog geen echt antwoord gekregen op jouw vraag.

Waarop ik zei: “Ik ben hier niet op zoek naar juiste antwoorden, er is geen goed of fout. Ik ben op zoek naar ervaringen, meningen en belevenissen die ons allen actief denkende houden.

Zoals een van de CES principes ook zegt. Learn to use your mind well.

 

Vandaag mogen wij zelf de manier van werken ervaren zoals de kinderen hier werken aan projecttime. We worden hierin gecoacht door een aantal leerkrachten van Castle Bridge en de Neighbourhoodschool.

We starten met een gesprek over het woord authority en schrijven op memo’s waar wij aan denken bij dat woord. Ik denk aan woorden als boss, power, abuse, government etc. Nadat we van iedereen de memo’s verzameld hebben vat Karinthia het samen en plaatst onze gevonden woorden in categorieën. Er ontstaat een gesprek over hoe jouw eigen ervaring invloed heeft op hoe jij over het woord denkt.

Ik besef mezelf dat al mijn gedachten rondom dit woord negatief zijn. Dan vertelt Jose, zijn kijk op authority. “When we share authority, authority can be really positive”. We worden gewezen op het woord author dat in authority zit. Het zet me aan het denken.

Gaandeweg het werken aan projecttime, waarbij ik overigens kies om met een naaimachine aan het werk te gaan, schiet er vanalles door mijn hoofd. De uitspraak van Jose laat me niet los. Waarom kijk ik zo gekaderd naar het woord, waarom stel ik mezelf er niet voor open? Ook kinderen hebben, met hun verschillende ervaringen en achtergronden, natuurlijk verschillende interpretaties bij woorden/ thema’s die wij hen aanbieden. Allemaal vanuit hun eigen perspectief. Wij verwachten dan van hen om mee te denken, te luisteren naar anderen en zich open te stellen voor nieuwe opvattigen.

Terwijl het garen door de stof heen vliegt, vliegen mijn gedachten alle kanten op. De gedachte dat authority ook positief kan zijn vind ik zo mooi. Zo had ik het nog nooit bekeken. Totdat ik bij mezelf denk: Als we allemaal een stukje authority hebben en dus ook de kinderen authority geven, maken we allemaal deel uit van het verhaal en kunnen dan samen prachtige verhalen schrijven.

Waarbij de een beter zal zijn als author van sprookjesverhalen, de ander van gedichten.

En ik? Ik kan steeds meer ervaring en belevenissen toevoegen aan mijn verhaal. Mijn zoektocht naar mijn identiteit als leerkracht krijgt steeds meer vorm, misschien moet ik alvast na gaan denken over een titel..

 

Neighbourhoodschool: Eigenaarschap en vertrouwen.

 

Na het intens mogen voelen van de verbondenheid van Castle Bridge besluit ik vandaag op zoek te gaan naar meer concrete/ tastbare antwoorden op mijn leervragen. In één van mijn leervragen staat het volgen van de ontwikkeling van kinderen centraal. Wanneer kinderen hun eigen leerproces mogen volgen, hoe houdt je als leerkracht dan zicht op de ontwikkeling die ze doormaken en hoe kun je dit zichtbaar maken voor een ander? Hoe worden kinderen eigenaar over het eigen leerproces? Dat zal mijn focus zijn op deze dag.

Deze ochtend worden we na een ontvangst door Karinthia en haar principal rondgeleid door leerlingen. Prachtig hoe extreem trots ze op hun school, spel, ontwikkeling en leraren zijn. De vrijheid, maar vooral de gedrevenheid waarmee ze dit deden. Deze kinderen kregen het volledige vertrouwen van de leerkracht en principal.

Wanneer we vervolgens zelfstandig de klassen in gaan, zie ik prachtige dingen gebeuren. I’m impressed…

De kinderen werken aan projecttime. Kinderen kiezen zelf een werkvorm om over een bepaald project te werken. Ze mogen zelf kiezen welke werkvorm het beste bij hen past. Je ziet kinderen bouwen, op een computer een prentenboek samenstellen, zagen, kleien etc. Welk kind je hier ook aanspreekt, elk kind weet wat zijn/haar doel is, waarom hij/zij dit leert en elk kind maakt een plan van aanpak. Dit plan van aanpak verwerken zij in een journal/soort dagboek. De leerkracht stelt hierbij alleen vragen. Vragen die kinderen vanuit een diepere laag aan het denken zetten. Wanneer projecttime erop zit is er weer ruimte voor reflectie. Reflectie vanuit het kind. Wat heb ik gedaan, hoe ging het, wat heb ik morgen nodig etc etc.

Zo’n journal of folder (klein insteekmapje) gebruiken ze hier op alle vakgebieden en vormen zo een prachtig document om de ontwikkeling van het kind zichtbaar te maken. De kinderen krijgen hier geen cijfers, maar moeten twee keer per jaar hun eigen ontwikkeling in kaart brengen en presenteren aan hun ouders en leerkrachten. Daarbij worden ze niet vergeleken met een ander, maar gezien vanuit hun proces.

In de kring is veel aandacht voor elkaars ideeën. Er is hier geen goed of fout. Alles is gericht op het proces. Zelfs bij het rekenen zie je dit terug. Waarbij door de leerkracht wanneer kinderen niet tot het juiste antwoord komen vanuit de samen bedachte strategieën door de kinderen en leerkracht wordt besloten wat ze de volgende dag nodig hebben om verder te komen in het leerproces.

Mooie praktische voorbeelden mogen zien en beleven. Praktische voorbeelden die mij kunnen helpen verder te kunnen groeien als leerkracht. Veel gedachtes gaan door mijn hoofd.

Mijn hoofd tolt, vol inspiratie, gedachtes…. Morgen een nieuwe dag.

Welcome to Mission Hill…

Tijdens de ‘morning meeting’ sloot ik aan in de groep van Abdi en Kat. Kinderen in de leeftijd van 10-11 jaar.

De kinderen zaten rustig in de kring. De een zat/lag op de grond, de ander op een kussen en weer een ander op een bankje. Ieder kind op zijn eigen manier.

Tijdens deze meeting vertelden de kinderen hoe zij zich voelden op dat moment. Een 1 stond voor 😦 en bij een 5 kon het niet beter 🙂

Het viel op dat er veel kinderen waren die zich niet happy voelde, moe waren of er gewoon geen zin in hadden vandaag. ‘Wat helpt jullie om je beter te voelen?’, vroeg Abdi aan zijn leerlingen. ‘Even een frisse neus halen’, was daarop het antwoord.

En dus gingen we met z’n allen op weg naar buiten om even een frisse neus te halen.

Binnen 5 minuten ging ongeveer de helft van de groep uit zichzelf naar binnen. Abdi volgde, de rest bleef met Kat nog even buiten.

Binnen ging een klein groepje meteen aan de slag met een stagiaire. Een ander groepje hielp mee om de spulletjes van een vorig project op te ruimen. Na ongeveer een half uur volgden ook de kinderen die tot dan toe steeds buiten waren geweest.

Op mijn vraag of dat Abdi niet bang was zijn programma niet helemaal te kunnen draaien vandaag, kreeg ik het antwoord: ‘Welcome to Mission Hill!’, that’s the way we do it here…

Tijd en ruimte voor het kind. Luisteren naar wat het ècht nodig heeft en daarop reageren.

 

 

Het kind centraal (2)

In een van mijn eerdere blogs ging het over een leerling van mijn school, een kind waar ik een MDO voor had aangevraagd. Het ging om een kind met een cognitieve uitdaging en tijdens het MDO was de vraag of we voor regulier of speciaal onderwijs zouden gaan. Hoewel speciaal onderwijs meer voor de hand lag, wilde ik regulier, ouders ook, omdat het kind zoveel meer is dan de cognitieve mogelijkheden. Toen ik dat eerste blog schreef twijfelde ik nog over wat ik wilde en wat het beste was, het was voor mijn reis naar de USA, nu niet meer. Ik ben blij met die keuze die ik toen maakte. Ik zie hier namelijk kinderen op school lopen die echt een grotere uitdaging aangaan dan het kind waar ik het over heb. Het inclusief onderwijs gaat hier verder dan ons passend onderwijs en het werkt. Wel een ander systeem, andere middelen, maar de visie is hetzelfde zoals die binnen mijn team geldt: Elk kind hoort erbij. Elk kind doet mee, met alles wat het moeilijk vindt, maar vooral kijkend naar wat goed gaat. Niet alleen kijken naar kinderen, maar ze echt zien, dat is een van de krachten op mijn school. En daar ben ik verrekte trots op!

Dat erbij horen dat is vaak wat de kinderen zelf aangeven als ik voor een overleg met ze praat. Ze willen meedoen, onderdeel zijn van de groep en vinden het vaak vervelend als ze de klas uit worden gehaald door een zzp’er, dan zijn ze de uitzondering. Leerkrachten geven aan dat al die zzp’ers op verschillende tijden komen en dat dat niet altijd prettig is voor de organisatie. Hier in Amerika is er de hele dag iemand in de klas die specifiek is opgeleid voor “special needs”. Niemand wordt uit de klas gehaald. Iedereen wordt in de klas geholpen. Geen uitzondering, geen nadruk op wat niet lukt, maar erbij horen. Meedoen.

Gedachten spoken door mijn hoofd: Zouden al die zzp uren niet gebundeld kunnen worden en 1 zzp’er gewoon bij de school hoort, de klassen ingaat en kinderen daar helpt? Meer zoals dit Amerikaanse model, handen in de klas. Kunnen wij daar SAAM niet een weg in gaan zoeken? En wat kan ik zelf? Ik kan de arrangementen zo aan gaan vragen dat de transfer naar de klas sneller plaatsvindt en de zzp’er daardoor extra handen in de klas biedt. Niet alleen de leerling met een uitdaging bedienen, maar iedereen, inclusief de leerkracht, inclusief de ouders en inclusief ondergetekende.

Bevlogen

Vandaag in Boston, een stad die me doet denken aan Rotterdam. Maar volgens de receptionist van Rotterdamse afkomst is de stad wel vele malen groter en nog levendiger.
Na een korte en in vergelijking met New York rustige metroreis werden we heel hartelijk ontvangen in de Mission Hill school. Een school met 244 kinderen in de leeftijd van 3 tot 13 / 14 jaar, verdeeld over 14 groepen van 15 tot 20 kinderen. Hier géén 4 volwassenen in de groep, maar wel 2! Ook in deze school weer een groot aantal kinderen met special needs, hoofdzakelijk op het gebied van gedrag. Welke invloed dit heeft op de groepen en het professioneel gedrag van de leerkrachten, heb ik ook vandaag weer duidelijk gezien. Bewonderenswaardig om te zien hoe rustig de volwassene blijft, en in staat blijft vragen te stellen aan het kind. Iets wat ik van mijn collega’s op de Uilenbrink ook altijd al zo bewonder. Hier wordt het echter door het intensief vragen stellen nog zichtbaarder. De rust voelt de Amerikaanse collega zeker niet altijd van binnen. Ook zij/hij heeft een vol programma, maakt vele uren, m.a.w. ook hier wordt keihard gewerkt en soms ‘heel diep gezucht’.
Vandaag uitgebreid gesproken met Ayla, de bevlogen Principal van deze school. Heel toegankelijk en werkend vol overgave volgens de principes van de CES. Samen met haar collega’s, als lid van haar team, geeft zij inhoud aan het onderwijs. Zij komt dagelijks in de diverse groepen, neemt deel aan het onderwijsproces, praat en handelt met kinderen, spreekt met ouders, overlegt met haar collega’s, heeft aandacht voor de mens om haar heen, draagt mede zorg voor de professionele ontwikkeling van het team, durft perfectie los te laten, heeft veel overleg met haar collega directeuren, de city, het district, heeft zorg om de (lente) toetsresultaten, etc. Kortom niet anders dan ook wij in Nederland mee te dealen hebben. Zij verstaat wel de kunst keuzes te maken die passen bij haar overtuiging. Deze keuze uit te leggen en een andere, onderbouwde weg in te slaan. Ze staat voor haar principes en kan dit uitleggen. Daar kan ik nog wel wat van leren. Staan voor je eigen overtuiging en deze onderbouwd en gemotiveerd uitvoeren in praktijk.
Een van de graadmeters voor goed handelen is voor Ayla het kind. Stel aan de kinderen de vraag of zij denken dat je het goed doet. Praat daarnaast samen heel veel over je ontwikkeling. Heb vertrouwen in de professional en het kind. Een overtuiging die ik al had en waar ik op de diverse scholen weer in bevestigd ben. Als we daarbij samen in gesprek blijven over wat we met ons onderwijs willen en de stem van het kind ook een rol laten spelen, kunnen we op de Uilenbrink nog mooier onderwijs maken dan waar we nu al zo trots op zijn.
Deze avond een biertje gedronken in de pub bekend van de tv-serie ‘Cheers’. Leuk om daar te zijn en kort in gesprek te raken met enkele toeristen uit Los Angeles. Wat zij vooral vonden, is dat we maar niet zoveel aan ‘goede ideeën’ over het onderwijs uit Amerika mee moeten nemen naar Nederland. Daarmee doelden zij met name op de dwingende Amerikaanse testcultuur. Ik kon hen uit leggen dat (de ouders van) CES scholen een andere keuze durven te maken. En dát wil ik wél meenemen naar Nederland, in ieder geval als startpunt voor een goed gesprek.
Een mooie bagage dankzij een bezoek een school waar met grote bevlogenheid aandacht is voor vele kinderen. En daar gaan we in Nederland op de Uilenbrink ook ‘gewoon’ mee verder.

Identity

Hi!
Vandaag dag 4. We hebben een bezoek gebracht aan Mission Hill. Een school die tot nu het beste past bij mijn visie. De laatste jaren ben ik steeds vaker op zoek naar mijn eigen visie en identiteit. Wat vind ik belangrijk? Waar sta ik voor? Hoe zit ik als persoon elkaar? Wat is mijn visie op onderwijs? Hoe kijk ik naar de toekomst? Wie ben ik nu eigenlijk? Vragen die de afgelopen jaren steeds vaker in me naar boven komen. Het lijkt wel alsof ik de afgelopen dagen steeds meer antwoorden op deze vragen krijg.
Vandaag heb ik een paar mooie dingen gezien. Ik val in herhaling als ik zeg dat ik weer betrokken leerkrachten heb gezien die werken met passie. Passie voor het vak, voor de leerlingen, voor elkaar en voor de wereld. Leerkrachten die onderwijs geven vanuit eigen ervaringen. Zo was er een leerkracht uit Puerto Rico die vertelde over haar migratieachtergrond. Dit was een inleiding op ‘project time’ dat in het teken stond van ‘people of America’. De boodschap die werd gegeven was dat Amerikanen diverse achtergronden hebben en het belangrijk is om meer over deze achtergronden te weten zodat we elkaar ook beter kunnen begrijpen. Het mooie is dat kinderen niet zomaar oordelen. Kinderen vinden deze verschillen vanzelfsprekend. Echter moet er wel ruimte en tijd zijn om de dialoog met elkaar aan te gaan. Ik moet weer terug denken aan een van de mooiste dagen uit mijn onderwijscarrière. Paarse vrijdag, de dag dat iedereen zichzelf mag zijn. Op school nodigden we een transgender uit om te vertellen over haar leven. We bereidden de kinderen er goed op voor. Toch was het die dag best spannend. Hoe zouden de kinderen er op reageren? Op de dag zelf kwam deze vrouw vertellen over haar leven. Ze zat nog midden in haar transformatie en voelde zich op en top vrouw, ondanks de stem die soms nog wat oversloeg. Waar wij als volwassen daar snel onze mening over zouden vormen, bleven de kinderen aandachtig naar haar verhaal luisteren zonder er een oordeel aan te binden. Laat iedereen zichzelf zijn, oordeel niet! Het is zo ongelooflijk om dit soort dingen bespreekbaar te maken. Kinderen oordelen niet, dat doen wij!
Tijdens een klassenbezoek vanmorgen, was de leerkracht met studenten in gesprek. Opvallend omdat op het rooster een rekenles stond. Later vroegen we aan deze docent waarom hij zich niet aan het rooster hield. Het bleek dat een leerling deze morgen een probleem had. Een probleem waar deze leerling erg veel last van had. De docent gaf aan het nodig te vinden om dit probleem te bespreken en maakt een doordachte beslissing om de les die eigenlijk gepland stond, te laten vervallen. De docent nam uitgebreid de tijd om met de leerlingen in gesprek te laten gaan. Uiteindelijk werd het gesprek afgesloten met een persoonlijke vraag aan iedereen: Hoe voel jij je nu op een schaal van 1 t/m 5?
Vervolgens werd er niet gestart met de les maar werd de keuze gemaakt om even op adem te komen. Gewoon even vijf minuten iets doen waar jij je goed bij voelt. Na deze vijf minuten werd er pas gestart met de les. Jeetje, wat heb ik hier weer van geleerd. Welbevinden is een van de aller belangrijkste onderdelen om tot ontwikkeling te komen. Hier moet je in investeren en dus soms concessies doen! Wat denk ik toch teveel in hokjes. Die rekenles is soms minder belangrijk.
Ik merk steeds meer van Amerika ga houden. Ik weet dat Amerikanen vaak de overtreffende trap gebruiken. Het is hier niet groot maar grootst en ik heb het idee zelf ook steeds vaker die overtreffende trap toe te passen. Amerikanen zijn een chauvinistisch volk. Ze zijn trots op hun land maar ook op elkaar. De Amerikanen die ik heb meegemaakt zijn ontzettend gastvrij, aardig, behulpzaam en wederkerig. Ik heb al een aantal keren meegemaakt dat de deur voor me wordt opengehouden, mijn gebrekkig Engels wordt geaccepteerd en bij de kassa vragen ze hoe het met me gaat. In de winkel waar ik straks was, liep een vrouw met een hond. Ze werd aangesproken door de bewaker die haar aansprak op het feit dat honden niet waren toegestaan. In plaats van deze vrouw weg te sturen bood hij de vrouw aan om op de hond te passen. Zo kan het dus ook! Die vriendelijkheid van de Amerikanen zag ik vandaag ook weer terug op school. Alle leerkrachten zijn zo vriendelijk voor ons, de leerlingen en elkaar. ‘Be kind’ is een waarde die zij ontzettend belangrijk vinden. Doordat zij dit zo belangrijk vinden is dit ook de norm geworden, op school maar ook daarbuiten.
Zoals ik al zei ben ik steeds meer mijn eigen visie gaan vormen. Naast het feit dat ik mezelf beter leer kennen, is het contact met andere collega’s ook versterkt waarvan twee in het bijzonder. Erik, mijn maatje, met wie ik vorig jaar de opleiding tot rekencoordinator heb gevolgd en Hermien, mijn oude schooljuf van de John F Kennedyschool zo’n 25 jaar geleden en nu mijn collega op de Eerste Stroming. Een geweldig ‘kind’ mens. Ik weet ook steeds beter wie Tom nu eigenlijk is. Ik vertel jullie er graag snel meer over. Ennuh tot die tijd…….. wees een beetje lief voor elkaar.
Daaaaaaaaaaag
Tom

Changed my mindset

Vandaag zijn we op The Mission Hill school geweest. Bij binnenkomst voelde ik me gelijk “thuis”. Gaandeweg de dag ontdekte ik door de klasbezoeken en gesprekken met de leerkrachten en de directie waardoor dit kwam. Deze school ligt qua werkwijze en visie het dichtste bij mijn praktijksituatie in vergelijking met de andere scholen die we tot nu hebben gezien. Om deze reden ben ik heel bewust gaan kijken wat hier dan exact anders gaat en hoe het team handelt. Voor mij stond hierbij gedurende de dag één woord centraal: mindset.

 

Dit woord is voor mij centraal gaan staan na het gesprek met de directrice aan het begin van de ochtend, waarin wij onze vragen mochten stellen. Naar aanleiding hiervan zei ze op een gegeven moment: “you have to change your mindset”, “thats what all off you teachers have to do”. Met deze gedachten ben ik de klassen gaan bezoeken en met de leerkrachten in gesprek gegaan om meer te achterhalen waarom handelen zij zoals zij handelen? Welke gedachtegang is aan hun handelen vooraf gegaan? Dit gaf mij een aantal mooie eyeopeners van hoe het ook kan!

 

Om een voorbeeld te geven; een puber jongen (jaar of 14) zat onderuit gezakt met zijn broek hangend op zijn knieën en zijn koptelefoon op. Wij verbaasde ons dat de leerkracht hier niks van zei. In een gesprek na afloop gaf hij ons aan dat hij hier al meerdere keren een gesprek met de betreffende jongen over had gehad, waarin hij heeft aangegeven dat hij dit niet prettig vindt om te zien en waarin zij samen tot punten gekomen zijn waarom hij dit wellicht moet veranderen (bijvoorbeeld om vertoonbaar op zijn stage te verschijnen). De leerkracht gaf hierbij aan dat hij dit soort gesprekken blijft voeren totdat de jongen er zelf mee stopt (creation from ownership), maar dat hij er bewust voor kiest om hem dit niet te verbieden, aangezien de jongen anders steeds verdere grenzen gaat opzoeken en hij dan met hem in een strijd beland. Hij kiest er hierdoor bewust voor om de verantwoordelijkheid bij de jongen te leggen en hem eigenaar te maken van dit proces. Dit was voor mij een mindset van ojaaa dit is een andere manier van benaderen die ook mogelijk is!

 

Een ander voorbeeld; leerlingen komen om beurten voorlezen bij de leerkracht (begin groep 3 niveau). Een jongen leest totaal niet de zin, maar gokt wat er staat door naar het plaatje te kijken. In plaats van dat de leerkracht verbetert of dergelijke, vroeg ze door of hij haar nog zo’n mooi stuk wilde voorlezen, want ze was nieuwsgierig geworden naar hoe het verhaal verder verliep. Na afloop vertelde de leerkracht dat ze het veel essentiëler vindt om het kind te stimuleren dat hij van boeken gaat houden i.p.v. dat hij dat zinnetje goed leest. “Hij was gewoon nog niet aan lezen toe, maar houdt hij van boeken dan komt het lezen vanzelf en vaak zelfs nog in versneld proces”. Het doel ‘leren lezen’ wordt hierdoor voor hem gewoon even uitgesteld. Ook dit was een momentje van ojaa, zo kunnen wij natuurlijk ook denken i.p.v. hij moet kunnen lezen want dat is het doel en daarop wordt hij getoetst!

 

Nog een voorbeeld van mindset; hier in Amerika draaien “special needs kids” gewoon mee met een reguliere klas, met hulp van een persoonlijke begeleider. Onze Amerikaanse collega’s zijn unaniem met elkaar eens dat het kind op deze manier het meeste leert i.p.v. in een speciale school. De reden die zij hiervoor aandroegen is dat de samenleving ook niet gesplitst kan worden en de leerlingen zo mooie dingen van elkaar kunnen leren (zoals omgaan met verschillen, elkaar helpen). Vandaar dat de special needs leraren naar hun toe komen i.p.v. dat de kinderen naar een andere school gaan. Helaas is onderwijssysteem heel anders ingericht, waardoor het een hele grote stap zal zijn om dit op deze wijze te gaan veranderen, maar als wij in Nederland allemaal volgens deze manier gaan denken (dus een mindset), is er geld over om het ook zodanig te gaan organiseren. En wordt het op de wijze georganiseerd zoals ik hier in Amerika heb gezien, dan ben ik het absoluut met mijn Amerikaanse collega’s eens dat dit zeer waardevol is voor alle soorten leerlingen met het oog op hun toekomst!!!

 

Tot slot het laatste voorbeeld m.b.t. mindset; één van de leerkrachten zei heel mooi; richt je niet alleen op het lezen en rekenen en die doelen die daarbij behaald moeten worden, maar doe vooral ook veel andere activiteiten zoals techniek, muziek en kunst of integreer deze vakken door middel van thematisch werken. De hersenen worden hierdoor geprikkeld om verder tot algemene ontwikkeling te komen. Is het rekendoel bijvoorbeeld niet in de rekenles behaald, geen ramp. Ga één van de bovenstaande activiteiten doen en wellicht wordt het doel dan in de volgende rekenles wel behaald of anders in de keer daarop. Door het doen van de andere activiteiten verwerven ze namelijk steeds meer inzichten, die er samen voor zorgen dat de leerling de volgende keer wellicht ineens de doelstelling van de voorgaande rekenles inziet. Een verlengde instructie of extra inoefenen is hierdoor niet altijd nodig. Ook dit bracht mij een moment van mindset in de vorm van ‘ja, zo kunnen we ook denken en handelen!’.

Mission Hill

Tijdens de klassenbezoeken veel bijzondere kinderen gezien, instructie individueel en in kleine groepen. Vooral lesgeven vanuit veel rust, vertrouwen in het kind en steeds liefdevol.

Ook deze school is sterk in visueel maken, goede vragen stellen en bespreken wat je leert.

We ontmoeten de bevlogen principal. Ik herken veel overeenkomsten in ons werk tijdens een fijn gesprek. Kinderen een eigen keuze laten maken? Biedt ze de gelegenheid en ruimte, zorg voor materialen. Wat hun doelen zijn? Vraag ze! Dat is het eigenlijk: de gewoonte om verdiepende vragen te stellen vanuit heel veel vertrouwen in het kind.

Hoe kan ik de gedachte ‘zelf voorbeeld zijn, vertrouw en let go of perfection’ blijven vasthouden?

 

 

 

 

 

 

 

Mission Hill

Mission Hill school

Vandaag de hele dag doorgebracht in de kleutergroep van Mission Hill. Ze starten met een meeting. De kinderen bespreken met de juf wat voor werk ze die dag gaan doen.

Vaak werken ze over een thema. Vandaag is er vrije keuze. Het lokaal is erg ruim.  Er is een kookhoek, een huishoek, een gigantische bouwhoek (die wil ik ook), een “lees”hoek en een ontdekhoek. Er ligt een groot kleed op de vloer waar de kinderen lekker op spelen en waar ook de kringactiviteiten zijn. Het is best donker in het lokaal. Er zijn schemerlampen aan. Wij met onze arbo bril vinden het eigenlijk iets te donker maar de sfeer is wel gezellig en  er hangt een rustige sfeer. Wanneer we hierna vragen blijkt dat ook het idee te zijn. De kinderen worden rustig van sfeerlicht. En de speciale kinderen hebben dat nodig.

Gisteren is de klas op excursie geweest… appels geplukt. Daar wordt vandaag appelmoes van gemaakt. Om de beurt komt een groepje kinderen appels schillen en in stukjes snijden. En de juf stelt vragen, de kinderen denken na, geven antwoord en stellen weer vragen. Heel relaxed en gemoedelijk.

Zijn ze klaar dan gaan ze in hun logboek werken. Ze maken een tekening, vandaag vrije keuze. Ook de materiaalkeuze is vrij. Bij deze leeshoek zit een andere juf. Als de tekening klaar is bedenken de kinderen er een zin bij. Die zin schrijft soms de juf op. Of de juf schrijft en de kinderen schrijven de zin na, of ze schrijven zelf met of zonder hulp. Op deze manier leren de kinderen lezen. Ze bespreken de letters in de kring.  Maar wanneer ze gaan schrijven vraagt de juf welke letter hoor je vooraan? Het kind zoekt de letter op een kaart en schrijft ‘m na. Zo lezen ze ook boekjes. Kinderen vertellen een voorgelezen verhaal na, of verzinnen zelf een verhaal of lezen “echt”.

Zo is er ook nog een knutseltafel. Daar hoorde een opdracht bij. Maar de kinderen vonden de opdracht niet leuk. Ze hadden een beter plan. Wouw een beter plan, dan doen we dat. Genieten die kinderen. Aan de slag. Mooie werkjes van vilt. Bij dit groepje zat de stagiaire.

In de bouwhoek bouwden twee kinderen een enorm groot ingenieus bouwwerk. Wat heerlijk, wat een ruimte, wat veel blokken. Alle maten. Het klopt gewoon. Dan wil je wel.

Twee kinderen in de huishoek en bij de zandtafel.

Na al het werk in de kring voor de meeting. Werkbespreking. Een serieuze aangelegenheid want er is iets aan de hand. Bij de zandtafel is niet goed gewerkt. Wat is er aan de hand? Dat weten de kinderen wel, er is geknoeid met zand. Twee kinderen willen dit graag opruimen en zijn er al mee in de weer geweest maar de juf wil toch eerst weten waarom dat zo erg is. Dan raakt het zand op weten de kinderen. Ze roepen niet de naam van de schuldige, dat is niet zo relevant. De juf vertelt dat ze wel begrijpt dat je vlug kunt knoeien met zand, het valt makkelijk van je handen. En als je heel wild bent, vliegt het door de klas. Nee, de kinderen begrijpen wel dat het zo niet moet. Maar zegt de juf, ik wil de mooie dingen zien en horen. Het werk wordt uitgebreid besproken. Wat goed. De kinderen stellen kritische vragen aan elkaar. Waarom heb je dat gemaakt. Ik vind die linkervleugel van die vlinder zo mooi.

Ondertussen worden de bedjes klaargezet door een andere juf. Want de kinderen gaan nu buiten spelen en lunchen en dan even slapen.

’s Middags is er een rekenactiviteit over appels, hoe kan het anders.

We hebben maar even de tijd nog.

Praten met Kathy nog even over de doelen. Die zijn er.  Er is een assessment gebaseerd op de doelen. Dat houden ze bij. Lijkt een beetje op een test. Wanneer een kind een bepaald onderdeel maakt krijgt het punten voor ingevulde antwoorden. Op deze manier volgen ze de kinderen. Maar er zijn zeker individuele doelen. Veel op pedagogisch/gedragsmatig vlak.

Het was een fijne inspirerende dag. De meetings met de kinderen in de kring vind ik waardevol. Mijn leervraag, hoe creëer ik betekenisvolle situaties lijkt beantwoord te worden. Door samen met kinderen te bespreken wat ze willen doen, maken, leren etc. Hen de bedenker laten zijn. Door de goede vragen te stellen kunnen kinderen zich verdiepen.

Mijn andere leervraag, over de doelen lijkt ook al een beetje beantwoord. Goed naar een kind kijken. Wat heeft het nodig. Dat kan, of moet misschien wel de basis zijn om de volgende stappen op te bouwen.

En denk ik dan, ons oude kleuteronderwijs lijkt best veel op wat ik hier zie. Er zijn meer handen in de klas. Het lokaal is groter. Maar in de wandelgang sprak ik even met Marije en zij zei je moet bedenken wat wel kan. Dat is waar. Dat is het begin.