The Neighbourhoodschool in NY, wat een saamhorigheid…

 

Bij binnenkomst van school viel mij op dat vele kinderen aan het ontbijt zaten, omdat ze thuis geen ontbijt hadden gehad of dat op school opaten.  Na een korte uitleg mochten we weer naar de klassen. Kijken, observeren…..super!

Wat ik zoal zag was:  –     Morning meeting in group 1-2.

  • Taallesje over –ot, dot, lot, hot
  • Welk boek pakt je als je gaat kiezen ( titel, plaatje, interesse) en samen gelezen.
  • Dirigentje (quietly}
  • In andere Group 1-2 werkjes nabespreken (do you have a comment?}

Prachtige tekeningen (thank you, I like it a lot).

Ouders kwamen vertellen waarom de school zo fijn was voor hun kind.

Kinderen kwamen mooie werkjes laten zien van hun projecttime.

Na even reflecteren over waar we mee bezig zijn en een  goede lunch, zijn we weer de klassen ingegaan. Ik heb een Spaanse les bijgewoond, via het digibord (Storyplace) werden Spaanse woordjes geleerd, daarna in een bovenbouwklas een rekenles gezien waarbij geleerd werd hoe je de komma moest plaatsen in grote getallen en een kind Lyla kwam mij interviewen.

Na afloop heb ik een onderbouwvergadering bijgewoond waarbij een uitstapje naar Brooklyn Botanical Garden voor 4 groepen kinderen werd geregeld met de gele schoolbus.

Wat een betrokkenheid en saamhorigheid…je zag het aan het geduld en positieve reacties van de leerkachten . de inrichting van de lokalen met dieren, zaadjes van  planten, regel, de rust, de goede vragen, de beleefdheid, de werkjes, de tekeningen, de ruimte om naar de gang te kunnen gaan enz.

Woensdag mochten we terug:

Ook nu waren  alle kinderen aan het zingen in de aula. Heel veel ouders  hebben dit mooie moment van samen zingen meebeleefd, net als wij. Liedjes die elk kind leuk vond en die zo zuiver gezongen werden. Er was begeleiding van vier gitaristen.

Daarna begon de workshop rondom het begrip “Authority”. Met slices mochten we woorden die daar mee te maken hadden erbij hangen. Daarna kregen we “projecttime”…, zoals ze dat op deze scholen ook met kinderen doen. Ik had gekozen voor schilderen. Anderen waren aan het kleien, en met blokken en lego aan het spelen rondom dit thema. Ook onze werkjes werden nabesproken. Bij terugkeer in de groep hebben we een nabespreking gehad rondom onze ervaringen.

Ook nu blijkt dat projecttime ons raakt…dat we ontdekken dat we iets van onszelf laten zien…dat dat zo verschilt van wat anderen ervaren, dat we ervan leren….echt boeiend!

Daarna naar het hotel, de bus in en op naar Boston!

 

Answers & Questions

Answers & Questions

Vandaag de derde school bezocht. Na twee scholen in New York, nu de eerste school in Boston. De Mission Hill School, een school waar ook kinderen in de leeftijdsgroep 12 tot 15 zitten. Ook deze school heeft weer inclusief onderwijs. Zo’n 50% van de leerlingen heeft een gedragsprobleem. Dat is vooral in de ochtend zeer zichtbaar. De leerkrachten zijn erg veel tijd kwijt met het corrigeren van de leerlingen en komen maar mondjesmaat toe aan lesgeven. Knap dat ze zo rustig blijven bij het bijsturen van het gedrag van de leerlingen. Ik vraag mij af of ik inclusief onderwijs op deze manier ook zou willen. Ja, je hebt meer handen in de klas. Ja, iedereen maakt deel uit van de community, maar levert het voor alle kinderen dat op, wat je ze gunt? Ik weet het niet. Lastig ook om hier over te oordelen, aangezien de onderwijssystemen in Nederland en de VS zo enorm uiteen lopen. In de middag zie ik hoe het ook kan. Er is veel meer rust in de school en ik zie een groot aantal prachtige interventies van de leerkrachten t.o.v. de leerlingen. Mijn kijk-doel voor vandaag wordt gelukkig eveneens zeer zichtbaar: vragen stellen en dan vooral de goede vragen stellen. Zowel op Castle Bridge, The Neighborhood School als vandaag op The Mission Hill zie ik leerkrachten die prachtige gesprekken met kinderen hebben. Zij stellen vragen, verdiepen die vragen en brengen nog een diepere laag aan. Juist daar zie ik het eigenaarschap in optima forma. Want door ze vragen te stellen worden de leerlingen aan het denken gezet en pakken zij het eigenaarschap voor hun ontwikkeling. Niet de leerkracht denkt/werkt, maar de leerling. En de leerkracht komt niet met oplossingen, maar met vragen. Wat ik ook zie, is dat het wel erg persoonsafhankelijk is. Lang niet elke leerkracht bereikt díe diepgang, die andere leerkrachten als vanzelfsprekend behalen. Dat geeft mij aanknopingspunten voor de komende tijd. Hoe kan ik zelf leren om vragen te stellen i.p.v. antwoorden te geven en hoe kan ik de leerkrachten, die dit niet als tweede natuur beheersen, hierin trainen. Of moet ik ze dat zelf vragen … en nog eens vragen … en nog eens vragen. Morgen al weer het laatste schoolbezoek. Mijn nieuwsgierigheid blijft onverminderd groot.

 

 

 

 

 

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.

Vandaag hebben we mogen kijken op de Mission Hill School. De directeur speelt in op onze behoefte en wil graag weten met welke vragen wij zitten. Een van de vragen die werd gesteld was ‘hoe weet je nu wat de kinderen moeten leren?’ Haar antwoord kort en bondig; ‘vraagt het de kinderen’. Je kunt en moet vooral ook niet alles (tot in detail) willen voorbereiden. Help de kinderen op weg, neem de tijd om naar hen te kijken en te luisteren. De kinderen vertellen jou wel wat zij nodig hebben of wat hen in de weg staat. Door de juiste vragen te stellen, gericht op het proces, help je ze weer verder. Laat dingen los, heb het vertrouwen en geef ook vooral de kinderen dat vertrouwen ( in zichzelf). Er zijn meerdere wegen om bij een doel te komen. Kijk naar de mogelijkheden en de kwaliteiten van het kind, maak het leren betekenisvol dan leer je de kinderen hun hele leven te leren leren.

I’m checking: How are you? 

Vol bewondering en plaatsvervangende trots heb ik vanochtend een rekenles op Mission Hill bijgewoond. The teacher zat met 5 jongens van een jaar of 9/10 redactiesommen op te lossen. Er ging geen minuut voorbij of er was iets waardoor de aandacht afgeleid werd en de juf bleef daar zo ongelooflijk relaxt en positief onder dat me dat enorm heeft geraakt. Ze had de regie volledig in handen omdat ze de meest prachtige vragen exact op het juiste moment stelde. Een mini-pauze met de opmerking: I’m checking: how are you? Can I help you? En what do you need? zette de mannen aan het denken en daarmee gingen ze weer aan de slag. De redactiesom werd volledig ontrafeld en met de vraag: what are you going to do? gaven kinderen aan dat ze kozen voor optellen of vermenigvuldigen. Één van de jongens lag op het kleed, plat op z’n buik zichtbaar  te worstelen met de som. Opeens vloog ie overeind en riep hij dat ie het antwoord had gevonden. Vol trots stormde hij naar de juf. Zij bekeek z’n antwoord en zei: jouw hoofd heeft hard gewerkt! Jij hebt veel gerekend! Dit is NOG niet het antwoord op deze vraag. Zie je welk antwoord jij hebt gevonden? Hij zag het meteen: hij had vermenigvuldigd ipv opgeteld. Het antwoord op de redactiesom kon hij direct uit z’n hoofd geven. En trots als hij was…. heerlijk!!

Dit inspireert mij om tijdens onze morning meeting én gedurende de rest van de dag nog meer mèt de kinderen te praten. Ik ga nog meer positiviteit en vertrouwen aan mijn gesprekken met kinderen toevoegen door gerichte en geïnteresseerde vragen te stellen. Antwoorden zijn nooit fout; ze zijn NOG niet goed en kunnen leiden tot iets nieuws. Ik heb gezien dat dit de betrokkenheid enorm vergroot en hierdoor kinderen eigenaar zijn van hun eigen leerproces. Ook wil ik vaker op deze manier met mijn collega’s, ouders onze stagiaires in gesprek. So, my brains work hard, altough the answers are not right yet…. 

Learning to think

Vandaag hebben we Mission Hill bezocht. Weer een inspirerende school. Ik heb vandaag gelet op de interactie tussen de leerkracht en de leerlingen. Het valt mij op dat veel leerkrachten vragen stellen in plaats van antwoorden geven. Kinderen krijgen niet alles aangedragen maar moeten zelf nadenken over oplossingen voor problemen die ze hebben. De leerkracht stelt vragen om dit te stimuleren.

Reflecteren is ook belangrijk op deze school. Dit wordt op verschillende manieren gedaan. Er wordt mondeling gereflecteerd, naar aanleiding van gemaakte werkjes. Hier wordt vooral gekeken naar het proces. En zelfs de kleuters hebben een ‘journal’ waar ze iedere dag in moeten schrijven of tekenen.

Ik vind het mooi dat kinderen leren zelf na te denken en dat de leerkracht niet alle oplossingen geeft.

‘The murderer of all thoughts is the conclusion’. 

Authority

We zijn op de Neighborhood School. Een aantal teamleden hebben een workshop voor ons voorbereid. Het woord ‘authority’ staat centraal. In een groepje met drie personen zitten wij bij muziek instrumenten. Het doel is om met muziek dit thema uit te beelden. Uit te dragen. Erik, deelnemer van onze groep, denkt bij authority aan het woord weerstand . Ingrid heeft een positief gevoel bij dit woord. Kwaliteiten hebben geeft zij aan. Een autoriteit op een speciaal gebied zijn. Ik zelf zoek naar vrijheid binnen autoriteit. Ik zoek naar kansen. Samen proberen we via muziek weerstand uit te beelden die overgaat naar samenwerken en blijheid. En we willen dit ook uitdragen naar anderen. Ik geniet van de opdracht en het woord authority blijft door mijn hoofd gaan. Wanneer ‘author’ maken is en we koppelen dat aan vrijheid moeten we kijken wie ‘author’op welk gebied is. In de klas kunnen dat op verschillende gebieden kinderen zijn. Maar ook op sommige gebieden de leerkracht. Hoe kunnen we elkaar hier in versterken. Dan krijgen we synergie. Dat geeft energie. Daar word ik blij van. En volgens mij de kinderen ook. Datzelfde kunnen we ook op teamniveau doen. Wie is ‘author’ op welk gebied. Geef dat teamlid de ruimte. Laat hem autoriteit hebben op dat betreffende gebied. Dat geeft weer synergie binnen het team. Dat geeft ons het gevoel dat we het samen doen. Dat geeft verbondenheid. En dat is ons hoogste doel. Dat is genieten. Echt wel.

 

Verbondenheid

Op onze school is verbondenheid een groot goed. Het staat boven onze ervaringsgerichte dialoog. De dialoog waarin we vanuit aanvaarding, echtheid en inleving steeds weer in geprek gaan met de kinderen. Toch valt het mij op dat er soms kinderen zijn die ondanks al onze inzet niet altijd verbonden zijn met de groep. We praten hierover. We hebben regelmatig een ervaringsreconstructie waarbij we erachter proberen te komen welke acties we kunnen inzetten. Deze week ben ik op bezoek bij de Neighborhood School in Midtown New York. Ik loop een klas binnen en word geraakt door een poster. Op deze poster staan allerlei acties die een kind kan doen om verbonden te zijn met zichzelf. Ademhalingsoefeningen, meditatie, mindfullness. Ik bedenk me dat je eerst verbonden moet zijn met jezelf voordat je ook verbonden kunt zijn met je familie, met je groep. Wanneer een kind op onze school niet verbonden is met de groep is het volgens mij belangrijk om te kijken of het kind verbonden is met zichzelf. De Neighborhood School heeft dit aspect vast opgenomen in het programma. Volgens mij is dit erg goed wanneer we verbondenheid belangrijk vinden. Tijdens ateliers hebben we bij onze school weleens meditatie als keuzemogelijkheid. Hier, op de Neighborhood School, is het verbonden leren zijn met jezelf een vast onderdeel van het weekprogramma. Een must denk ik nu. Bij terugkomst in Nederland ga ik dit op onze school op de agenda zetten. Ik hoop en geloof dat dit effect heeft op het verbonden zijn met je groep.
Sjaak van Moorsel

Passion

Een dag van observeren, een dag van met elkaar in gesprek. Op het einde van de dag in Mission Hill hebben we een gesprek met Amina- Michel Lord. Vol passie vertelt zij over de school. Ze vertelt over de leerlingen. Ze vertelt over de activiteiten in de klas. De activiteiten worden serieus genomen. Maar het kind, juist ja het kind staat centraal. Wanneer het kind het niet goed maakt wordt hier aandacht aan geschonken. Dit is het allerbelangrijkste. Hier moeten we tijd voor inruimen. Hier moeten we tijd voor maken.
Echt bealngrijk is ook dat kinderen iets leren wat verankerd blijft in hun systeem. Ze vetelt over haar eigen leerervaringen vroeger. Leren voor een proefwerk. Hier een punt voor halen om vervolgens de kennis een week daarna weer kwijt te zijn. Hier koop je niks voor. Hier wil ze niet voor gaan. Dat zie je aan haar. Dat proef je aan ieder woord. Zij is leerkracht. Ja dat klopt. Maar bovenal is zij een gepassioneerde vrouw die ontzettend veel van kinderen houdt. Die de kinderen in haar hart heeft. En op deze manier werkt zij. Zij is er voor het kind. En the main goal is happiness. Wanneer er happiness en trust is kan er gewerkt worden aan betekenisvolle activiteiten. Wanneer dat er niet is moeten we eerst werken aan deze items.
Amira- Michel Lord I will say, I love you. Really I love your passion.
With love Sjaak van Moorsel

Mission Hill School

There was a very warm welcome at the Mission Hill school. You can feel it when you come in. The people at the Mission Hill School care the most about the children in case of their feeling. It doesn’t matter if you didn’t continue with your program of the day. It’s about your feeling. If you feel okay, let’s do this! If it’s not, take your time and start maybe later. So.. I have to let it go.

 

Today I was looking for some questions I can ask children to get furhter and talk about their process. I think I found some that I can use in my classroom. 

How do you feel?

What do you need to get out of that feeling?

What do you know? 

How do you know that?

How did you know that’s true?

How did you get this information? 

What do you wanna know? 

What are your goals?

What do you need to get the goal? 

What do you need to do this?

Does it matter?

What do you wanne know more?

What do you like about…?

What did you learned?

And, what if….

 

The Neighborhood School

Gisteren en vandaag weer een hele mooie school bezocht. Als ik zeg mooi, dan heb ik het niet over de buitenkant van de school maar over de manier van lesgeven.
Er heerst een heel open sfeer in het gebouw, een sfeer van vertrouwen en respect, elke leerling wordt gezien als een uniek persoon, ze willen de kinderen individueel begeleiden in hun ontwikkeling en ieder kind bieden wat het nodig heeft om te leren. Het voelt als een grote familie, heel warm naar elkaar toe. Er wordt niet alleen geleerd met het hoofd maar ook met het hart.
Ze zijn vooral gericht op het leerproces, veel minder op het leerdoel. Leerkrachten bepalen in overleg met de leerling wat het kind wil leren en wat het daarvoor nodig heeft. Leerlingen reflecteren, evalueren en presenteren hun leerproces naar de groep, de leerkracht en hun ouders. Het leerproces wordt gevolgd en zichtbaar gemaakt door observaties, verslaglegging en een portfolio van de kinderen. Er is veel contact met de ouders en tweemaal per jaar krijgen ouders een rapport/verslag van vier pagina’s waarin de voortgang van de ontwikkeling van het kind wordt weergegeven en besproken.
Een van de CES-doelen is “Goals apply to all students”. Ik vraag me af: om welke doelen gaat het dan? Kennisdoelen? Vaardigheidsdoelen? Waar wil je als school heen? Wat wil je dat kinderen kennen of kunnen? Gaat het alleen om kennis? Of om hun ontwikkeling, ontplooiing als mens in de maatschappij? Wat is hierin je visie?
Kennis kun je meten met testresultaten, leren kun je ook in beeld brengen met b.v. een portfolio. Wil je resultaatgericht werken of procesgericht? Waar leg je je accent, op kennis of op vaardigheden?
Ik ben benieuwd wat we hier morgen over te zien krijgen op de volgende school in Boston…….

 

20171024_101308.jpg