Blogjesdenker

Bloggen is een manier om je gedachten te ordenen. En dat is tijdens deze studiereis nodig ook. Overal om je heen hoor je: “Poe, wat een berg informatie, mijn hoofd zit overvol!”

Ik zie dan een trechter voor me waar je al die plukjes informatie in dropt de hele dag en dat er dan aan het einde van de dag onderaan het tuitje een concrete conclusie of leeropbrengst uitdruppelt. En als dat dan allemaal lukt val je als een Blog in slaap.
Maar zo simpel is het natuurlijk niet.

In een reactie op mijn vorige blog vroeg iemand me naar aanleiding van alle nieuwe inzichten met welke bril ik naar mijn eigen werk ga kijken. En dat vind ik een goede, doch lastige vraag. Want ik heb nog niet echt de kans gehad om met leerkrachten van de CES scholen van gedachten te wisselen over het gebruik van ICT in het onderwijs. Via directeuren die gesproken hebben met de principal van de Neigborhoodschool hoorde ik dat kinderen thuis al veel met ICT in aanraking kwamen. Daarom waren zij er op school terughoudend mee. Bij mij rijst dan meteen de vraag: wie leert ze dan goed en kritisch zoeken op Google? Wie leert ze een gedegen presentatie maken? Wie leert ze effectief werken met een  tekstverwerker? En dan hebben we het nog niet over social media.

informatietrechter.jpg

Dus zonder dit gesprek aan te gaan, vind ik het lastig te reflecteren op mijn eigen werkzaamheden. Maar bij de eerste reflectievraag in de bus vandaag, moest ik nadenken wat ik over mezelf had geleerd. Één inzicht van vandaag is dat ik dus die trechter nodig heb. Ik ben een analytisch persoon en vind het fijn om complexe vraagstukken terug te brengen naar concrete stukken informatie. Hapklare brokken, met een begin en een einde. Grappig is dat dit in de 21st centuryskills ‘Computational Thinking’ genoemd wordt, één van de vaardigheden die wij kinderen bij moeten brengen, volgens het curriculum van SLO. Om computers complexe opdrachten te laten verwerken, moeten deze opdrachten opgedeeld worden in concrete deelopdrachten. Het leren programmeren is een onderdeel van Computational Thinking.

Het is dan ook verrassend dat ik erg kan genieten van de alles behalve hokjesdenker José. Hij blijkt sinds 13 jaar in New York te wonen. Hij is geboren en opgegroeid in Puerto Rico. Daar was hij muziek- en tekstschrijver. Ik kan hem ook echt beschrijven als een kunstenaar die ook leerkracht is. Hij kan heel inspirerend vertellen, maar zijn vragen en conclusies zijn eigenlijk altijd open en abstract. Eigenlijk zegt ie: ‘een vraag moet leiden tot heel veel meer vragen, anders zaten we hier nu niet.’ En daar heeft hij gelijk in. En dat staat haaks op het oplossingsdenken waar ik mij fijn bij voel.

Één van de laatste evaluatievragen van dag drie was, wat je meer gaat doen? Die vraag komt een beetje overeen met de vraag van met welke bril ik naar mijn eigen werk ga kijken.
En nu ik nagedacht heb over het gedachtegoed van José, heb ik met mezelf afgesproken meer aandacht te hebben voor open vragen. Meer aandacht voor vragen die vragen opwekken. Meer vertrouwen in het belang van het proces en waar mogelijk minder oplossingsgericht.

Neighborhood school

Wat me vandaag vooral aansprak was hoe trots kinderen zijn op hun school en hun werk. We kregen een rondleiding van kinderen zelf. Ze raakten niet uitverteld over hun projecten, hun materialen, hun lokalen, wat ze geleerd hadden. Geweldig.

Als ik de lessen van vandaag zie (met z’n allen dezelfde letters schrijven) dan ben ik trots op onze manier van lesgeven, onze instructie, het differentiëren, onze manier van kinderen aan het denken zetten, van kinderen zien.

Wat ik wil onthouden:

  • Alles op deze school wordt gevisualiseerd: rekenen, taakaanpak, hoe schrijf je in je dagboek, welke vraag staat centraal, hoe geef je feedback, wat ik graag hoor, wat ik niet graag hoor bij rekenen etc. Het maakt het leren wel zichtbaar.
  • Gesprekken over het nut, het gevoel, het proces. Kinderen leren veel te verwoorden, leren vragen te stellen, leren zichzelf steeds beter kennen en hoe ze leren. Veel ruimte voor reflectie.
  • En dat alles dichtbij elkaar, op de grond, met veel vertrouwen en rust.

Hoe kan ik ons onderwijs verrijken met deze elementen? Wat kan ik bedenken om dit te bereiken? (Ik denk aan verweven met de sessies die gepland staan, een hele mooie gelegenheid en verdieping, brainstormen met enkele collega’s ter voorbereiding)

Hoe mooi zou het zijn om onze kinderen dan ook met zoveel trots te horen spreken over alles wat ze geleerd hebben!

 

Esta tierra es tu tierra

New York City…. This land is your land

Welkom, warm welkom in een zomerse stad.
Welkom, warm welkom op Castle Bridge school.

De dag begint met een community sing. Ontroerend en sfeervol.
Deels in Engels, deels in Spaans want deze school is tweetalig.
Opvallend de rust in de groep mensen. Er hoeft geen orde gehandhaafd te worden.
Er wordt niet geschreeuwd, er zijn geen kinderen die zich opvallend willen profileren.
Iedereen zingt mee met deze singalong. Het is duidelijk: esta tierra es tu tierra. Ieder kind voelt zich gehoord. Iedereen is thuis op school.

De kinderen gaan zingend en wel terug naar hun klassen voor het aanbod in vakken als maths, project time, literature, wordwork. Ook de creatieve vakken muziek, arts en gym nemen een voornaam deel van het lesrooster in beslag want dat is minstens zo belangrijk als het academische. Bij elke groep van zo’n 20 students zijn 2 leerkrachten aanwezig die worden ondersteund door assistenten, stagiaires én vrijwilligers.

Als de kinderen bij de expressie vakken zitten hebben de leerkrachten tijd om in hun bouw te vergaderen over de leerstofinhoud! Learning happens through the arts!

In de klas worden instructies gegeven waarbij de kinderen op de grond zitten bij de leraar. Ik woon een prachtige rekeninstructie bij met het doel verschil bepalen tussen bijvoorbeeld 16 en 9. Ik zie de verschillende lagen van het handelingsmodel terug. De vertalingen tussen concreet, visualatie en model worden al onderzoekend ingeoefend. De leerkracht legt zoveel expressie en mimiek in zijn lesgeven dat het bijna een groot toneelstuk lijkt. Maar hij speelt zijn rol met verve en echtheid. Toch lijkt het principe students-as-worker, teacher-as-coach in deze les geen rol te spelen, want het is vooral de leerkracht die de meeste energie uitstraalt. Ook goals apply to all students is zichtbaar, maar wel ook over dezelfde weg in een boemelwagen die heel langzaam rijdt, waardoor bij de nabespreking al kinderen afhaken, maar ook niet echt storen. Deze les was pas het begin want ‘this is what we do for the next couple of sessions’. Ik word er zelf bijna onrustig van…. Wat veel tijd voor een klein doel. Waar ligt de differentiatie, zijn kinderen wel betrokken of gedwee? Less is more….?

In project time werken kinderen aan hun project ‘ancient times’, een half jaar lang, een uur per week. Aan het eind van dat uur rapporteren ze in hun project schrift wat ze gedaan hebben. Na de maanden met opdrachten volgt een periode van werken in groepjes, waarin verschillende vakdisciplines worden uitgediept. In februari wordt afgesloten met het museum waarin leerlingen hun resultaten gaan tonen. Het zijn de leerkrachten die samen thema, task en challenges bedenken, uitzetten, aansturen en uitdagen met mooie vragen. Maar de leerkracht staat meer centraal dan ik had verwacht te gaan zien. Het onderwijs is in feite traditioneel in vakken. Maar wat maakt het dan anders?

De vrijheid die de leerkrachten nemen om hun eigen inhoud te bepalen is een mooi stuk eigenaarschap.

Mental skills aanleren wordt belangrijker geacht dan core curriculum. De leerkrachten maken hun eigen onderwijs en hoeven zich daarin niet steeds te verantwoorden. Deze vorm van trust maakt hen trots en enthousiast. Inspirerend dus…

Deze mooie quotes gehoord en wil ik (jullie niet) onthouden:

In order to get good work, you have to get good time

When we talk at the same time, no one will learn

Keep going, i like this flow

We don’t want to give them work, wé don’t want to do

We want them to be excited to be an adult

Imagine

Een CES reis maken naar New York en Boston. Het is moeilijk je voor te stellen van wat je allemaal op de scholen gaat zien en mee maken.

Ook al heb ik veel van collega’s gehoord, die de reis al eerder hebben gemaakt. En al heb ik het nodige over de CES scholen en principes gelezen. 

Onder andere over the habits of mind, waardoor je wordt uitgedaagd om vanuit een nieuw standpunt een kwestie te overzien. Je te verplaatsen in een ander en je voor te stellen hoe de ander denkt en iets beleeft.

Hoe mooi zou het zijn, als wij dit aan onze jeugd mee kunnen geven in een tijd waarin de wereld soms op zijn kop lijkt te staan. (aanslagen, geloofskwesties, vluchtelingenproblematiek) Misschien lukt het ons om de wereld alvast een beetje mooier te maken met meer begrip en geduld voor elkaar.

Imagine all the people living life in peace (John Lennon)


Strawberry Fields (Central Park NY)

Hopelijk zien we op de CES scholen mooie voorbeelden van onderlinge verbinding, gelijkwaardigheid en gelijkheid.

Hoe mediawijs is Enzo Knol?

Al een tijdje probeer ik voor mezelf concreet te maken wat ik wil leren op onze studiereis naar de CES scholen in de Verenigde Staten.

Ik ben vanuit mijn functie natuurlijk erg geïnteresseerd in ICT vaardigheden van kinderen. Op diverse ouderavonden en teambijeenkomsten rondom ‘mediawijsheid’ roep ik dat kinderen voorbereid moeten worden op hun toekomst in de digitale wereld. Over 20 jaar bestaat de helft van de huidige banen niet meer, blijkt uit onderzoek, vertel ik dan. En dit onderzoek van de University of Oxford is alweer bijna 4 jaar oud!

Ondanks dat onze scholen erg goed uitgerust zijn met hardware, vind ik dat de zogenaamde 21e -eeuwse vaardigheden nog een ondergeschoven kindje zijn. En dan gaat het niet zozeer om digitale geletterdheid of de ICT-basisvaardigheden. Het bedienen van een computer of tablet is geen probleem, daar komen de leerlingen wel uit. Maar als het gaat om informatievaardigheden, Computational Thinking, (digitaal) communiceren en samenwerken dan zijn dat vaardigheden die veel minder aan bod komen in ons onderwijs.

Is dat eigenlijk wel structureel nodig?

Zou het zo zijn dat de leerlingen dit op een latere leeftijd veel sneller oppikken? Hoe hebben de (soms zeer) jonge digitale ondernemers van tegenwoordig deze vaardigheden geleerd? Je hebt de 21e eeuwse vaardigheden heel hard nodig om een goedlopende Vlog op te zetten met duizenden volgers.  Met andere woorden; is er op de basisschool van Enzo Knol 10 jaar geleden meer aandacht geschonken aan mediawijsheid en ICT -vaardigheden dan op andere basisscholen?  

Ik ben erg benieuwd hoe onze collega’s in de Verenigde Staten hiertegen aan kijken. Ik heb begrepen dat er eigenlijk nauwelijks digitaal gewerkt wordt. Is dat een bewuste keuze? Of worden er afwegingen gemaakt? Wat wordt van ouders verwacht? Kun je het gros van de vaardigheden ook offline leren? 

Dat zijn vragen waar ik graag van gedachte over wil wisselen met onderwijsmensen in de USA.

21ste vaardigheden

Let’s celebrate what we have learned!

Zoveel inspiratie, zoveel indrukken, zoveel….. We zijn met een fantastische groep mensen deze reis aan het maken en samen hebben we vele gesprekken over de dingen die we zien, wat we voelen en wat dit voor ons betekent. Reflectie…

Die vragen zijn ook in mijn eerdere blogs naar voren gekomen. Meer en meer zie ik dit terug. Meer en meer ervaar ik het belang. Meer en meer begin ik het zelf ook toe te passen in de manieren waarop ik denk en hoe we onderling in gesprek zijn.

Vandaag waren we te gast op de Mission Hill School in Boston. In een gesprek aan het begin van de ochtend wordt de visie van de school duidelijk. ‘We learn how to be good people’. De passie en het enthousiasme is tot in elke vezel van de school te voelen. Het is geweldig hoe alle betrokkenen op school spreken over hun onderwijs. ‘Be kind, work hard’. Deze regel hangt in iedere klas en alle situaties die zich voorvallen worden hieraan gekoppeld. 

In de eerste klas waar ik vandaag ben, zijn de kinderen bezig met het maken van uitnodigingen. Volgende week is er een ‘curriculum breakfast’ waar ouders bij uitgenodigd zijn. Wanneer ik vraag aan de kinderen waarom dit zo belangrijk voor ze is, zijn ze hier heel duidelijk in: ‘To celebrate our work! We’ve worked hard and we are proud!’ Wauw… De kinderen kiezen werkstukken uit die ze willen laten zien. Hierbij schrijven ze brieven. Wat hebben ze gedaan, wat voelde ze hierbij en qwaar zijn ze tegen aan gelopen.

Reflectie. Eerder beschreef ik al de vragen die kinderen leren stellen en beantwoorden. Ook vandaag zie ik het weer overal terug. Dit wordt toegepast op alles: tijdens hun evaluatie op projecttime, bij de keuze van activiteiten, bij het oplossen van conflicten, bij de lessen reading. Leerkrachten nemen de kansen en creëren daaromheen in situatie waarin de kinderen kunnen leren. Overal op de muren staan enthousiaste platen die de kinderen hierbij kunnen helpen. Reflectie: a lesson for life!

Maak alles vast met genietjes

Ik realiseer me deze week maar weer opnieuw dat ik een geweldig beroep heb. Ik mag werken op een school met geweldig lieve en betrokken collega’s en de allerleukste kinderen. Mijn gedachten hebben deze week niet stil kunnen staan. Wat laat ik al zien? Wat wil ik meer laten zien? Wat zou ik nog willen leren? Wat wil ik de kinderen vooral meegeven?

In het weekend nam ik mezelf nog voor, ik ga mezelf richten op mijn doelen. Ik weet dat er veel om mij heen zal zijn dat ik interessant vind, wat ik ook wil onthouden, wat ik wil zien en meenemen. Ik wilde me focussen en blijven richten op mijn doelen. Dit is weer niet gelukt. Mijn doelen zijn gaandeweg verschoven of beantwoord waarnaar er nieuwe leervragen bij kwamen. 
Na 5 ‘essential schools’ te hebben bezocht, is er veel te verwerken. Alles wat ik heb gezien een plekje geven. Ik wil mezelf beloven om het wel in stappen te doen, niet overhaasten, je moet het opbouwen en je kan klein beginnen. Ik denk dat ik al heel veel mooie dingen doe, maar ik heb zoveel passie om nog zoveel meer te doen. 
Waar ik bovenal aan moet denken, is te genieten van het prachtige beroep wat ik heb met de geweldige kinderen die ik heb! Vooral ook samen met kinderen genieten.

Ik zal mijn grenzen bewaken maar vooral ook het enthousiasme delen, laten we elkaar enthousiast maken. Maak alles vast met geNIETjes!

Ik heb me echter laten verrassen, laten verwonderen. Knuffel de beren op de weg. Wat was dit een fantastisch avontuur!.

De reis….

​Na deze indrukwekkende week is er vooral een verhaal wat ik aan de kinderen wil vertellen vanuit mijn leerkrachtenhart…..

Je eigen schoolbus

Jullie zijn allemaal de bestuurder van je eigen schoolbus. Je kan en mag overal heenrijden om dingen te ontdekken en te beleven. Kies jij ervoor om jouw schoolbus langs de weg te parkeren, dan blijf je staan waar je bent en zal je weinig nieuwe dingen ontdekken en beleven. Jij moet zelf de motor starten. Als ik altijd zeg waar je naar toe moet rijden, leer je de weg/route nooit zelf. Ik stuur je misschien niet naar de plek die je zou willen zien en waar je wil zijn. Soms zal ik het stuur even overnemen omdat ik vind dat je plekken moet zien, omdat ze belangrijk voor je zijn! Ze iets belangrijks toevoegen aan jouw reis. Maar ik wil niet alleen de bestuurder zijn van jouw  bus, maar vooral de passagier. De passagier die gaat meereizen in jouw schoolbus, de passagier die met je mee kijkt bij elke bestemming die jij kiest, de passagier die mee zoekt naar de bestemmingen die goed bij jou passen of de bestemmingen die jij graag zou willen bezoeken. Laten we deze reis samen beginnen en elkaar helpen en leren de bestuurder EN de passagier te zijn! 

Make it happen!

​Na de CES reis van Resi in 2015 was ze enorm enthousiast over de CES scholen en de 10 principes. Dit jaar samen (BFF) op reis om bezoeken te brengen aan verschillende Essential Schools.  De CES scholen zijn een inspirerende omgeving voor ons beiden. Zoveel mooie dingen en wat nemen we mee naar school terug? Het liefst allemaal, maar dat is teveel. Of niet? Wat moet je doen als je alles mee naar huis wilt nemen, de inspiratie voelt borrelen en de bevlogenheid in hoge mate aanwezig is?
Een blik naar elkaar en we dachten hetzelfde: we starten onze eigen CES klas! Dit raakt zo de kern van waar wij voor staan. Deze kans grijpen we met beide handen aan voor onszelf, voor de kinderen en ouders. Na een korte afstemming met Sandra de daad bij het woord gevoegd. De adrenaline en bevlogenheid giert door ons lijf, liever vandaag dan morgen! De eerste ruwe krabbels zijn een feit en het doel is bepaald: in augustus 2017 gaan we van start met een CES klas.

De periode tot augustus gebruiken we om mooie plannen en ideeën concreet te maken en uit te werken. Gaaf dat een College van Bestuur hier in mee denkt en ons het vertrouwen geeft dat we dit kunnen en de ruimte geeft om het mogelijk te maken.

Resi en Anke

Castle bridge – NEW YORK

Vandaag realiseer ik me in wat voor resultaatgericht land ik leef. En dat geldt ook nog steeds in onderwijsland. Ook al krijg ik op mijn school enorm de vrijheid om mezelf als leerkracht te ontwikkelen, mag ik echt kiezen om de dingen los te laten en vindt de school waar ik werk het ook echt heel belangrijk om naar het proces te kijken. Het draait uiteindelijk toch overal om cijfers en resultaten. Ook onze school komt daar niet onderuit. Als school moeten wij ons blijven verantwoorden rondom cijfers en zichtbare resultaten op papier. Hoewel er in Amerika natuurlijk ook op bepaalde gebieden naar cijfers word gekeken, ziei ik dit binnen de CES scholen totaal niet. Zij zijn gedurende de dag ook rondom allerlei leergebieden bezig, maar bij alles draait het alleen om het aanbieden van de vaardigheden, niet om het resultaat van aanleren van die vaardigheden. Echt kijken naar het proces. 

Ik merk dat angst hetgeen is wat het voor mij moeilijk maakt om de dingen echt los te kunnen laten in mijn onderwijs. Uit angst dat het niet genoeg resultaat opbrengt voor de resultaten die van een school worden gevraagd. Waar komt deze angst vandaan? Ook ik ben opgegroeid in dit land dat veel om resultaten vraagt. Ik heb zelf op een school gezeten waar heel resultaatgericht gewerkt werd. Dat maakt dat ik zelf ook niet beter weet. Wat ik wel weet is waar ik als leerkracht voor sta en dat ik het anders wil. Ik ben leerkracht geworden om elk kind op zijn of haar manier verder te helpen in hun persoonlijke ontwikkeling. Samen te bouwen aan wat het allerbelangrijkste is voor een leerling. Op welke manier dan ook. En op welk ontwikkelingsgebied dan ook. De kinderen laten zien en ervaren dat je mag zijn zoals je bent en er heel veel verschillende manieren zijn om te leren. Dat het resultaat niet het belangrijkste is, maar het gevoel wat het werken aan iets je geeft. Kan je trots zijn op jezelf?

Ik moet terug naar mijn gevoel. De angst daadwerkelijk onder ogen zien en een manier vinden om goed om te gaan met bovenstaande feiten. Kijken in mijn leerkrachtenhart en bepaalde handelingen gewoon gaan doen. Kijken naar het proces bij mezelf en de leerlingen en zien wat dat voor ‘resultaat’ oplevert. Geen resultaat in cijfers en verantwoording, maar resultaat in proces en beleving.