Parker High

De kers op de taart. Hier leek alles bij elkaar te komen. De school ademt de CES principes. Niet alleen letterlijk zichtbaar hangend in de school, maar overal voelbaar. 



Deze inspirerende reis zit er helaas op, maar eigenlijk begint het nu pas. Ons eigen proces op school gaat nu beginnen. Laten we als CES reizigers elkaar en anderen blijven inspireren!

Hoe puzzelstukjes in elkaar vallen

De vierde school op de vijfde dag van de schoolbezoeken. Vandaag bezochten we de Francis W. Parker School. Een school voor voortgezet onderwijs. Al heel vroeg zouden we vertrekken, maar omdat de chauffeur van de bus vertraging had, werd het toch wat later. Het was erg mooi om een keer buiten de grote stad te zijn. Een prachtige route, met schitterende herfstkleuren, typisch Amerikaans landschap en de landhuizen zoals je die kent van de tv-series, leidde ons naar de school. Daar aangekomen werden we ontvangen en startte het programma. Alles was pico bello georganiseerd en dat bleek niet alleen betrekking te hebben op de catering en het dagprogramma, maar ook op de school zelf. Wat heb ik genoten van de sfeer in de school en de wijze waarop de interactie tussen de leerkrachten en de leerlingen verliep. De CES principes waren allemaal zo ontzettend zichtbaar. Niet eentje, maar allemaal. Toen we ze tussen de middag met elkaar bespraken, werden ze allemaal genoemd. Dat verklaart ook meteen de titel van dit stukje. Het meest opvallend vond ik de volgende aspecten:
– Er was zoveel respect van iedereen, voor iedereen en elke bijdrage werd gewaardeerd en expliciet benoemd. De leerkracht kreeg voor de les een hug van alle kinderen. Er werd geen kind uitgelachen of onheus bejegend dat afwijkend gedrag vertoonde. (principe 10)
– Er was een check-in (hoe zit je er vandaag bij) en er werd uitgegaan van wat je kunt (Everyone has the ability to do this. I know you can!). (principes 7 en 9)
– Er werd gewerkt met prachtige portfolio’s met duidelijke, eenduidige rubrics. Daardoor was het heel duidelijk welke doelen (hoewel voor elke leerling in een eigen tempo) er waren (principe 3) en werd het eigenaarschap van leerlingen zo helder. (principe 4)
– Leerlingen werden voortdurend uitgedaagd om na te denken. De leerkracht stelde vragen of gaf opdrachten met heel veel ruimte om diepgang te bereiken. Of moet ik zeggen geen ruimte om niet tot diepgang te komen? Veelal waren dit vragen die een beroep deden op het hogere orde denken. (principe 1)
– Tijdens de les over ‘effort’ ging in feite de gehele les over dit begrip. Er waren schitterende werkvormen en er was volop gelegenheid voor interactie en reflectie. Wat een les! En dat over één woord! (principes 2 en 5)
– Er zijn voldoende leerkrachten op de school. De school kiest er bewust voor om minder vakken te geven, waardoor daarop bezuinigd wordt en er geld overblijft om voldoende leerkrachten in de groepen te plaatsen of de groepen klein te houden. (principe 6)

Al met al vond ik het vandaag prachtig. Wat een gelukkige kinderen. En wat een gevoel van community met toch een flink aantal kinderen (zo’n 30%) met special needs. Wat een mooi onderwijs.

Wat ik in elk geval mee wil nemen naar mijn scholen is de growth mindset. Werken aan die growth mindset. Dát brengt kinderen maximaal tot ontwikkeling. Op ’t Ravelijn werken wij al met het gedachtegoed van Carol Dweck. Geweldig! Dat kan en mag nog meer. Op Uilenspiegel wordt al gewerkt met een groot aantal aspecten die mooi aansluiten op de 10 principes. Super! Ook dat mag meer.

Een hoop inspiratie op gedaan en zin om eraan te beginnen. Meteen volgende week!

 

 

 

 

Bevlogen

Vandaag in Boston, een stad die me doet denken aan Rotterdam. Maar volgens de receptionist van Rotterdamse afkomst is de stad wel vele malen groter en nog levendiger.
Na een korte en in vergelijking met New York rustige metroreis werden we heel hartelijk ontvangen in de Mission Hill school. Een school met 244 kinderen in de leeftijd van 3 tot 13 / 14 jaar, verdeeld over 14 groepen van 15 tot 20 kinderen. Hier géén 4 volwassenen in de groep, maar wel 2! Ook in deze school weer een groot aantal kinderen met special needs, hoofdzakelijk op het gebied van gedrag. Welke invloed dit heeft op de groepen en het professioneel gedrag van de leerkrachten, heb ik ook vandaag weer duidelijk gezien. Bewonderenswaardig om te zien hoe rustig de volwassene blijft, en in staat blijft vragen te stellen aan het kind. Iets wat ik van mijn collega’s op de Uilenbrink ook altijd al zo bewonder. Hier wordt het echter door het intensief vragen stellen nog zichtbaarder. De rust voelt de Amerikaanse collega zeker niet altijd van binnen. Ook zij/hij heeft een vol programma, maakt vele uren, m.a.w. ook hier wordt keihard gewerkt en soms ‘heel diep gezucht’.
Vandaag uitgebreid gesproken met Ayla, de bevlogen Principal van deze school. Heel toegankelijk en werkend vol overgave volgens de principes van de CES. Samen met haar collega’s, als lid van haar team, geeft zij inhoud aan het onderwijs. Zij komt dagelijks in de diverse groepen, neemt deel aan het onderwijsproces, praat en handelt met kinderen, spreekt met ouders, overlegt met haar collega’s, heeft aandacht voor de mens om haar heen, draagt mede zorg voor de professionele ontwikkeling van het team, durft perfectie los te laten, heeft veel overleg met haar collega directeuren, de city, het district, heeft zorg om de (lente) toetsresultaten, etc. Kortom niet anders dan ook wij in Nederland mee te dealen hebben. Zij verstaat wel de kunst keuzes te maken die passen bij haar overtuiging. Deze keuze uit te leggen en een andere, onderbouwde weg in te slaan. Ze staat voor haar principes en kan dit uitleggen. Daar kan ik nog wel wat van leren. Staan voor je eigen overtuiging en deze onderbouwd en gemotiveerd uitvoeren in praktijk.
Een van de graadmeters voor goed handelen is voor Ayla het kind. Stel aan de kinderen de vraag of zij denken dat je het goed doet. Praat daarnaast samen heel veel over je ontwikkeling. Heb vertrouwen in de professional en het kind. Een overtuiging die ik al had en waar ik op de diverse scholen weer in bevestigd ben. Als we daarbij samen in gesprek blijven over wat we met ons onderwijs willen en de stem van het kind ook een rol laten spelen, kunnen we op de Uilenbrink nog mooier onderwijs maken dan waar we nu al zo trots op zijn.
Deze avond een biertje gedronken in de pub bekend van de tv-serie ‘Cheers’. Leuk om daar te zijn en kort in gesprek te raken met enkele toeristen uit Los Angeles. Wat zij vooral vonden, is dat we maar niet zoveel aan ‘goede ideeën’ over het onderwijs uit Amerika mee moeten nemen naar Nederland. Daarmee doelden zij met name op de dwingende Amerikaanse testcultuur. Ik kon hen uit leggen dat (de ouders van) CES scholen een andere keuze durven te maken. En dát wil ik wél meenemen naar Nederland, in ieder geval als startpunt voor een goed gesprek.
Een mooie bagage dankzij een bezoek een school waar met grote bevlogenheid aandacht is voor vele kinderen. En daar gaan we in Nederland op de Uilenbrink ook ‘gewoon’ mee verder.

Authority

We zijn op de Neighborhood School. Een aantal teamleden hebben een workshop voor ons voorbereid. Het woord ‘authority’ staat centraal. In een groepje met drie personen zitten wij bij muziek instrumenten. Het doel is om met muziek dit thema uit te beelden. Uit te dragen. Erik, deelnemer van onze groep, denkt bij authority aan het woord weerstand . Ingrid heeft een positief gevoel bij dit woord. Kwaliteiten hebben geeft zij aan. Een autoriteit op een speciaal gebied zijn. Ik zelf zoek naar vrijheid binnen autoriteit. Ik zoek naar kansen. Samen proberen we via muziek weerstand uit te beelden die overgaat naar samenwerken en blijheid. En we willen dit ook uitdragen naar anderen. Ik geniet van de opdracht en het woord authority blijft door mijn hoofd gaan. Wanneer ‘author’ maken is en we koppelen dat aan vrijheid moeten we kijken wie ‘author’op welk gebied is. In de klas kunnen dat op verschillende gebieden kinderen zijn. Maar ook op sommige gebieden de leerkracht. Hoe kunnen we elkaar hier in versterken. Dan krijgen we synergie. Dat geeft energie. Daar word ik blij van. En volgens mij de kinderen ook. Datzelfde kunnen we ook op teamniveau doen. Wie is ‘author’ op welk gebied. Geef dat teamlid de ruimte. Laat hem autoriteit hebben op dat betreffende gebied. Dat geeft weer synergie binnen het team. Dat geeft ons het gevoel dat we het samen doen. Dat geeft verbondenheid. En dat is ons hoogste doel. Dat is genieten. Echt wel.

 

Verbondenheid

Op onze school is verbondenheid een groot goed. Het staat boven onze ervaringsgerichte dialoog. De dialoog waarin we vanuit aanvaarding, echtheid en inleving steeds weer in geprek gaan met de kinderen. Toch valt het mij op dat er soms kinderen zijn die ondanks al onze inzet niet altijd verbonden zijn met de groep. We praten hierover. We hebben regelmatig een ervaringsreconstructie waarbij we erachter proberen te komen welke acties we kunnen inzetten. Deze week ben ik op bezoek bij de Neighborhood School in Midtown New York. Ik loop een klas binnen en word geraakt door een poster. Op deze poster staan allerlei acties die een kind kan doen om verbonden te zijn met zichzelf. Ademhalingsoefeningen, meditatie, mindfullness. Ik bedenk me dat je eerst verbonden moet zijn met jezelf voordat je ook verbonden kunt zijn met je familie, met je groep. Wanneer een kind op onze school niet verbonden is met de groep is het volgens mij belangrijk om te kijken of het kind verbonden is met zichzelf. De Neighborhood School heeft dit aspect vast opgenomen in het programma. Volgens mij is dit erg goed wanneer we verbondenheid belangrijk vinden. Tijdens ateliers hebben we bij onze school weleens meditatie als keuzemogelijkheid. Hier, op de Neighborhood School, is het verbonden leren zijn met jezelf een vast onderdeel van het weekprogramma. Een must denk ik nu. Bij terugkomst in Nederland ga ik dit op onze school op de agenda zetten. Ik hoop en geloof dat dit effect heeft op het verbonden zijn met je groep.
Sjaak van Moorsel

Vrijheid binnen een hechte gemeenschap

De afgelopen 2 dagen hebben we The Neigborhood School bezocht. Er waren verschillende overeenkomsten met Castle Bridge, het gemeenschapsgevoel is hier bijvoorbeeld ook heel sterk.

Wat ook opvalt is de vrijheid die leerkrachten en leerlingen krijgen. Leerkrachten krijgen de vrijheid om het curriculum vorm te geven en lessen te geven over onderwerpen waar ze zelf enthousiast over zijn. Tijdens projecttime krijgen de kinderen de vrijheid om te werken aan projecten die ze zelf bedenken.

Op deze school ligt, net als bij Castle Bridge, de nadruk op het proces. Niet alles hoeft te lukken of goed te gaan, kinderen hoeven niet altijd blij te zijn. Door middel van reflectie leren de kinderen op deze school juist veel van deze ervaringen.

Ik denk dat het Nederlandse onderwijs erg gericht is op het eindresultaat en op het individu. Wat zou het mooi zijn als we ons meer op het proces richten en meer gemeenschapsgevoel creëren!

 

Eerste indrukken

We hebben inmiddels twee scholen bezocht, Castle Bridge en de Neighborhoodschool. 

Twee dagen vol van indrukken, inspiratie, enthousiasme en het voortdurend in gesprek gaan over onderwijs (met Amerikaanse leerkrachten, ouders, kinderen, maar zeker ook met mijn Nederlandse collega’s) lig ik moe, maar voldaan in mijn bed.

Hoe mooi om te zien: 

Commitment to the entire school binnen de hele community. Ouders die bij de weekopening mee staan te zingen. Kinderen die vroeger naar school komen, omdat daar een gratis ontbijt op ze wacht. Ouders die het gesprek met ons aangaan om te vertellen wat ze van de school vinden. Rond worden geleid door de kinderen zelf. Wat een verbondenheid.

Less is more. Neem de tijd voor je lesstof. Het gaat om het proces, niet om het product. We zouden soms wel eens wat mogen onthaasten.

Student-as-worker, teacher-as-coach. Door middel van het stellen van vragen worden de kinderen uitgedaagd om tot meer diepgang en betekenis te komen. De leerling doet het zelf met een beetje ondersteuning van een stimulerende leraar. Maak ruimte voor reflectie!

A tone of decency en trust. Leraren laten vol positiviteit zien alle vertrouwen te hebben in hun leerlingen en dat wordt zeker niet beschaamd.