Samen werken en vragen stellen

Vandaag het laatste schoolbezoek. De Francis W. Parker school in de country buiten Boston. Na een relatief korte busrit door het prachtige, landelijke gebied werden we ook hier weer heel hartelijk ontvangen en wegwijs gemaakt in de school. Een school voor 7th tot 14th grade studenten, vergelijkbaar met ons Nederlandse voortgezet onderwijs. Een school met een heel fijne sfeer, waar ik een heel goed beeld heb gekregen van wat de waarde is van samenwerken en vragenstellen. Dit ga ik zeker meenemen naar onze eigen school. Ook heb ik gezien dat iedereen verantwoordelijk is voor de hele school. Samen op vrijdagmiddag opruimen, nieuwe belijning aanbrengen op het buitenterrein, de oudere student helpt de jongere, etc. Weer een mooi idee om mee te nemen naar onze eigen school.
Van de Principal informatie gekregen over de bekostiging van het onderwijs en waar hij dagelijks mee bezig is: “(Sponsor)Geld binnenhalen om b.v. het dak te repareren, wat nu gedaan werd (kosten 1,5 miljoen dollar en in 5 jaar ingezameld).”
Maar wat ik vandaag vooral gezien heb, wat ik de overige dagen een beetje gemist heb, zijn leraren die enthousiasme tonen, humor hebben, laten zien dat ze plezier beleven, etc. En dat hoef ik niet mee te nemen naar Nederland, want dat zie ik gelukkig bij mijn collega’s dagelijks.
Morgen terug naar onze eigen, vertrouwde omgeving. Ook weer heel fijn. En daar alle indrukken op een rijtje gaan zetten en filteren wat van waarde voor onze eigen omgeving is. Drie Uilenbrinkers zijn nu in Amerika geweest en samen gaan we keuzes maken. Daar is genoeg inspiratie voor.
Heel fijn dat de beide stichtingen, oh nee onze stichting i.o. SAAM dit mogelijk heeft gemaakt en Ingrid, Martijn en Sandra ons door het hele programma geleid hebben. Bedankt.

Bevlogen

Vandaag in Boston, een stad die me doet denken aan Rotterdam. Maar volgens de receptionist van Rotterdamse afkomst is de stad wel vele malen groter en nog levendiger.
Na een korte en in vergelijking met New York rustige metroreis werden we heel hartelijk ontvangen in de Mission Hill school. Een school met 244 kinderen in de leeftijd van 3 tot 13 / 14 jaar, verdeeld over 14 groepen van 15 tot 20 kinderen. Hier géén 4 volwassenen in de groep, maar wel 2! Ook in deze school weer een groot aantal kinderen met special needs, hoofdzakelijk op het gebied van gedrag. Welke invloed dit heeft op de groepen en het professioneel gedrag van de leerkrachten, heb ik ook vandaag weer duidelijk gezien. Bewonderenswaardig om te zien hoe rustig de volwassene blijft, en in staat blijft vragen te stellen aan het kind. Iets wat ik van mijn collega’s op de Uilenbrink ook altijd al zo bewonder. Hier wordt het echter door het intensief vragen stellen nog zichtbaarder. De rust voelt de Amerikaanse collega zeker niet altijd van binnen. Ook zij/hij heeft een vol programma, maakt vele uren, m.a.w. ook hier wordt keihard gewerkt en soms ‘heel diep gezucht’.
Vandaag uitgebreid gesproken met Ayla, de bevlogen Principal van deze school. Heel toegankelijk en werkend vol overgave volgens de principes van de CES. Samen met haar collega’s, als lid van haar team, geeft zij inhoud aan het onderwijs. Zij komt dagelijks in de diverse groepen, neemt deel aan het onderwijsproces, praat en handelt met kinderen, spreekt met ouders, overlegt met haar collega’s, heeft aandacht voor de mens om haar heen, draagt mede zorg voor de professionele ontwikkeling van het team, durft perfectie los te laten, heeft veel overleg met haar collega directeuren, de city, het district, heeft zorg om de (lente) toetsresultaten, etc. Kortom niet anders dan ook wij in Nederland mee te dealen hebben. Zij verstaat wel de kunst keuzes te maken die passen bij haar overtuiging. Deze keuze uit te leggen en een andere, onderbouwde weg in te slaan. Ze staat voor haar principes en kan dit uitleggen. Daar kan ik nog wel wat van leren. Staan voor je eigen overtuiging en deze onderbouwd en gemotiveerd uitvoeren in praktijk.
Een van de graadmeters voor goed handelen is voor Ayla het kind. Stel aan de kinderen de vraag of zij denken dat je het goed doet. Praat daarnaast samen heel veel over je ontwikkeling. Heb vertrouwen in de professional en het kind. Een overtuiging die ik al had en waar ik op de diverse scholen weer in bevestigd ben. Als we daarbij samen in gesprek blijven over wat we met ons onderwijs willen en de stem van het kind ook een rol laten spelen, kunnen we op de Uilenbrink nog mooier onderwijs maken dan waar we nu al zo trots op zijn.
Deze avond een biertje gedronken in de pub bekend van de tv-serie ‘Cheers’. Leuk om daar te zijn en kort in gesprek te raken met enkele toeristen uit Los Angeles. Wat zij vooral vonden, is dat we maar niet zoveel aan ‘goede ideeën’ over het onderwijs uit Amerika mee moeten nemen naar Nederland. Daarmee doelden zij met name op de dwingende Amerikaanse testcultuur. Ik kon hen uit leggen dat (de ouders van) CES scholen een andere keuze durven te maken. En dát wil ik wél meenemen naar Nederland, in ieder geval als startpunt voor een goed gesprek.
Een mooie bagage dankzij een bezoek een school waar met grote bevlogenheid aandacht is voor vele kinderen. En daar gaan we in Nederland op de Uilenbrink ook ‘gewoon’ mee verder.

Mission Hill

Tijdens de klassenbezoeken veel bijzondere kinderen gezien, instructie individueel en in kleine groepen. Vooral lesgeven vanuit veel rust, vertrouwen in het kind en steeds liefdevol.

Ook deze school is sterk in visueel maken, goede vragen stellen en bespreken wat je leert.

We ontmoeten de bevlogen principal. Ik herken veel overeenkomsten in ons werk tijdens een fijn gesprek. Kinderen een eigen keuze laten maken? Biedt ze de gelegenheid en ruimte, zorg voor materialen. Wat hun doelen zijn? Vraag ze! Dat is het eigenlijk: de gewoonte om verdiepende vragen te stellen vanuit heel veel vertrouwen in het kind.

Hoe kan ik de gedachte ‘zelf voorbeeld zijn, vertrouw en let go of perfection’ blijven vasthouden?

 

 

 

 

 

 

 

Workshops in Neighborhoodschool

Zingen met z’n allen in de school, hoe warm weer! Toch in gesprek of we wat kunnen organiseren voor kinderen en collega’s die hier voor willen gaan?

Meteen de groep in actie gezet. Hoog tempo, denken over autoriteit en wat het voor jou betekent verwerken in verschillende mogelijkheden, spelen eigenlijk, zelf kiezen waarmee. Meest krachtige vond ik dus vandaag dat je op deze manier ervaart hoe kinderen dit beleven. Snel starten, met of zonder plan, is de opdracht wel duidelijk?Vooral hoe je dan leert over jezelf en elkaar als je maar reflecteert. Hoe belangrijk dus: praten over jouw proces, dat van de groep, de verschillen van benaderen, denken, aanpakken. Dan komt leren in beeld! We brainstormen over welke vragen daarbij belangrijk zijn, dat kan ook mét kinderen. Dat past zo mooi bij onze teamontwikkeling!

Hoe kan ik deze sterke ervaring van het zelf ervaren straks gaan gebruiken?

Een nieuwe indruk

Het bezoek aan de 2e school de Neighborhood school, voegde weer iets toe aan het beeld van een CES school dat ik de eerste dag had opgedaan. Ook hier zag ik weer bevlogen leerkrachten, veel handen in de klas, aandacht voor creatieve ontwikkeling, projecttime, diversiteit, betrokken ouders, gemotiveerde kinderen, een oud school gebouw met volle (rommelige) klassen, een bevlogen Principle, etc.
Ten opzichte van de Castle Bridge school nam ik hier een iets duidelijkere structuur waar. En dat past wat beter bij mij.
Ik heb tijdens een gesprek met de Principle meer duidelijkheid gekregen over de financieringsstromen en keuzes die gemaakt worden en kunnen gemaakt worden op het gebied van de inzet van personeel. Kunnen we daar in Nederland ook meer ruimte voor vinden? De begroting moet nog vastgesteld worden en het gesprek erover kunnen we met elkaar aangaan.
Ik heb gezien dat kinderen met grote maatschappelijke thema’s bezig zijn en antwoorden proberen te vinden op (volwassen) vraagstukken. De creatieve wijze waarop zij de antwoorden vinden en verwerken in ‘projecttime’ zorgt er denk ik voor dat het volwassen problemen blijven en het kind nog als kind de wereld kan beleven.
‘Jaloers’ ben ik op de rust die leerkrachten uitstralen en de rust die ik in de school ervaar. Ik mis op sommige momenten de sprankeling en de humor.
Ik vind het interessant gezien te hebben hoe met kinderen terug en vooruitgekeken wordt op hun dagelijkse ontwikkeling. Bruikbaar voor de fase waarin we met ons eigen team verkeren en een hulpmiddel voor het afstudeertraject van onze LIO, feedback gesprekken met kinderen.
Tijdens ons 2e bezoek aan de Neighborhood school heb ik fijne gesprekken gehad met enkele van onze Amerikaanse collega’s (ik verbaas me over mijn spreekvaardigheid in de Engelse taal). Gedreven en gemotiveerde mensen die bewust ervoor gekozen hebben op deze school volgens de principes van de Essential schools te werken. Men is bereid hard te werken voor alle kinderen, kan daarbij rust uitstralen, maar men heeft ook hier  op sommige momenten te dealen met onrust in zichzelf. Men geeft de kinderen het vertrouwen dat ze zelf kunnen leren. De volwassene stelt de verdiepende en op weg helpende vragen. Ook hier weer een verbinding met onze eigen schoolontwikkeling. Welke ruimte heeft het kind in het bepalen van zijn eigen ontwikkelingstraject? In welke mate kan/ mag het kind eigenaar zijn van zijn/haar eigen ontwikkeling. ‘Projecttime’ zou hier een bijdrage aan kunnen leveren. Dus weg met al die afzonderlijke methodes en aan de slag met vak geïntegreerd onderwijs? We gaan met de werkgroep in gesprek.
De dagen in New York afgesloten met een evaluatief gesprek met enkele medewerkers van de Castle Bridge school en de Neighborhood school. Op naar de Mission Hill school in Boston.

Neighborhood school

Wat me vandaag vooral aansprak was hoe trots kinderen zijn op hun school en hun werk. We kregen een rondleiding van kinderen zelf. Ze raakten niet uitverteld over hun projecten, hun materialen, hun lokalen, wat ze geleerd hadden. Geweldig.

Als ik de lessen van vandaag zie (met z’n allen dezelfde letters schrijven) dan ben ik trots op onze manier van lesgeven, onze instructie, het differentiëren, onze manier van kinderen aan het denken zetten, van kinderen zien.

Wat ik wil onthouden:

  • Alles op deze school wordt gevisualiseerd: rekenen, taakaanpak, hoe schrijf je in je dagboek, welke vraag staat centraal, hoe geef je feedback, wat ik graag hoor, wat ik niet graag hoor bij rekenen etc. Het maakt het leren wel zichtbaar.
  • Gesprekken over het nut, het gevoel, het proces. Kinderen leren veel te verwoorden, leren vragen te stellen, leren zichzelf steeds beter kennen en hoe ze leren. Veel ruimte voor reflectie.
  • En dat alles dichtbij elkaar, op de grond, met veel vertrouwen en rust.

Hoe kan ik ons onderwijs verrijken met deze elementen? Wat kan ik bedenken om dit te bereiken? (Ik denk aan verweven met de sessies die gepland staan, een hele mooie gelegenheid en verdieping, brainstormen met enkele collega’s ter voorbereiding)

Hoe mooi zou het zijn om onze kinderen dan ook met zoveel trots te horen spreken over alles wat ze geleerd hebben!

 

Castle Bridge

Wat een eer om een hele dag gast te zijn op deze school en alle klassen te mogen bezoeken. Wat meteen opvalt is dat kinderen warm en liefdevol worden ontvangen. Kinderen zitten tijdens instructie dicht bij de leerkracht en het instructiebord, veelal op de grond. Ik zie kleine groepen van 16 tot 20 kinderen met wel drie volwassenen om te ondersteunen. Er wordt afwisselend in het engels en spaans les gegeven.

Tijdens de rekeninstructie was er 45 minuten aandacht voor de strategie hoe bepaal ik welke bewerking bij dit verhaal hoort. De som werd klassikaal met fishes uitgerekend mbv tellen, geen strategie voor de bewerking en geen aandacht voor het kind dat verder is. Kinderen mogen zelf kiezen of ze met leerkracht verder gaan of met een partner. Ik herken hierin eigenaarschap. Allemaal werken ze aan dezelfde sommen (het principe goals apply to all students). Extra aandacht bij de leerkracht voor twee kinderen, in het spaans.

We wonen een vergadering van de leerkrachten van de bovenbouw bij, een voorbereiding van de volgende projecttijd. Ieder heeft zich voorbereid op een thema en presenteert de eerste ideeën aan collega’s: er worden taken en chalenges bedacht voor de kinderen. Er is enthousiasme en gedrevenheid bij deze mensen te zien, liefde en passie voor het vak.

Ik woon een spaanse les zinsbouw bij, een boekles, een schrijfles en dan reizen vragen. Wie volgt de leerkracht? Wordt hier doelgericht gewerkt? Gedifferentieerd?

De dag wordt met mooie vragen afgerond: wat vond je echt leuk vandaag? Waar heb je aan moeten werken? Wat is niet opgelost vandaag? Een gesprek met de groep en samen een oplossing bedenken voor de dag van morgen. Er is tijd en aandacht voor het kind en het proces op deze manier.

Veel gezien vandaag. Inspirerend was de saamhorigheid, het warme contact met de kinderen en de reflectie aan het einde van de dag. Morgen kijk ik naar doelgericht werken en differentiatie.