Neighborhood school

Wat me vandaag vooral aansprak was hoe trots kinderen zijn op hun school en hun werk. We kregen een rondleiding van kinderen zelf. Ze raakten niet uitverteld over hun projecten, hun materialen, hun lokalen, wat ze geleerd hadden. Geweldig.

Als ik de lessen van vandaag zie (met z’n allen dezelfde letters schrijven) dan ben ik trots op onze manier van lesgeven, onze instructie, het differentiëren, onze manier van kinderen aan het denken zetten, van kinderen zien.

Wat ik wil onthouden:

  • Alles op deze school wordt gevisualiseerd: rekenen, taakaanpak, hoe schrijf je in je dagboek, welke vraag staat centraal, hoe geef je feedback, wat ik graag hoor, wat ik niet graag hoor bij rekenen etc. Het maakt het leren wel zichtbaar.
  • Gesprekken over het nut, het gevoel, het proces. Kinderen leren veel te verwoorden, leren vragen te stellen, leren zichzelf steeds beter kennen en hoe ze leren. Veel ruimte voor reflectie.
  • En dat alles dichtbij elkaar, op de grond, met veel vertrouwen en rust.

Hoe kan ik ons onderwijs verrijken met deze elementen? Wat kan ik bedenken om dit te bereiken? (Ik denk aan verweven met de sessies die gepland staan, een hele mooie gelegenheid en verdieping, brainstormen met enkele collega’s ter voorbereiding)

Hoe mooi zou het zijn om onze kinderen dan ook met zoveel trots te horen spreken over alles wat ze geleerd hebben!

 

Onderwijsdier in mij

In de afgelopen twee dagen heb ik Elementry scholen mogen bezoeken in twee verschillende delen van New York. Beide scholen hadden een zeer diverse populatie. Opvallend was de fijne sfeer van respect en vertrouwen binnen de beide scholen. Daarnaast viel me de ambitie van en gedrevenheid van de leerkrachten op.

Bij het opstellen van mijn leervragen ben ik natuurlijk vanuit het oogpunt van onderwijs met ICT  uitgegaan. Hoe is ICT en de bijbehorende vaardigheden geïntegreerd in het onderwijs? Ook vroeg ik mij af of ICT kan ondersteunen bij het volgen van persoonlijke leerroutes van leerlingen, één van de CES principes.

Laat ik, voordat ik me toespits op het ICT verhaal, eerst zeggen dat ik met volle teugen geniet van de onderwijsdieren die op deze dagen door de scholen bewegen. Zowel de Nederlandse als de Amerikaanse. Want ik geloof niet in ICT als een apart onderdeel naast het lesgeven. Ik geloof dat je een heel duidelijk beeld moet hebben van je onderwijs en dan kun je kijken hoe ICT je kan ondersteunen en verrijken. En daarom is deze reis een prachtig instrument om het onderwijsdier in mij weer te activeren. Ik voel me betrokken en kan hele goede gesprekken met collega’s onderhouden. Om mijn collega’s te kunnen adviseren, enthousiasmeren en ondersteunen, moet je weten op welke manier zij willen werken, welke doelen zij nastreven. En daarom is het bezoek met deze groep collega’s al pure leerwinst voor mezelf, ongeacht of mijn ICT-leervragen beantwoord zullen worden.

Op de scholen heb ik weinig gebruik van ICT gezien. Ik heb nog te weinig met leerkrachten kunnen spreken om te bepalen of dit een bewuste keuze is, of dat deze stap nog gezet moet worden. Want tegen mijn verwachting in heb ik toch de behoorlijk wat ICT-middelen gezien. Zo zijn er interactieve digiborden in bijna alle lokalen. De borden hangen echter vol met geschreven posters en de bijbehorende interactieve pennen heb ik niet kunnen vinden. Het wordt dus gebruikt als een projectiescherm als het bord tenminste vrij is van alle leermiddelen die erop zijn geplakt.

digibord.png

Één van de redenen om ICT te gebruiken in je lessen is het verhogen van de betrokkenheid.  En voor leerlingen die allemaal in de miljoenenstad New York wonen, waar alles ‘hugh and big’ is, is de wereld voor de kinderen daar, naar mijn idee klein. Op een school zag ik projecten over landbouw, oude Egyptenaren, en de Titanic. Hoe mooi is het om de wereld in de klas te halen door het gebruik van je digibord? Je kan in 3D via Google Earth op de bodem van de Atlantische oceaan door de Titanic dwalen!

Ook heb ik in beide scholen gevraagd hoeveel computers er ter beschikking waren. Voor beide scholen was dat zo’n 30 stuks, op ongeveer 250 leerlingen. Dat is met één werkplek op 8 leerlingen minder dan het gemiddelde bij OOG, zo’n 1 werkplek op 4 leerlingen (van SKBO weet ik het niet precies), maar toch meer als ik dacht. Wat me opviel is dat alles van het merk Apple was. Verrassend, want je koopt vaak drie andere divices, voor één Apple apparaat. Zeker als je ze weinig inzet is dat financieel niet efficiënt.

Op de vraag van een collega waarom we zo weinig technologie zien op de scholen werd een beetje een ontwijkend antwoord gegeven. Aan mij de taak om morgen in de gesprekken en workshops met de leerkrachten duidelijk te krijgen hoe zij daar tegenaan kijken. Ik ben benieuwd.

 

Music time

Castle Bridge

Het is maandagochtend. Na het ontbijt wandelen we rustig naar de subway. We zoeken de blauwe lijn uptown. Catle Bridge is ons doel vandaag. Een school gelegen in Harlem. Na een minuut of twintig arriveren we bij de school. We worden vriendelijk ontvangen door Jose. In een ruimte waar alle kinderen samenkomen deze ochtend krijgen wij ook een plekje. De school start elke ochtend met een half uur samenzang. Zo ook vandaag. De kinderen, meer dan tweehonderd, nemen rustig plaats op een bankje. Ook ouders zijn er. Zij zitten of staan een stukje van de kinderen vandaan. De sfeer is er een van rust en respect. De muziekjuf opent de muziek op haar keyboard. De principal ondersteunt de muziek met haar gitaar. Samen met de kinderen wordt een half uur gezongen. Gezongen in een atmosfeer van respect voor elkaar. Na ongeveer een half uur zet de muziekjuf in voor het laatste liedje. De kinderen zingen mee. Terwijl ze hun plaats verlaten en richting de eigen leerkracht gaan blijven ze zingen. Wat een sfeer. Ik zou zeggen unique. Ik word geraakt door deze manier van samenkomen. Op onze school moeten we vaak moeite doen om de juiste sfeer te blijven behouden. Hier lijkt dat een vanzelfsprekendheid. Commitment to the entire school. Prachtig. Ik heb het hierover met een leerkracht in de klas. Want ik zie dit ook terug in de omgang met elkaar in de klas. Wanneer we dit belanrijk vinden voor ons onderwijs moet dit de fundering zijn van onze school. Commitment to the entire school. Dit is het cement tussen de stenen. Dit is het cement tussen de verschillende vakken die we hebben. Ik heb een goal te pakken voor onze school. Wat zou het mooi zijn om dit commitment ook op onze school als goal te pakken. Ik ga het voor stellen. Aan de slag er mee. Maar nu nog even pitten want het was een lange dag met veel indrukken.

Castle Bridge

Wat een eer om een hele dag gast te zijn op deze school en alle klassen te mogen bezoeken. Wat meteen opvalt is dat kinderen warm en liefdevol worden ontvangen. Kinderen zitten tijdens instructie dicht bij de leerkracht en het instructiebord, veelal op de grond. Ik zie kleine groepen van 16 tot 20 kinderen met wel drie volwassenen om te ondersteunen. Er wordt afwisselend in het engels en spaans les gegeven.

Tijdens de rekeninstructie was er 45 minuten aandacht voor de strategie hoe bepaal ik welke bewerking bij dit verhaal hoort. De som werd klassikaal met fishes uitgerekend mbv tellen, geen strategie voor de bewerking en geen aandacht voor het kind dat verder is. Kinderen mogen zelf kiezen of ze met leerkracht verder gaan of met een partner. Ik herken hierin eigenaarschap. Allemaal werken ze aan dezelfde sommen (het principe goals apply to all students). Extra aandacht bij de leerkracht voor twee kinderen, in het spaans.

We wonen een vergadering van de leerkrachten van de bovenbouw bij, een voorbereiding van de volgende projecttijd. Ieder heeft zich voorbereid op een thema en presenteert de eerste ideeën aan collega’s: er worden taken en chalenges bedacht voor de kinderen. Er is enthousiasme en gedrevenheid bij deze mensen te zien, liefde en passie voor het vak.

Ik woon een spaanse les zinsbouw bij, een boekles, een schrijfles en dan reizen vragen. Wie volgt de leerkracht? Wordt hier doelgericht gewerkt? Gedifferentieerd?

De dag wordt met mooie vragen afgerond: wat vond je echt leuk vandaag? Waar heb je aan moeten werken? Wat is niet opgelost vandaag? Een gesprek met de groep en samen een oplossing bedenken voor de dag van morgen. Er is tijd en aandacht voor het kind en het proces op deze manier.

Veel gezien vandaag. Inspirerend was de saamhorigheid, het warme contact met de kinderen en de reflectie aan het einde van de dag. Morgen kijk ik naar doelgericht werken en differentiatie.

 

 

 

 

 

 

Werken op Castle Bridge: een roeping?

Vandaag een hele dag door mogen brengen op Castle Bridge. ’s Morgens met de metro een groot stuk van New York doorkruist. Maar ja, daar merk je niks van, zo onder de grond. En dan, na een minuut of veertig, sta je ineens voor de deur van de school. Wat bijzonder om dit te mogen meemaken!
Zonder al te veel verwachtingen vooraf heb ik het allemaal op mij af laten komen. De start met een half uur samenzang met de hele school. Daarna de mooie woorden van Jose en vervolgens verwachtingsvol de klassen in, met de vragen rondom eigenaarschap in mijn achterhoofd. Welk eigenaarschap zie ik? Bij de kinderen? Bij de leerkrachten?
Het viel mij op, dat er enorm werd ingezet op het welbevinden van de leerlingen. Gezien de sociale status van een groot deel van deze leerlingen – met 10% ouders ‘in prison’ – zeer begrijpelijk. De werkvorm project time geeft kinderen volop de gelegenheid om zelf keuzes te maken die hun welbevinden bevorderen. Maar zit er wel voldoende diepgang in dat wat de kinderen doen gedurende deze activiteit? Op het eerste gezicht zou je zeggen van niet. Kinderen zijn niet echt doelgericht bezig en kunnen niet goed aangeven, wat ze exact aan het doen zijn. Als je iets verder kijkt, zie je, dat de leerkracht wel degelijk die verdieping aanbrengt in de vragen hij stelt aan de leerlingen. Prachtig om te zien hoe Jose door de vragen die hij stelt, kinderen helpt om een diepere laag aan te boren in hun denken en bewustere keuzes te laten maken bij het voltooien van hun project. Van de interventies die Jose doet, is het overgrote deel raak. Wat een fantastische leerkracht! Met zijn vragen zorgt hij ervoor, dat zijn leerlingen een diepere laag van bewustwording aanboren over waarmee ze bezig zijn. En, heel knap, hij stelt vooral vragen in plaats van dat hij antwoorden geeft. Hij stelt de vragen en de kinderen worden uitgedaagd om na te denken over de antwoorden. Uitgangspunt daarbij is het proces en niet zozeer het product. Daarvan kan ik nog veel leren, aangezien het productgericht denken bij mij nog steeds diep geworteld is. Hier zie ik een leerkracht, die met zijn vragen, op een heel natuurlijke manier eigenaarschap bij de leerlingen neerlegt.
Eigenaarschap zie ik daarna ook terug in de team meeting, die wij als publiek bij mogen wonen. De leerkrachten zijn elk verantwoordelijk voor een onderdeel van het project en laten elkaar horen, hoe zij na hebben gedacht over het vervolg van het project. Duidelijk is, dat zij veel tijd hebben gestoken in het voorbereiden van hun onderdeel. Duidelijk is ook, dat deze leerkrachten intrinsiek gemotiveerd zijn om juist op deze school te werken. Die motivatie zorgt er volgens mij voor, dat leerkrachten het eigenaarschap als vanzelfsprekend oppakken. Is het zo, dat het willen werken op deze school, met deze populatie, als vanzelfsprekend zorgt voor eigenaarschap? Het lijkt erop, dat dit zo is. Maar is er meer nodig, dan motivatie alleen? En kun je dit stimuleren? En door vertalen naar de leerling? Vragen waarop ik de komende schoolbezoeken een antwoord hoop te krijgen. Ik heb mooie aanzetten gezien. Ik hoop op meer van dergelijke ervaringen om een echte structuur in te kunnen gaan herkennen. Morgen naar The Neighborhood School. Ik ben benieuwd en heb er weer zin in.

 

De eerste indrukken

Na een dag heerlijk gefietst te hebben door New York en op de 102e verdieping van ‘One world observatory’ gestaan te hebben, was dan vandaag ‘de eerste werkdag’, een bezoek aan de Castle Bridge school. De dag/ week startte met samenzang in de hal/eetzaal van de beide scholen gevestigd in dit gebouw. Een grote ruimte waarin gemakkelijk de ruim 200 kinderen en hun ouders samen kunnen komen om samen o.l.v. van de muziekdocent traditionele en rustige liederen te zingen. De Principle van de school begeleidde met haar gitaar en bracht de kinderen al rustig zingend na een half uur naar de uitgang van de hal. De kinderen vertrokken naar de derde verdieping van het gebouw en de Principle kwam terug om de ouders te informeren over een aantal actuele zaken.
Na een bevlogen uitleg van de verdere dag door José, medewerker van de school, vertrokken ook wij naar de 3e verdieping. Deze start van de dag maakte al duidelijk dat de populatie leerlingen zeer divers is en het personeel op een prettige, maar ook duidelijke manier met de kinderen omgaat.
De rustige atmosfeer en betrokkenheid van kinderen en leerkrachten was gedurende de gehele dag prettig om te ervaren en waar te nemen. Opvallend was het oude schoolgebouw en de drukke, soms zelfs rommelige lokalen. Daarnaast was het zeer verrassend en tevens verbazend om te zien dat in elke groep minimaal 4 volwassenen aanwezig waren: 2 bevoegde leraren, assistenten, studenten, ondersteuners. Volwassenen die op een heel natuurlijke manier met elkaar samenwerken en de kinderen onderwijzen, begeleiden en ondersteunen. Er is geen mogelijkheid geweest om met de Principle te spreken over deze, in onze ogen, ‘luxe’ bemensing van de groep. Reden om daar morgen tijdens ons bezoek aan de Neighborhood school navraag naar te doen. Waar ik morgen ook nog wel meer over te weten wil komen is de wijze waarop de kinderen b.v. tot lezen, spellen en rekenen komen, welke einddoelen nagestreefd worden en of ook op deze school diversiteit een belangrijk uitgangspunt is.
Zoals de kinderen begeleid werden door de medewerkers van de school, zo ook werden wij door hen ontvangen en te woord gestaan. Ik voelde geen enkele belemmering om de groepen te bezoeken en het gezamenlijk gesprek na schooltijd met het voltallige team was open en plezierig.
Kortom, vandaag ervaren dat er gewerkt wordt op basis van respect en vertrouwen en dat diversiteit wordt gewaardeerd (principes 9 en 10). Benieuwd wat de dag van morgen gaat brengen en of ik antwoord kan vinden op mijn ontstane vragen van vandaag.

Overpijnzing

 

Het duurt nog twee weken voor we naar Amerika gaan. Een Amerika dat op veel gebieden een ontwikkeling doormaakt. Een nieuwe president, ruim honderd dagen aan het bewind. Op de stakingsdag in Nederland schrijf ik het volgende:

Ik ben boos, heel boos,

Ik ben verdrietig, heel verdrietig.

Het is stil vandaag op school, heel stil.

Er klopt iets niet. Er klopt iets niet.

Hier horen spelende kinderen te zijn, lachende kinderen, rennende kinderen.

Maar het is stil.

Ik vraag me af welke invloed de politiek in Amerika heeft op het onderwijs in het algemeen en wat voor gevolgen dit heeft voor de CES scholen in het bijzonder. Graag wil ik het gesprek aan gaan. Denkt de overheid mee. Krijgen de scholen voldoende ruimte. Wij hebben de mogelijkheid om te staken. Een groot goed.

Wat ben ik verdrietig. Verdrietig dat het zo ver moet komen.

Steeds maar weer bedenken leerkrachten niet structurele oplossingen om vol te houden in de klassen.

Te grote klassen. Ze gaan maar door en door.

En de minister vindt het wel goed zo.

Maar nu, nu barst de bom. We pikken het niet langer.

We moeten het niet langer pikken.

De kinderen verdienen beter.

Wij verdienen beter.

Het wordt tijd dat ze naar ons luisteren.

Voor ons en voor de kinderen.

Ik ben boos, heel boos.

Ik ben verdrietig, heel verdrietig.

Het is stil vandaag op school, heel stil.

Er klopt iets niet. Er klopt iets niet.

Stakingsdag in Nederland. ’s Avonds kom ik thuis. Ik kijk naar DWDD. Er is aandacht voor het onderwijs. Ik kijk naar het journaal. Ook daar een item over het onderwijs. Er blijkt opvallend veel begrip voor de staking te zijn. Hoe wordt in de USA aangekeken tegen het onderwijs. Hoeveel ruimte krijgt onderwijzend personeel om hun visie te verwezenlijken. Voelen ze tegenwerking door de politiek. Kan onderwijzend personeel druk uitoefenen op de politiek. Hoe ervaren de directeuren dat, hoe ervaart het onderwijzend personeel dat? Zijn ze strijdbaar of berustend? Ik ben erg benieuwd. Graag ga ik met hun hierover in gesprek.

 

Sjaak van Moorsel

 

dag van de leraar

Terwijl veel onderwijzend personeel staakt in Den Haag vandaag werk ik aan het verlagen van mijn persoonlijke werkdruk. Mijn eerste blog starten en daar gewoon wat tijd voor maken.

Hoe ga ik de USA reis tegemoet, wat ga ik halen?

Allereerst is het een ontzettende verrijking om andere scholen te kunnen bezoeken, en dan ook nog in USA!

Mijn persoonlijke waarden zijn van betekenis zijn, verbinden en plezier hebben. Zou geweldig zijn als ik ze allemaal kan ervaren deze reis.

Van betekenis zijn door CES principes te vertalen naar onze huidige schoolontwikkeling. Verbinden door met een groep collega’s te gaan en dit avontuur samen te beleven en als dat ook nog met wat plezier kan samengaan ben ik happy.

Dit schooljaar zetten we de schoolontwikkeling voort. Na focus op dim en activerende werkvormen en technieken gaan we verder met het vergroten van eigenaarschap. Van onszelf en van de kinderen.

Vorig jaar zijn er experimenten in de klas uitgevoerd door te starten met werken met eigen doelen van de kinderen. We zien good practise en willen dit graag met team schoolbreed dragen. Suze Emonds spreekt met ons team over de leerkracht vol vertrouwen. Het inspireert.

Onlangs heb ik me verdiept in ‘Leren zichtbaar maken’ (Shirley Clarke). Ook dit sluit aan en inspireert: werken aan een leercultuur, kinderen betrekken bij de doelen, bij het lesgeven, feedbackgesprekken, ga zo maar door. Mondjesmaat deel ik dit met collega’s en we gaan als een speer. Ik hoop dat mijn ervaring in USA aansluit bij onze groei. Ben nieuwsgierig naar de gesprekken tussen leerkrachten en kinderen, de vragen die gesteld worden, hoe eigenaarschap binnen deze scholen wordt gevoed. En zoveel meer eigenlijk, maar ja, less is more 🙂

Het aftellen in begonnen..

Waarom wilde ik ook al weer zo graag naar The Essential Schools in New York en Boston? Hoe kan deze ervaring zorgen voor een verschil? Wat wil ik daar gaan halen en wat neem ik mee terug? Hoe ga ik dit vertalen binnen onze school/klas? Wat heb ik daarvoor nodig? Allerlei vragen die door mijn hoofd gaan tijdens de voorbereidingen van de reis. Gedurende het visietraject op onze school ben ik me steeds bewuster geworden van de Golden Circle. Keer op keer vraag ik me af WAAROM? Pas als ik antwoord kan geven op die vraag, kan ik verder kijken naar een vervolgstap..HOE? Mezelf richten op het proces en betreft de handelingen die ik heb verricht om te het `waarom` te kunnen realiseren.
In oktober start ik met de opleiding tot Schoolcoach. Mijn doel: `Iemands gehele potentieel aan mogelijkheden aanboren en laten vrijkomen om tot maximale prestaties te komen’. Om dit te kunnen bereiken zal ik vertrouwen moeten hebben EN dit vertrouwen ook toelaten, om vervolgens dingen los te kunnen laten… en dat is nu net iets wat ik nog best lastig vind.

Mijn leervraag:
Op het proces gaan zitten, betekent ook dingen loslaten. Welke vragen stel ik op welke momenten, om de kinderen verder te helpen bij hun ontwikkelingsproces? Welke vaardigheden heb ik nodig om dit proces te kunnen coachen en om los te kunnen laten?