Welcome to Mission Hill…

Tijdens de ‘morning meeting’ sloot ik aan in de groep van Abdi en Kat. Kinderen in de leeftijd van 10-11 jaar.

De kinderen zaten rustig in de kring. De een zat/lag op de grond, de ander op een kussen en weer een ander op een bankje. Ieder kind op zijn eigen manier.

Tijdens deze meeting vertelden de kinderen hoe zij zich voelden op dat moment. Een 1 stond voor 😦 en bij een 5 kon het niet beter 🙂

Het viel op dat er veel kinderen waren die zich niet happy voelde, moe waren of er gewoon geen zin in hadden vandaag. ‘Wat helpt jullie om je beter te voelen?’, vroeg Abdi aan zijn leerlingen. ‘Even een frisse neus halen’, was daarop het antwoord.

En dus gingen we met z’n allen op weg naar buiten om even een frisse neus te halen.

Binnen 5 minuten ging ongeveer de helft van de groep uit zichzelf naar binnen. Abdi volgde, de rest bleef met Kat nog even buiten.

Binnen ging een klein groepje meteen aan de slag met een stagiaire. Een ander groepje hielp mee om de spulletjes van een vorig project op te ruimen. Na ongeveer een half uur volgden ook de kinderen die tot dan toe steeds buiten waren geweest.

Op mijn vraag of dat Abdi niet bang was zijn programma niet helemaal te kunnen draaien vandaag, kreeg ik het antwoord: ‘Welcome to Mission Hill!’, that’s the way we do it here…

Tijd en ruimte voor het kind. Luisteren naar wat het ècht nodig heeft en daarop reageren.

 

 

Projecttime

Vandaag heb ik zelf mogen ervaren hoe het is om met een onderwerp en 2 vragen aan de slag te gaan, “Projecttime”.
In 1e instantie zag ik nog niet meteen overeenkomsten en leek het onderwerp in mijn hoofd nog niet te matchen met de 2 vragen die we daarnaast kregen.
Op dat moment had ik even tijd nodig om het voor mezelf duidelijk te krijgen.
Maar tijd? Zoveel tijd hadden we niet. Krap een uurtje.
Langzaamaan ontstond er een idee en werd ik steeds enthousiaster.
Ik ging materialen bij elkaar zoeken, maakte een schets en begon.
En ineens was het tijd om te stoppen…
NEE!! Dat kan helemaal niet… Ik ben nog helemaal niet klaar!
De harde werkelijkheid. Om me heen werden er al spulletjes weggehaald en opgeruimd.
Ik moest ècht stoppen met de opdracht om samen te gaan reflecteren.

Hoe had ik de opdracht ervaren? Wat voelde ik?
Waarom koos ik voor dit project? Wat ging er goed en wat was een uitdaging?
Hoe dacht ik en kwam ik tot een oplossing? En zo ging het nog even door…
Goede doordachte vragen die me aan het denken zette.
Vragen gericht op het proces en niet op het product.

Wat mooi om zelf te ervaren waar je tegenaan kunt lopen. Waar de kinderen ook mee (kunnen) ‘struggelen’. Maar dat het belangrijkste toch wel het reflecteren is, zodat je een volgende keer met meer tijd eraan verder kunt werken.
Geef ik de kinderen wel voldoende tijd om hun plannen en ideeën verder uit te werken? Stel ik wel de juiste reflectievragen, zodat zij zichzelf verder op weg kunnen helpen een volgende keer.
Kortom het heeft me echt aan het denken gezet en ik kan wel zeggen dat ik hier, zeker in overleg met de kinderen, verandering in ga brengen.

 

Procesgericht

Ruimte en tijd voor expressie, kies eigen materiaal, maak keuzes en leer van je proces. Dat zijn waardevolle ervaringen en mogelijkheden die men kinderen aanbiedt in Castle Bridge. 

In ‘projecttime’ werken kinderen aan een product wat uiteindelijk hun leerproces symboliseert. Ze denken na over het vraagstuk, mogen daar toepasselijk materiaal of werkvorm bij kiezen en gaan aan het werk. Opbouwend in de leerjaren leren de kinderen diverse materialen kennen en eigen keuzes maken. Ze leren kritisch te zijn en vragen aan elkaar te stellen. 

Ik heb trotse kinderen gezien die creatief waren en volledig eigenaar. Super! Deze betrokkenheid en ijverigheid gun ik mijn leerlingen ook. Het vol passie kunnen uitvoeren van een zelfbedacht plan. Daar wordt iedereen toch enthousiast van? 

Een swingend begin op Castle Bridge…

Muziek brengt mensen dichter bij elkaar…

Wat fijn om daarbij aanwezig te mogen zijn samen met alle kinderen, leerkrachten en ouders. Engelse en Spaanse liedjes wisselden elkaar af.

Wat een mooie start van de week. Wat een warm welkom voor iedereen.

We zijn een grote familie/ community, we helpen elkaar en zorgen voor elkaar.

Deze saamhorigheid was door de hele school te zien en te voelen. Wat een fijn begin van wat een hele mooie week, lijkt te worden.

 

CPE

image

Ouders worden bij inschrijving al aangesproken op het belang van de betrokkenheid bij de school en de verwachtingen die er zijn.
Er is een vast aantal plaatsen per onderwijsjaar. Als er meer inschrijvingen zijn dat worden er lootjes getrokken.

Bij binnenkomst:

image

image

Kinderen zijn zich ook bewust van de ouderparticipatie /betrokkenheid en kunnen dit ook benoemen.

Lk de ouder moet mij vertellen hoe het kind is na school. Lk wil zoveel mogelijk informatie. We bouwen samen aan de kinderen. We moeten dat samen doen.
Ouders zijn altijd welkom. Partnerschip family conferences, oudergesprekken met de familie vanaf gr1. Van 15 min tot 30 min 2x per jaar. Ouder betrokkenheid is per ouder verschillend, participatie begeleiden enz

Mooi om dat bewustzijn bij kinderen en leerkrachten te zien! We moeten het SAMEN doen.

Iedere maandag Schoolsing met alle klassen. Alle kinderen leerkrachten en ouders willen en kunnen doen mee.
Tijdens de liederen en tussendoor wordt er veel geleerd. Teksten zeggen veel, wij zijn allemaal leerkracht, we kunnen elkaar helpen. Zingen verbroederd, kippenvel!

image

laatste activiteiten in SF: humeuroverzicht

Wat mij betreft: consistent beeld:
– vluchten soms lang, en zonder tv, en wachten wachten wachten
– scholenbezoeken in het algemeen mooi en inspirerend
– conferentie wisselend, afhankelijk van ‘welke workshop …’, mooi, inspirerend, en veel minder door elkaar
– de steden zelf … tja, gauw weer naar terug!
– en – persoonlijke boodschap – : wat een mooie club!

grtz,
humeurgrafiek 3 humeurgrafiek 2 humeurgrafiek 1Anders